Ενθουσιασμός. Απογοήτευση. Νίκη. Ήττα. Εύγε. Ντροπή. Πέτυχες. Απέτυχες. Άσπρο. Μαύρο. Γκρι; Κανείς δε ζει στο γκρι. Γαλάζιο; Γαλάζιο. Απέραντο γαλάζιο. Η Εθνική ομάδα. Η Εθνική ομάδα Νέων Γυναικών, 12 κορίτσια τα οποία τρία χρόνια μετά το καλοκαίρι του 2019 παρατάχθηκαν ξανά απέναντι από τη σημαία, μόνο και μόνο για να στηθούν μετά στον τοίχο.
Ούτε είκοσι χρονών οι περισσότερες, με τη μεγαλύτερη να έχει ένα… εξάμηνο στο 20ο της έτος. Εφτά από τα κορίτσια είναι κάτοικοι εξωτερικού.
Φοιτήτριες στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου γαλουχούνται στη νοοτροπία νικητή, αντιλαμβανόμενες όμως την υπομονή που χρειάζεται η παραγωγική διαδικασία.
Αντιλαμβανόμενες και πόσο ιδιαίτερο είναι να μπορείς να φοράς τη φανέλα της Εθνικής ομάδας και να βυθίζεσαι στο γαλάζιο. Γι’ αυτό και δεν τα παράτησαν, γι’ αυτό και δεν εγκατέλειψαν, γι’ αυτό και όταν γύρω τους αντηχούσαν κραυγές αποτυχίας, εκείνες συνήλθαν για εκείνο που εκπροσωπούσαν, για όσα θέλουν να πρεσβεύουν.
«Γενικά είμαι στενοχωρημένη λίγο παραπάνω γιατί είναι η τελευταία μου “μικρή” εθνική και δεν έχει φάιναλ φορ, δεν έχει άνοδο. Τα σκέφτομαι αυτά κι εγώ και άλλες κοπέλες, αλλά σκέφτομαι πως το τουρνουά δεν τελείωσε σήμερα. Έχουμε παιχνίδια μπροστά μας». Η Ιωάννα Χατζηλεοντή έπαιξε περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη συμπαίκτριά της στο τουρνουά. Σκόραρε από οποιαδήποτε άλλη. Ίσως και να στενοχωρήθηκε περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη, αλλά δεν μπαίνει ζυγαριά στα συναισθήματα. Σήκωσε τις συμπαίκτριές της, όταν έπρεπε. Η Εθνική Νέων γυναικών που ξεκίνησε στο Πανευρωπαϊκό Β’ κατηγορίας με μια ισοπεδωτική νίκη 119-20 επί της Αλβανίας, έχασε το στόχο της στα προημιτελικά όταν ηττήθηκε από το Ισραήλ με 65-57. Ενδιάμεσα είχε ηττηθεί από την Τουρκία (64-55), και είχε επικρατήσει επί της Ελβετίας (71-55).
Η ήττα στα προημιτελικά απέκλειε την πιθανότητα της ανόδου και σε εκείνο το σημείο ήταν ξεκάθαρο: η Εθνική ομάδα είχε αποτύχει να εκπληρώσει το στόχο για τον οποίο πήγε στη Βόρεια Μακεδονία. Δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε τη λέξη. Δεν τη φοβήθηκαν ούτε τα ίδια τα κορίτσια. «Δεν καταφέραμε να πετύχουμε το στόχο μας, ελπίζω ότι θα τα καταφέρουν τα κορίτσια που θα είναι του χρόνου στην ομάδα», πρόσθετε η Ολυμπία Σακελλαρίου, αθλήτρια που αγωνιζόμενη στην Ελλάδα, γνωρίζει καλά πόση υπομονή χρειαζόταν για να μην εγκαταλείψεις τον αθλητισμό εν καιρώ πανδημίας και γενικού lockdown. Η αποτυχία δεν θα έπρεπε να είναι ποινικοποιημένη, η μη διαχείρισή της, όμως, θα ήταν.
Στις 15 Ιουλίου, η Εθνική Νέων Γυναικών έφυγε ηττημένη από το παρκέ. Έχασε τον στόχο της. Δεν έχασε την ψυχή της. Στις 16 Ιουλίου κέρδισε τη Νορβηγία 78-53. Στις 17 Ιουλίου επικράτησε της Γερμανίας 74-49 και κατέκτησε την πέμπτη θέση. Είναι αποτυχία; Είναι επιτυχία; Εξαρτάται πώς ορίζει ο καθένας τις λέξεις. Υπάρχει επιτυχία και αποτυχία στην παραγωγική διαδικασία; Τα τουρνουά των μικρών Εθνική ομάδων θυμίζουν λίγο τις Πανελλήνιες εξετάσεις. Ποιος εγγυάται ότι αν έπαιρναν το χρυσό μετάλλιο και την άνοδο, θα έδρατταν τους καρπούς τους στο μέλλον; Και ποιος υπογράφει ότι το παιδί που δεν καταφέρνει να περάσει στη σχολή που είχε ως στόχο, θα αποτύχει στη ζωή του;
Κανείς… Γι’ αυτό την ονομάζουν παραγωγική διαδικασία. Ο στόχος είναι η παραγωγή. Κανένα φρούτο δεν είναι νόστιμο σε όλη τη διάρκεια της παραγωγής του, και κανένα κρασί δεν σερβίρεται πριν βεβαιωθεί ο οινοποιός ότι η οξύτητα είναι στο επίπεδο που θέλει για να ικανοποιήσει τον καταναλωτή. Ομοίως, καμία παίκτρια δεν κρίνεται, επειδή στα 20 της δεν εκπλήρωσε έναν στόχο. Διότι ο στόχος είναι η παραγωγή… Τα υπόλοιπα είναι ματαιόδοξοι αυτοσκοποί.
Μαριάννα Αξιοπούλου
