«Στα σκαλοπάτια ενός σπιτιού -σε ένα δρόμο κοντά στη Νέα Χαλκηδόνα– καθόταν ένα παλικάρι κι έκλαιγε. Είχε σκεπάσει το πρόσωπό του με τα δύο του χέρια και είχε αναλυθεί σε λυγμούς και μέσα στ‘ αναφιλητό του, παραμιλούσε»!

Ο πρόλογος μιας συνέντευξης εντελώς διαφορετικής, χωρίς πολλά λόγια αλλά με έντονα συναισθήματα. Που θα χρειαζόταν απλώς να κλείσεις τα μάτια, να σκεφτείς κι αν ζούσες σ’ εκείνη την εποχή να δημιουργήσεις εικόνες στο μυαλό σου.

Το «παλικάρι» που αναφέρει ο πρόλογος δεν ήταν άλλο από τον Γιώργο Αμερικάνο, τον «Παγκόσμιο» και καρδιακό φίλο του Γιώργου Μόσχου. Ήταν 3 Σεπτεμβρίου του 1967, μόλις λίγες ημέρες από το θλιβερό νέο του θανάτου του Μόσχου (28/12/1966) και με τους Έλληνες να είναι συγκλονισμένοι.

Ο Γιώργος Μόσχος αγωνίστηκε στον Πανελλήνιο (πρωταθλητής το 1957), στον Ηρακλή ενώ από το καλοκαίρι του ’61 εντάχθηκε στην ΑΕΚ. Κατέκτησε 4 πρωταθλήματα (1963-1964-1965 και 1966) ενώ προσβλήθηκε από καρκίνο στους λεμφαδένες όταν ήταν ακόμα εν ενεργεία αθλητής της «Ένωσης».

Η ασθένεια δεν του επέτρεψε να αγωνιστεί στον μικρό τελικό του φάιναλ φορ Κυπέλλου Πρωταθλητριών το Μάρτιο του 1966 και μετά την ήττα στον ημιτελικό από τη Σλάβια Πράγας επέστρεψε στην Αθήνα.

Αυτή η αναμέτρηση ήταν και η τελευταία του, αφού απεβίωσε λίγους μήνες αργότερα, στις 28 Δεκεμβρίου 1966 σε ηλικία 29 ετών. Το 1966 είχε αγωνιστεί μαζί με τον Χρήστο Ζούπα στη Μικτή Ευρώπης. Η μνήμη του τιμήθηκε στον ιστορικό τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων τον Απρίλιο του ’68 όταν οι συμπαίκτες του κατέκτησαν το ευρωπαϊκό τρόπαιο και του το αφιέρωσαν.

Η συνέντευξη στην «Αθλητική Ηχώ» με τον πολύ καλό του φίλο κι εκτός γηπέδου, Γιώργο Αμερικάνο, προκαλεί έντονα συναισθήματα συγκίνησης.

«Ο Μόσχος ήταν το λιοντάρι της ομάδας και η ψυχή που ενέπνεε όλους μας» είχε πει ο «Παγκόσμιος» που ζούσε ένα δράμα όπως και όλοι οι συμπαίκτες του στην ΑΕΚ. «Ήταν ο άνθρωπος που πάντα στις δύσκολες στιγμές της ομάδας μας, έδινε αυτός τη δύναμη που χαλύβδωνε την πίστη και ολοκλήρωνε τον θρίαμβο. Για μας, όλους τους συναθλητές του ήταν το ίνδαλμά μας και το καμάρι μας. Όταν δεν έπαιζε και ήταν στον πάγκο τα μάτια όλων μας ήταν πάντα σε αυτόν! Αυτόν βλέπαμε, με τις ματιές του παίζαμε και με τις σκέψεις αυτού κερδίζαμε. Ήταν ένας ολοκληρωμένος μπασκετμπολίστας με τρομερές δυνάμεις, αντοχή και πείρα. Εις τη νέα γενιά των μπασκετμπολιστών ευρίσκετο εις την κορυφή και ουδείς τόλμησε ποτέ να αμφισβητήσει την ικανότητά του. Τώρα που έφυγε από κοντά μας άφησε ένα μεγάλο κενό που δε θα μπορέσει ποτέ στο πέρασμα του χρόνου να τον σβήσει από τη μνήμη μας. Θα υπάρχει πάντα κοντά μας και όταν αγωνιζόμαστε. Ένας και μοναδικός ήταν ο Γιώργος Μόσχος και θα μείνει για μας ένας και μοναδικός».

Μάλιστα ο Γιώργος Αμερικάνος πρότεινε (εκτός από το να φροντίσει η ΑΕΚ την οικογένεια του Μόσχου) να καθιερώσει ετήσιο τουρνουά στη μνήμη του.

«Δεν θα πρέπει ποτέ να λησμονηθεί αυτός ο αθλητής και θα πρέπει να αποτελέσει δια τους νεότερους αθλητές του μπάσκετ, ένα τρανό παράδειγμα, πίστεως δυνάμεως και αυτοθυσίας» είχε τονίσει ο Αμερικάνος πριν καταλήξει:

«Δεν ήταν μόνο ένας καλός αθλητής αλλά και ένας θαυμάσιος άνθρωπος, ένα δυνατό παλικάρι που δε λύγιζε στις διάφορες αντίξοες συνθήκες που συναντούσε στο δρόμο του. Ήταν προπαντός καλός και πιστός συναθλητής σε όλα τα προβλήματα της ομάδας και των συμπαικτών του. Ποτέ δεν αρνήθηκε να βρεθεί στην πρώτη γραμμή της μάχης, όχι μόνοι για τον εαυτό του αλλά για όλους μας. Σε μας που τον ζήσαμε από κοντά άφησε για κληρονομιά την αγάπη του για την ΑΕΚ και το μπάσκετ».

Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι το 1989 ολοκληρώθηκε το κλειστό γήπεδο μπάσκετ που πήρε το όνομα «Γιώργος Μόσχος» προς τιμήν του. Το γήπεδο κατεδαφίστηκε το 2003 μαζί με το Στάδιο «Νίκος Γκούμας».

Νίκος Μπουρλάκης