Ξεκίνησε από την Αγγλία, απλώθηκε σε όλη την υφήλιο, επανεμφανίζεται σε κάθε μεγάλη διοργάνωση και τώρα… διασκευάζεται στην Ελλάδα. Αφού, λοιπόν, όλοι θέλουν να μιλάνε για τις wags, είναι καιρός να εισάγουμε κι εμείς τις mams! Μια μικρή γωνία στη ζωή, στο μυαλό, στην κερκίδα, στην καθημερινότητα, στην «καλή επιτυχία», στο «να προσέχεις», στο «πάρε με όταν τελειώσει», στο πιο σύγχρονο «πού δείχνει το ματς», στο «να φας καλά να έχεις δυνάμεις», στο «πώς έπαιξες», στο «θυμάσαι τότε πού» κάθε δοθείσης ευκαιρίας, στην αρχέγονη κοσμοθεωρία στην οποία οι μαμάδες θα είναι πάντα μαμάδες.
Δεν είναι ορθογραφικό λάθος: Είναι οι moms και memories, κατά το wives and girlfriends και ήρθε η στιγμή να υποκλέψουμε λίγες από τις αναμνήσεις τους, να τρυπώσουμε στο παρελθόν τους και να γελάσουμε με τις ανέκδοτες ιστορίες που μοιράζονται μαζί μας!
Διότι σε μερικούς μήνες, εκεί στη γωνία της κερκίδας των mams η συγκίνηση θα είναι πιο μεγάλη και από τη διαδρομή που έχει διανύσει κάθε κοπέλα που φοράει σήμερα το εθνόσημο. Από παραδοσιακούς χορούς, μπαλέτο, κολύμβηση, ποδόσφαιρο και καλάθια σε λάθος μπασκέτα στη στιγμή που η μία θα ακουμπάει στον ώμο της διπλανής της και μαζί θα τραγουδούν τον Εθνικό ύμνο. Όλες μαζί. Όλοι μαζί. Δεν ήταν, όμως, πάντα έτσι. Διαφορετικές καταβολές, εποχές, στιγμές και προσωπικότητες – μήπως έτσι, όμως, δεν φτιάχνονται τα πιο όμορφα θαύματα; Περιστέρι, Μέμφις, Νέα Σμύρνη, Κύπρος, Αργυρούπολη, Ηράκλειο, τελικός προορισμός Φάληρο.
Αφετηρία;
«Ήμασταν στην Αμερική όταν η Μαριέλλα ξεκίνησε να παίζει. Ήταν δέκα ετών και ήταν μέλος της Memphis Elite, μιας αρκετά καλής ομάδας», διηγείται η Μάσα Φασούλα για να μας περιγράψει εκείνη την πρώτη σπουδαία στιγμή περηφάνιας που η μαμά κάθεται στην κερκίδα, το μήλο αφού έχει πέσει από τη μηλιά, πηδάει για τζάμπολ και τι μπορεί να πάει στραβά; «Γίνεται το τζάμπολ, το κερδίζει η Μαριέλλα, παίρνει τη μπάλα και τρέχει στο καλάθι και το βάζει! Μόνο που ήταν στο λάθος καλάθι!! Ήμουν εκεί στην κερκίδα με τις υπόλοιπες μαμάδες και άρχισαν να με κοιτάζουν υποτιμητικά, σα να μου λένε κοίτα τι κάνει το παιδί σου! Σκέφτηκα κι εγώ μήπως δεν είναι και meant to be να ακολουθήσει την καριέρα του μπαμπά; Στεναχωρήθηκε πολύ, αλλά δεν πτοήθηκε κι αυτό είναι ένα μάθημα. Ό,τι κι αν σου έρχεται στη ζωή ή όποιο δρόμο κι αν ακολουθήσεις πρέπει πάντα να προσπαθείς, τίποτα δε χαρίζεται».
«Στο Περιστέρι, η Διαμάντω ξεκίνησε με την κολύμβηση και ήταν αρκετά καλή, ωστόσο άρχισε να αναπτύσσει ένα πρόβλημα με τα αυτάκια της και μας συμβούλεψε ο γιατρός να σταματήσουμε», θυμάται η Γαρυφαλλιά Αλεξιά για την κόρη της που συμπτωματικά βρήκε εκείνο που θα της άλλαζε τη ζωή. «Θέλαμε να είναι στον αθλητισμό και μια μέρα περνούσαμε τυχαία έξω από τα γήπεδα μπάσκετ στη Χωράφα, εκεί κοντά στο σπίτι μας. Ήταν εφτά χρονών, και έκατσε απέξω αποσβολωμένη και κοιτούσε τα άλλα παιδιά που έπαιζαν. ‘’Μαμά, μ’ αρέσει αυτό το άθλημα. Να μπω να παίξω;’’ Κι έτσι ξεκίνησε και από τότε δεν έχει σταματήσει».
Πάμε λίγο πιο νότια, για την… κοιτίδα ταλέντου, όπως μοιάζει να είναι το Κιάτο για το μπάσκετ γυναικών. «Η Χριστίνα είναι λίγο αντίθετη ιστορία», θα μας πει η Στάσα Αναστασοπούλου, αφού -παρά τις αντίθετες εικασίες- η Χριστίνα δεν καιγόταν να κάνει ό,τι και η αδερφή της, Μάντυ. «Εμείς θέλαμε να ξεκινήσει ομαδικό άθλημα, εκείνη ήθελε χορό. Ήταν εκείνη την εποχή πολύ συνηθισμένο να θέλουν τα παιδιά να πηγαίνουν χορό. Την πείσαμε, λοιπόν, ότι για να κάνει μπαλέτο, πρέπει πρώτα να μάθει παραδοσιακούς χορούς. Το πιάναμε το παιδί μαζί με μια φίλη μου και το φέρναμε βόλτες. Καλαματιανά, τσάμικα, ό,τι μας ερχόταν! Γκρίνιαζε κι έλεγε ‘’δε θέλω τέτοιο χορό’’, μέχρι που απηύδησε και μας είπε ‘’εντάξει, θα πάω μπάσκετ’’».
Στο Ηράκλειο βρίσκουμε περισσότερα οπωροφόρα δέντρα και ο καρπός στην αρχή σύχναζε σε πισίνες, μέχρι που είπε την… κακιά τη λέξη. «’’Αχ, αλήθεια; Γιατί;’’, ήταν η πρώτη μας αντίδραση όταν η Ρένια μάς είπε ότι θέλει να πάει μπάσκετ», εξομολογείται η Βάσω Γιαλούση και με τέτοιο μπασκετικό στοιχείο σε όλη την οικογένεια, θα έπρεπε εκείνη την πρώτη αντίδραση να την εξομολογηθεί και… σε παπά!
Μπάσκετ η μαμά, μπάσκετ ο μπαμπάς, μπάσκετ η θεία, τι να έκανε και το έρμο; «Ήταν ανένδοτη.
Ο πατέρας της την πήρε και της είπε ‘’θα πάμε στα ανοικτά του Εργοτέλη και αν μπορείς, τότε να παίξεις’’. Πήγαν και από τότε ήταν το μόνο που ήθελε να κάνει».
Φτάσαμε Κύπρο για μια κλασική ιστορία βγαλμένη από τα «χτύπησες κορίτσι μου;», «ναι, αλλά που να τις δεις τις άλλες»!! Δεν πήγε έτσι ακριβώς ο διάλογος, αλλά καταλαβαίνετε το πνεύμα! «Θυμάμαι την πρώτη φορά που γύρισε από ένα τουρνουά στην Ανδόρρα, με την Εθνική Κύπρου… Ήταν 13,5 ετών, όμως δηλώθηκε από την ομοσπονδία λίγο μεγαλύτερη για να μπορέσει να παίξει. Ήταν μελανιασμένη παντού από τα χτυπήματα, είχε τον πρώτο της τραυματισμό και εγώ έπαθα σοκ. Τη ρώτησα αν αξίζει ή δεν αξίζει όλο αυτό, αναρωτιόμουν και η ίδια, αλλά εκείνη το ήθελε. Ήταν σίγουρη», θυμάται η Αφροδίτη Χριστινάκη, με την Ελεάννα να είναι έκτοτε και ως σήμερα girl on a mission.
«Είχε δοκιμάσει τα πάντα στον αθλητισμό κάτι που ήταν φυσικό επακόλουθο, αφού μεγάλωσε σε ένα γήπεδο λόγω του πατέρα της. Πήγε ποδόσφαιρο, πήγε μπαλέτο και μετά μπάσκετ, όλη τη γκάμα αθλημάτων. Μετά από εκείνο το τουρνουά, μας είπαν να φύγει από το σπίτι.
Ήταν μια δύσκολη απόφαση, ένα παιδί να φύγει από την οικογενειακή θαλπωρή, αλλά δεν μπορούσαμε να της στερήσουμε εκείνο που φαινόταν. Και να πού βρίσκεται τώρα! Είμαστε τόσο περήφανοι.
Είναι άθλος ένα κορίτσι από την Κύπρο να έχει πετύχει τόσα πολλά… Είμαστε φουλ περήφανοι όχι μόνο για όσα έχει πετύχει και το πού έχει φτάσει, αλλά και για την προσωπικότητα που έχει χτίσει».
Το ταξίδι συνεχίζεται με Περιστέρι για κυριολεκτικά… άπιαστες κορυφές. «Η Βάσω πήγαινε ακροβατική όταν ήταν μικρή! Ήταν ενθουσιασμένη επειδή βαφόντουσαν και όποτε της έλεγε να δοκιμάσει μπάσκετ στήλωνε πόδια και έλεγε ‘’όχι, εγώ θα πάω ακροβατική. Θέλω να βάφομαι!’’», περιγράφει η Στέλλα Κομματά, μητέρα της Βάσως Λούκα, για να φτάσουμε στην αποφράδα μέρα που η Βάσω δεν πήρε τον πρωταγωνιστικό ρόλο! «Όταν είχε την πρώτη της επίδειξη στο Περιστέρι, είχα κι εγώ προπόνηση με την ομάδα που ήμουν τότε. Στην επίδειξη δεν την έβαλαν κορυφή, αλλά στη βάση – απολύτως λογικό αφού ήταν ψηλό κορμί. Μετά μου είπε ή θα με βάλουν κορυφή ή δεν πάω ξανά. Της απάντησα ξέχασέ το, κορυφή δε σε βάζουν. Και τότε μου είπε, ‘’εντάξει, ας δοκιμάσω μπάσκετ’’».
Τηλεμεταφορά για Βέροια, όπου μας περιμένει η Χριστίνα Χαιριστανίδου με τον ίδιο τρόπο που κάποτε ο κύριος Χαιριστανίδης περίμενε η κόρη του να γίνει αστέρι του χάντμπολ. «Συνήθως εδώ λόγω του Φιλίππου, χάντμπολ έπαιζαν τα παιδιά και στο χάντμπολ την έγραψε ο πατέρας της.
Μόνο που η Αντιγόνη αντί να πηγαίνει στην προπόνηση του χάντμπολ, πήγαινε εκείνη την ώρα εδώ κοντά στο σπίτι μας σε ένα γηπεδάκι μπάσκετ και έπαιζε.
‘’Δε θέλω ρε μαμά το χάντμπολ μου έλεγε’’. ‘’Τι θέλεις, μπάσκετ; Ό,τι θες θα πας, άσε τον μπαμπά σου’’, της απάντησα και πήγε στο μπάσκετ κι έκτοτε δεν σταμάτησε ποτέ».
Βέροια θα μείνουμε για όλα τα κάπως, κάπου, κάποτε, αλλά και όλα τα τώρα της Δέσποινας Μουρατίδου, μητέρας της Ντίνας Σαρηγιαννίδου. «Περήφανης μητέρας», δε θα χάσει ευκαιρία να επαναλάβει για την πορεία της κόρης της. «Είναι κάτι που ξεκίνησε από τον σύζυγο. Έπαιξαν και οι τρεις κόρες μου μπάσκετ, ωστόσο η Ντίνα ήταν πάντα η πιο θετική, εκείνη που της άρεσε περισσότερο. Έπαιξε και τένις μικρότερη, αλλά από τα δέκα της χρόνια που ξεκίνησε με το μπάσκετ, κόλλησε. Εγώ ήμουν η άσχετη, ο σύζυγος ασχολήθηκε περισσότερο στην αρχή και μετά η Ντίνα έχτισε μόνη της την καριέρα της. Είχε μεγάλο πάθος και τα έκανε όλα μόνη της για να φτάσει εκεί που είναι σήμερα και να καμαρώνουμε. Να καμαρώνουμε γιατί αυτό που ήθελε, το κατάφερε».
Αργυρούπολη και όλο και πλησιάζουμε στον προορισμό μας. Εκεί συναντάμε την Νεφέλη Γκιουλέ Παυλοπούλου, η οποία χρειάστηκε να απειλήσει ότι θα κοιμηθεί στο πάτωμα για να μάθει τι είναι εμφάνιση! «Όταν άρχισε να παίζει στον ΑΟΝΑ επέστρεψε ένα βράδυ από την προπόνηση με τον πατέρα της και έτρεξε κατευθείαν στο δωμάτιό της χωρίς να μιλήσει και με τα δάκρυα να τρέχουν κορόμηλο. Ένα βουβό κλάμα. Την ακολούθησα και προσπάθησα να μάθω τι συνέβη, όμως δεν έπαιρνα απάντηση όσο κι αν προσπαθούσα. Μέχρι που απείλησα ότι θα κοιμηθώ στο πάτωμα!
Τότε, κάπου ανάμεσα σε λυγμούς και αναφιλητά ακούω ένα ‘’δε μου έδωσαν εμφάνιση’’. Τι να πω η γυναίκα, ρωτάω τον πατέρα της ‘’Τάσο, τι είναι εμφάνιση;’’.
Τότε, μου εξήγησε ότι δόθηκαν εμφανίσεις στα μεγαλύτερα κορίτσια κι εκείνη, επειδή ήταν από τις μικρότερες, δεν πήρε. Φυσικά, πήρε δυο μέρες μετά, αλλά ποιος την έπειθε εκείνο το βράδυ ότι θα συνέχιζε σαν παίκτρια; Πίστευε ότι την είχαν αποκλείσει. Κάπως έτσι έμαθα τι είναι η ‘’εμφάνιση’’, αλλά και πόσο ήθελε να παίξει μπάσκετ!».
Νέα Σμύρνη και είμαστε ένα τραμ δρόμο από το ΣΕΦ. Επιβιβαζόμαστε παρέα με την Άλισον Ντοντς για την ιστορία της αρχηγού της Εθνικής ομάδας. «Ήταν κάπως μοιραίο να ξεκινήσει η Άρτεμις. Θυμάμαι ήταν καλοκαίρι και θα πήγαινε στο σχολείο στην απασχόληση. Τα παιδιά έπρεπε να φοράνε τα ίδια ρούχα και πήγα στο γραφείο για να πάρω τα μπλουζάκια. Μου είπε ο κύριος ‘’είδα την κόρη σου να παίζει μπάσκετ’’. Του απαντάω ‘’δεν ήξερα ότι παίζει μπάσκετ’’. ‘’Είναι καλή’’, μου λέει, ‘’γιατί δεν την γράφεις;’’. ‘’Μα, δε μου το είπε ότι παίζει’’, του απαντάω και πάλι. Μου έδωσε ένα χαρτί. Έγραφε το όνομα Μαρία και να πάω στον Πανιώνιο. Πήγαμε στο γήπεδο και πριν μπούμε τη ρώτησα:
– Θες να πάμε εκεί; Θες να παίξεις μπάσκετ;
– Ε, αφού ήρθαμε, πάμε!
Μπήκε η Άρτεμις, παρότι δεν ήταν ντυμένη για προπόνηση και έκανε με μεγαλύτερα παιδιά. Την είδε πέντε λεπτά η προπονήτρια και είπε τη θέλω. Αρχίζουμε προπονήσεις, τρεις φορές την εβδομάδα.
– Άρτεμις σίγουρα θες να το κάνεις αυτό;
– Ναι!!
(σ.σ. Δόξα τω Θεώ)
Με όλα τα Δόξα τω Θεώ (και σίγουρα ορισμένα ανομολόγητα «βόηθα Παναγιά») φτάσαμε στο σήμερα. Κορίτσια που ξεκίνησαν, κορίτσια που συνέχισαν, κορίτσια που το πίστεψαν, που άντεξαν, που πάλεψαν, που ξεσπιτώθηκαν, που ξενιτεύτηκαν, που πληγώθηκαν, που πόνεσαν, που δεν εγκατέλειψαν. Οι παίκτριες της Εθνικής ομάδας! Και οι μητέρες τους… Εμείς θα τις λέμε mams! Και στη δική τους γωνία, σε μερικούς μήνες από τώρα, σε κάποιο ζεστό, καλοκαιρινό απόγευμα, μπορεί να κλαίμε ή μπορεί να γελάμε μαζί τους. Σίγουρα, πάντως, θα φτιάχνουμε αναμνήσεις.
Moms and Memories!
Μαριάννα Αξιοπούλου
