Η ΕΟΚ έχει επιλέξει τρεις εμβληματικές παίκτριες, εκ των κορυφαίων όλων των εποχών ως πρέσβειρες του Ευρωμπάσκετ Γυναικών 2025, που θα διεξαχθεί στο μεγαλύτερο μέρος του στην Ελλάδα (όμιλος και τελική φάση). Πρόκειται για τρεις θρύλους του μπάσκετ γυναικών με διεθνή καταξίωση, την Άννυ Κωνσταντινίδου, την Εβίνα Μάλτση και την Αναστασία Κωστάκη που είναι και πρέσβειρα παράλληλα του NBA στην Ευρώπη.
Το e-magazine της ΕΟΚ ζήτησε από τις τρεις μεγάλες κυρίες του ελληνικού μπάσκετ να απαντήσουν σε δύο ερωτήσεις και μας κατέθεσαν τις εμπειρίες τους:
Τι μπορεί να έλειψε από τη γενιά σας και εύχεσαι τώρα η Εθνική Γυναικών να το έχει και να πετύχει;
Άννυ Κωνσταντινίδου: «Αυτό που δεν είχαμε τότε ήταν οι ευκαιρίες που έχουν τώρα πολλές από τις παίκτριές μας. Δεν υπήρχε ευκαιρία να παίξεις στο εξωτερικό κάτι που σου δίνει μεγάλη εμπειρία.
Δεν υπήρχε επίσης η προβολή στο μπάσκετ Γυναικών που υπάρχει τώρα. Χρειάζεται βέβαια ακόμα περισσότερο αλλά η τεχνολογία τα έχει φέρει όλα ‘’τούμπα’’ και βοηθάει σε αυτό με άμεση πληροφόρηση και άμεση εικόνα. Με τα social media είναι ένας… άλλος ‘’κόσμος’’. Τώρα ακούγεται πολύ περισσότερο από τότε, αν και επαναλαμβάνω ότι χρειάζεται ακόμα περισσότερο.
Θεωρώ ότι τότε υπήρχε το Κύπελλο Πρωταθλητριών και έδινε την ευκαιρία να παίξεις στην Ευρώπη. Τώρα έχεις περισσότερες ευκαιρίες και όταν έχεις τέτοιο συναγωνισμό και ατομικά και ομαδικά γίνεσαι καλύτερος. Και αυτό το βλέπεις στον καθρέφτη που είναι η Εθνική ομάδα».
Εβίνα Μάλτση: «Οι εποχές έχουν αλλάξει και σίγουρα αν συγκρίνουμε το τώρα με το τότε στη δική μας γενιά υπήρχε παντελής έλλειψη πληροφορίας, ενημέρωσης, τεχνογνωσίας, εικόνας, προβολής, υποστηρικτικού δικτύου και πολλών άλλων. Δεν είχαμε πρόσβαση σε τόση γνώση (που συνοψίζει όλα τα παραπάνω) όπως έχουν οι νέες γενιές μέσω του διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Δεν είχαμε την δυνατότητα να γνωρίζουμε τι γίνεται σε άλλες χώρες εκτός Ελλάδας με τόση λεπτομέρεια, δεν μπορούσαμε να συγκρίνουμε τους προπονητές και τους γυμναστές μας με κάτι διαφορετικό, δεν γνωρίζαμε τι κάνανε διαφορετικό οι υπόλοιπες μπασκετμπολίστριες που σημείωναν πρόοδο και επιτυχίες. Σήμερα όλη η πληροφορία και η γνώση υπάρχει διάχυτη καθώς και τα μέσα που μια αθλήτρια ή ένας αθλητής μπορεί να χρησιμοποιήσει για να έχει βέλτιστα αποτελέσματα.
Η συστηματική και εξειδικευμένη προπόνηση σε συνδυασμό με την σωστή διατροφή και την ψυχική υγεία είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο πρέπει να κινηθούν οι νέες αθλήτριες για να μπορέσουν να ξεπεράσουν τα όρια τους.
Εμείς στην εποχή μου δεν γνωρίζαμε καν τον ρόλο του αθλητικού ψυχολόγου και ποσό σημαντική είναι η ψυχική υγεία για μια ισορροπημένη και ολιστική προσωπικότητα που έχει άμεση σχέση με την απόδοση.
Σήμερα οι αθλήτριες της Εθνικής ομάδας έχουν όλα όσα χρειάζονται στην διάθεση τους. Αυτό που τελικά οδηγεί στην διάκριση, όταν έχεις όλα τα παραπάνω είναι η δίψα, το πάθος και οι συνεχείς υπερβάσεις στην προπόνηση».
Αναστασία Κωστάκη: «Όσο έπαιξα γιατί ξεκίνησα σχετικά μικρή 20 ετών αυτό που μας έλειπε ήταν η ψηλή παίκτρια την οποία είχαμε μόνο το 2004 με τη Μαρία Σαμαρούκοβα που μπόρεσε να παίξει σε Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Με την καλή περιφέρεια που είχαμε εκείνες τις εποχές με τις 78άρες και τις 79άρες, Καλέτζου και Μάλτση.
Αν είχαμε ‘’βαρύ πυροβολικό’’ στις σέντερ, όπως το 2004 με τη Σοφία Κλιγκοπούλου και τη Μαρία Σαμαρούκοβα, θα μας έδινε σημαντική βοήθεια. Πάντα μας έλειπε μια πολύ ψηλή παίκτρια και υστερούσαμε στα ριμπάουντ.
Αυτή η Εθνική το καλύπτει άψογα με την Άρτεμις Σπανού και την Μαριέλα Φασούλα. Πραγματικά…θηλυκός Φασούλας, καταπληκτική παίκτρια, γιατί έτυχε να την έχω το 2018 με την Εθνική Νέων Γυναικών, ως βοηθός. Αλλά και η Σπανού είναι έμπειρη παίκτρια, από τις καλύτερες, έχει αφήσει το στίγμα της στην Ευρώπη. Αυτή την Εθνική την πιστεύω πάρα πολύ και μάλιστα πάνω από πέντε χρόνια γιατί είχα αρκετές από τις τωρινές παίκτριες, σε νεότερες ηλικίες, τις Κορασίδες, τις Νεάνιδες και τις Νέες.
Επίσης βοηθάει πολύ η θητεία των παικτριών στο εξωτερικό. Το ξέρω και από εμένα που ήμουν από τις πρώτες που έφυγα στο εξωτερικό δεν πήγα πανεπιστήμιο, αλλά έπαιξα στην Γαλλία το 2002 και το έζησα πόσο βοηθάει. Η Εθνική θα παίξει με το Βέλγιο για παράδειγμα, και τις έχουν αντιμετωπίσει τις παίκτριές του γιατί παίζουν σε πολύ υψηλό επίπεδο».
Πως βίωσες και ηγήθηκες των προσπαθειών των δικών σου ηλικιακά εθνικών ομάδων στην προσπάθεια διάκρισης;
Άννυ Κωνσταντινίδου: «Ήταν ένας μεγάλος αγώνας και δεν εννοώ στο γήπεδο. Έπρεπε να πείσουμε σαν ομάδα και εγώ προσωπικά ότι υπήρχε το ταλέντο. Υπήρχαν αθλήτριες που έδιναν τα πάντα. Και έπρεπε να βγω μπροστά για να μας ακούσουν και για να μας δουν.
Ο Σπόρτιγκ είχαμε την τύχη να έχει ‘’δυναστεία’’ με τόσα πρωταθλήματα, και θεωρώ βοήθησε και την Εθνική ομάδα γυναικών να συμμετέχει σε προκριματικά Ευρωμπάσκετ στο γήπεδο του Σπόρτιγκ.
Σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο βοήθησε να κάνουμε κάποια σημαντικά βήματα μπροστά ενώ και ο γραπτός Τύπος εκείνη την εποχή ήταν το Α και το Ω βοηθώντας και την Εθνική ομάδα. Επίσης η μεγάλη επιτυχία της κατάκτησης του χάλκινου μεταλλίου το 1991 στους Μεσογειακούς Αγώνες στην Ελλάδα ήταν μεγάλη υπόθεση και βοήθησε να μας δει περισσότερος κόσμος».
Εβίνα Μάλτση: «Δεν θα πω κάτι διαφορετικό από όσα είπα παραπάνω. Αν όντως μπορούμε να μιλήσουμε για ηγεσία, τότε θα πω ένα moto μου: lead by example. Προσπαθούσα συνεχώς να ενημερώνομαι για το τι πρέπει να προσθέσω στην καθημερινότητα μου σε σωματικό και ψυχοπνευματικό επίπεδο. Η σκληρή δουλειά, η συνεχής επαγρύπνηση για το πως μπορεί η μονάδα και το σύνολο να γίνει καλύτερο, η δίψα για διάκριση, το ανικανοποίητο που με διακατέχει όταν ξέρω πως υπάρχουν καλύτεροι από εμένα άρα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης πάντα, ήταν αυτά που με οδηγούσαν στο να προσπαθώ να γίνομαι συνεχώς καλύτερη.
Δεν ξέρω αν όντως ηγήθηκα ή όχι. Ξέρω πάντως να πω πως υπήρχε ένα σύνολο αθλητριών που μπήκαμε σε αυτήν την διαδικασία. Αλλάξαμε επίπεδο ως αθλήτριες. Δουλέψαμε σε πολύ υψηλά πρότυπα και με την τριβή και την επανάληψη καταφέραμε να τρυπήσουμε το δικό μας ‘’ταβάνι’’».
Αναστασία Κωστάκη: «Δεν παίξαμε στην Εθνική Κορασίδων μαζί με την Μάλτση. Παίξαμε το 1996 στην Εθνική Νεανίδων, κατακτήσαμε την 5η θέση στοEurobasket και αυτή η ‘’φουρνιά’’ ήταν ο βασικός ‘’κορμός’’ της Εθνικής Γυναικών στο Εurobasket 2021. Παίξαμε πεντάδα και μετην Καλέντζου και με τη Μάλτση. Πέσαμε στα βαθιά και προσωπικά εμένα με βοήθησε αυτό για αυτό και έκανα πιο νωρίς την καριέρα μου και την τελείωσα και πιο νωρίς.
Αυτό το αρνητικό που είχαμε εμείς ήταν ότι δεν είχαμε ποιοτικά φιλικά να ανταγωνιστούμε καλές ομάδες που θα βοηθούσε. Επίσης ήταν υποβαθμισμένα πολλά θέματα στο μπάσκετ Γυναικών.
Ευτυχώς ο κύριος Τσίσκαρης πριν το 2004 έβαλε κάποιους όρους. Έτσι παίξαμε δυνατά φιλικά με την Αυστραλία και έγιναν πιο ποιοτικά πράγματα.
Στεναχωριόμουν ότι δεν μας σέβονταν το ίδιο, το ένιωθα και το κατάλαβα στο εξωτερικό στη Γαλλία, όπου ήταν σχολείο. Μου είχαν πει εκεί ότι αν μείνω έγκυος δεν θα φύγω από τη χώρα, θα πληρώνομαι από το κράτος και θα γεννήσω εκεί το παιδί μου. Πολύ μπροστά και νιώθει άλλη ασφάλεια η γυναίκα στο εξωτερικό και μετά τα παιδιά είναι μαζί με τη μαμά ακόμα και σε ταξίδια».
Γιάννης Λαμπίρης
