Είναι βράδυ. Χειμώνας. Έχει κρύο. Πολύ κρύο. Τρέμεις. Σχεδόν τουρτουρίζεις. Στο βάθος φώτα. Μια μονότονη μελωδία. Περίεργη. Ξένη και αλλόκοτη για το απαίδευτο αυτί. Μπάλες. Φωνές. Σφυρίχτρες. Γέλια. Αναμειγμένα όλα μεταξύ τους, σαν μπερδεμένες μυρωδιές μια Κυριακή στη γειτονιά ̇ κατιτίς να φέρνουν ζαλάδα, κατιτίς να σε μαγεύουν. Κι εσύ κρυώνεις. Δεν ξέρεις αν πρέπει να το πράξεις, αλλά κρυώνεις και δεν το σκέφτεσαι περισσότερο. Κοντοζυγώνεις. Τα κατάφερες και είσαι πια στην πόρτα. Θα ανοίξεις; Περίμενε…
Άκου τις φωνές, εγκλωβισμένες εκεί για χρόνια, έχουν μια ιστορία να σου πουν. Έχουν ένα μυστικό να μαρτυρήσουν. Σκέψου πριν προχωρήσεις… Αυτό το μέρος (μπορεί να) είναι στοιχειωμένο.
Αλεξάνδρα Καλαμάτα (2008-13): «Αμύντας ΕΙΝΑΙ: οικογένεια, φίλες, χαρές, λύπες, γεμάτες στιγμές!! Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν το όνειρο που έγινε πραγματικότητα γι’ αυτά τα κορίτσια, αλλά και για όλους εμάς που αγαπάμε αυτή την ομάδα. Συγχαρητήρια σε όλους για την άνοδο… Θα είμαστε όπως πάντα δίπλα σας!».
Λένα Γυαλιά (2008-14): «Το 2008 εθεάθη στον Αμύντα, εκτός από το υπέρμετρο ταλέντο του εαυτού μου, και το απτό ταλέντο της Φρόσως Δρακάκη. Η καλύτερη coach όλων των εποχών σε πολλαπλά επίπεδα! Οι σημειώσεις της, η οργάνωση της και η μεθοδικότητά της ξεπερνούσαν το περίσσιο μπόι της. Στον Αμύντα, οι δυνατές φιλίες είναι καλά φυλαγμένες στο κουτί της δίκης μας Πανδώρας. Το 2014 φεύγοντας από την ομάδα και παρατηρώντας το κουτί αυτό από τις κερκίδες πλέον, αποτέλεσε εφαλτήριο για την άνοδο του Αμύντα στην Α1. Πρώτες στις καρδιές μας όπως πάντα, και φυσικά… Αμύντας είμαι!».
Βαρβάρα Λιάκου (2009-2013): «Το ξέρατε ότι το #amyntaseisai το πρωτοέγραψε η Μαργώνη σε μια από τις πολλές κλασικές selfie και από τότε το υιοθέτησαν πολλές ομάδες γυναικών; Αυτή είναι η επίδραση αυτής της ομάδας-οικογένειας! Ό,τι και να πω για την coachara/κολλητή μου μάλλον θα ακουστεί υποκειμενικό! Τόσα χρόνια συνεχόμενη ανοδική πορεία κ ήρθε η ώρα για τα μεγάλα σαλόνια! Της αξίζει 100%! Συγχαρητήρια σε όλα τα κορίτσια, να το απολαύσετε!».
Μαρία Αρβανίτη (2011-12): «Πάντα βράχος της ομάδας ήταν η coachara! Και κάθε παίκτρια που έχει περάσει από εκεί, ένα πετραδάκι, και όλες μαζί καταφέραμε να χτίσουμε το δικό μας κάστρο. Τον Αμύντα μας. Αμύντας ήμουν, είμαι και θα είμαι!».
Δάφνη Σακελλαρίου (2012-15): «Ψάχνοντας να βρω τις χρονιές που ήμουν μέλος της ομάδας του Αμύντα, έπεσα σε μια φωτογραφία, στην οποία γράφω «Έχετε γνωρίσει τις αδελφές μου;». 11 χρόνια μετά σκέφτομαι πόσο δίκιο είχα. Στα εύκολα μαζί, στα δύσκολα ακόμα πιο μαζί, με την coach Φρόσω καπετάνιο, με τον κύριο Χρήστο αφανή δύναμη, ήμασταν εκεί η μία για την άλλη! 11 χρόνια μετά και η καρδιά μου παραμένει πορτοκαλί. Συγκίνηση και υπερηφάνεια νιώθω για αυτήν την ομαδάρα, που κέρδισε την καταξίωση μετά από τόσο αγώνα και συγκλονιστικούς τελικούς. Συγχαρητήρια στην coach και στα κορίτσια της, τους εύχομαι να αλώσουν την Α1! Αμύντας είμαι».
Ευσταθία Τσιμτσιλή (2013-2015): «Τι να πρωτοπείς γι’ αυτή την ομάδα. Ο Αμύντας δημιουργεί φιλίες και σχέσεις ζωής, γιατί εκτός από τη σκληρή δουλειά που κάνει χρόνια στο γήπεδο με την coach Φρόσω Δρακάκη, έχει ένα περίεργο τρόπο να σε κάνει να νιώθεις οικογένεια. Χάρηκα και συγκινήθηκα που οι κόποι τους ανταμείφθηκαν! Εύχομαι ολόψυχα στα κορίτσια και στην coach υγεία και μια καλή πορεία στη συνέχεια. Εννοείται ότι θα είμαι πάντα κοντά τους!!».
Ελένη Κεμαβόρ (2017-18): «Αμύντας είσαι στην Α1! Καμία λέξη δεν μπορεί να περιγράψει τα συναισθήματα που νιώσαμε στον τελικό για το τεράστιο επίτευγμα της οικογένειας του Αμύντα. Μόνο περηφάνια γι’ αυτή την ομάδα που μετά από τόσα χρόνια, μας κρατάει ακόμα δίπλα της με ισχυρούς δεσμούς. Συγχαρητήρια για την άνοδο, τη μαγική πορεία και τις συγκινητικές στιγμές που μας χαρίσατε!».
Δεν ακούγεται σαν την πιο όμορφη αθλητική ιστορία; Μια ιστορία που άρχισε πέρυσι περίπου τέτοια εποχή: Στις 12 Απριλίου στο 25ο λεπτό του τελικού για την άνοδο στην Α1 – 47-32 κέρδιζε ο Αμύντας τον Αθηναϊκό. 52-44 κέρδιζε λίγα λεπτά αργότερα πριν δεχτεί ένα σερί 1-19 και χάσει το όνειρο της ανόδου. Αλλά ξεκίνησε σίγουρα πέρυσι η ιστορία; Μήπως ξεκίνησε πριν πέντε χρόνια; Μήπως ήταν δέκα; Δεκαέξι; Μην άραγε να ήταν 18; Όποιο σημείο αφετηρίας κι αν διαλέξεις θα το βρεις κάπου στο γήπεδο, κάπου στην κερκίδα, κάπου στον πάγκο. Γιατί αυτό είναι ο Αμύντας τα τελευταία τουλάχιστον 16 χρόνια: Μια οικογένεια, μια ομάδα πιστή στις αρχές της, με την ίδια προπονήτρια από το Ιανουάριο του 2008. Μια παρέα από κορίτσια, τα οποία ένα-ένα περνούσαν στην άλλη πλευρά, αλλά δεν άφησαν ποτέ την ομάδα.
Για να καταλάβεις τι είναι Αμύντας ή όπως θα σου πουν οι ίδιες και θα ακούσεις τριγύρω, περπατώντας στον Υμηττό, τι σημαίνει #Αμύνταςείσαι, δεν πρέπει να κοιτάξεις το γήπεδο. Αγνόησε για λίγο τις αθλήτριες, τα θαύματα και τα κλάματα. Πρέπει να κοιτάξεις την ανθρώπινη αλυσίδα που υπάρχει στην κερκίδα. Παίκτριες που κάποτε ήταν συμπαίκτριες. Ή και όχι.
Εκεί για τις πρώην συμπαίκτριές τους, εκεί για την προπονήτριά τους, τον συνδετικό κρίκο που κρατάει αιχμάλωτες τις καρδιές και τις συνειδήσεις στα… υπόγεια της Πυρκάλ.
Εύα Καλλιώρα (2016-2019): «Υπέροχες στιγμές, μεγάλες συγκινήσεις, δυνατές φιλίες. Τόσο δυνατές που σε κάνουν να ακολουθείς ακόμα και τώρα απ’ την κερκίδα! ONE team – one family: Το μεγαλύτερο ποσοστό της επιτυχίας αυτής ανήκει στην Φρόσω Δρακάκη για τους λόγους που ξέρουμε εμείς από μέσα! Και η Ρούλα, μπορεί να ήταν απ’ τον πάγκο φέτος και όχι απ’ το παρκέ, αλλά είναι ακόμα η συμπαίκτρια που θες να έχεις, για να σε επαναφέρει στα δύσκολα και να σε προσγειώσει όταν ξεφεύγεις!».
Ηλιάνα Τσαγκαράκη (2013-2019): «Πήγα για 1 χρόνο και τελικά έμεινα 6!! Αυτό λέει πολλά! Δεν ήμασταν μόνο συμπαίκτριες στο παρκέ, αλλά και παρέα εντός και εκτός γηπέδου που μπορούσε (και μπορεί) να συζητήσει, να διαφωνήσει, να γελάσει και να κλάψει από χαρά ή λύπη!! #oneteam#onefamily. Στους τελικούς στην κερκίδα παίζαμε άμυνα και εμείς!! Χάρηκα τόσο πολύ με την χαρά τους. Η άνοδος ήρθε την στιγμή που έπρεπε. Στην μπασκετική ομάδα που το άξιζε!».
Μαρία Τριμμέρη (2016-2020): «Οι στιγμές που ζήσαμε ήταν τόσο έντονες που ακόμα και τώρα νιώθω σαν να παίζω κι εγώ. Οι χαρές μας, οι λύπες, οι συγκινήσεις, οι φιλίες, οι ατελείωτες συζητήσεις για να λύσουμε το οτιδήποτε προέκυπτε, το «ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ», θα με ακολουθούν για μια ζωή. Πολλά συγχαρητήρια στα κορίτσια και στην coachαρα μας και καλή πορεία στο νέο κεφάλαιο που μόλις άνοιξε. «Κι αν μας αντέξει το σχοινί, θα φανεί στο χειροκρότημα». Το σχοινί άντεξε και τα χειροκροτήματα είναι όλα δικά σας!!!».
Μαντώ Ντάνου (2009-2022): «Ο Αμύντας για μένα σημαίνει πολλά!! Χάρη στον Αμύντα έκανα φιλίες ζωής, φιλίες που είναι πλέον οικογένεια, μεγάλωσα και ωρίμασα σε αυτή την ομάδα! Όταν ξεκίνησα ήταν η πρώτη χρόνια στην Α’ ΕΣΚΑ και τώρα κατάφερε να φτάσει στην Α1 κατηγορία! Είναι τρελό πόσα συναισθήματα γεννήθηκαν ή και ξύπνησαν όταν πανηγυρίσαμε όλοι μαζί την άνοδο! Ήμουν σε αυτό το σύλλογο δώδεκα χρόνια και βιώσαμε τα πάντα: Παραμονές, ανόδους, πτώσεις, κύπελλα, χαρές, γέλια, κλάματα και με ένα μαγικό τρόπο ήμασταν όλες μαζί.
Ποτέ καμία ήττα η νίκη δεν την περάσαμε χωριστά! Έχουμε περάσει βραδιά ατελείωτα όλες μαζί μετά την προπόνηση, να καθόμαστε έξω από το γήπεδο, να καθόμαστε μέσα στο γήπεδο και απλά να είμαστε μαζί. Αυτό είναι Αμύντας, όταν από συμπαίκτης γίνεσαι παρέα και καταλήγεις οικογένεια!
Πολλά συναισθήματα, αμέτρητες στιγμές, δεν είναι τυχαίο ότι όταν έληξε ο αγώνας με τον Ιωνικό μπήκαμε όλες μέσα με δάκρυα χαράς να αγκαλιάσουμε τη Φρόσω και τις παίκτριες! Αμύντας είσαι λοιπόν!!».
Ρούλα Αθανασούλια (2008-2023+1): «Αμύντας ήμουν , είμαι και θα είμαι !!! Και η πορεία έχει ως εξής: 15 χρόνια όπου συμπαίκτριες γίνονται φίλες, στην πορεία κάποιες γίνονται οικογένεια, 15 χρόνια coach Φρόσω Δρακάκη, 15 χρόνια γεμάτα νίκες , ήττες , χαμόγελα αλλά και δάκρυα, 15 χρόνια στα πορτοκαλί. Και παραμένω ακόμα εδώ, γιατί ο Αμύντας με ένα μαγικό τρόπο σε κάνει να θες να συνεχίσεις να μάχεσαι ακόμα και εκτός των 4 γραμμών, να τον ακολουθείς όπου κι αν παίζει, να πανηγυρίζεις πιο έντονα ακόμα και από όταν φορούσες εμφάνιση, να ονειρεύεσαι σαν να είναι η πρώτη σου χρονιά στην ομάδα, γιατί ο Αμύντας είναι η οικογένεια που σε αγκαλιάζει από τη πρώτη στιγμή. Οι θυσίες, η προσπάθεια και η σκληρή δουλειά ανταμείβονται, συγχαρητήρια σε αυτά τα κορίτσια και στους προπονητές που έδωσαν τα πάντα και έκαναν τα όνειρα τους και τα όνειρα μας πραγματικότητα! Α1 ερχόμαστε».
Και στο παρκέ; Θα βρεις τη μία να παίζει με μελανιασμένο πόδι, την άλλη να παίζει με ένεση, μια τρελή στον πάγκο να χοροπηδάει κουτσό με πατερίτσες, μια άλλη, εξαντλημένη από τη σειρά αγώνων, να τρέχει στο τελευταίο λεπτό σα να μην έχει παίξει δευτερόλεπτο ως τώρα και η καθεμία, η ΚΑΘΕΜΙΑ, να δίνει διαρκώς δύναμη στην άλλη. Να κάνει όσα δεν πίστευε ότι μπορούσε, να δώσει όσα δεν πίστευε ότι είχε μέσα της. Για να ξεσπάσουν όλες μαζί μετά σε κλάματα. Για να βρίσκονται στην Α1. Για να το γιορτάσουν στο ίδιο μαγαζί που εδώ και χρόνια συχνάζουν μετά από προπονήσεις και αγώνες.
Ούτε μπουζούκια, ούτε club, ούτε μεγαλεία, ούτε υπερβολές. Εκεί, στην ίδια γωνία – πες τις και… εκκεντρικές αν το θες, λίγο θα τις πειράξει πλέον! Ο Αμύντας (τους) είναι στην Α1.
Κι αν τύχει και περάσεις κάποιο βράδυ από την Πυρκάλ, κι αν τύχει και είναι αργά και είσαι κουρασμένος, κι αν είναι χειμώνας και θες να ξαποστάσεις, αν σε ελκύσουν οι φωνές, τα γέλια, η ζεστασιά – ακόμα κι αν κρυώνεις, ακόμα κι αν αισθάνεσαι μοναξιά, μην ενδώσεις τόσο εύκολα. Σκέψου πριν μπεις μέσα.
Λένε πώς όσοι μπουν δεν φεύγουν ξανά…
Μαριάννα Αξιοπούλου
