Στο κέντρο της Μισοουάκα στην Ιντιάνα των ΗΠΑ, οι κάτοικοι της πόλης είχαν βρει στη δημόσια βιβλιοθήκη Mishawaka Penn-Harris τον ιδανικό χώρο όπου μελετούσαν ήρεμα ανάμεσα σε εκατοντάδες βιβλία.
Τη δεκαετία του 2000 όμως, για το νεαρό ακόμη Κέβιν Κάναντι, η δημόσια βιβλιοθήκη ήταν κάτι περισσότερο από ένα μέρος που απλώς επισκεπτόταν συχνά τα καλοκαίρια. Ήταν ο χώρος όπου έκανε τα πρώτα μεγάλα όνειρα του: Να σπουδάσει στο κολλέγιο και να παίξει στο ΝΒΑ.
Αρκετά χρόνια αργότερα, ο νεοαποκτηθείς Αμερικανός παίκτης του Πανιωνίου είδε δύο από τους βασικούς στόχους του να γίνονται πραγματικότητα. Το 2019 αποφοίτησε από το Πρίνστον παίρνοντας το πτυχίο του στην Κοινωνιολογία και, παρά το γεγονός ότι το ίδιο έτος δεν επιλέχθηκε στο ντραφτ, το 2021 αγωνίστηκε στο ΝΒΑ με τη φανέλα των Ορλάντο Μάτζικ.
Η πορεία, ωστόσο, του Κάναντι προς τη δόξα κάθε άλλο παρά «στρωμένη με ροδοπέταλα» ήταν.
Τα «δεν μπορείς» που άκουγε έως ότου ζήσει τη «μαγεία» του Ορλάντο, ήταν περισσότερα από τα «μπορείς», η αμφισβήτηση στις αγωνιστικές του δυνατότητες κυρίως λόγω του ύψους του, συχνή και, ο αγώνας που έκανε στη G League μέχρι να αποδείξει ότι άξιζε μία θέση στον «γαλαξία» του ΝΒΑ, διαρκής.
Κι όταν το όνειρο της παρουσίας του στο κορυφαίο επαγγελματικό πρωτάθλημα μπάσκετ του κόσμου έγινε πια πραγματικότητα, ήρθε ο εφιάλτης.
Ο σοκαριστικός τραυματισμός του στις 25/4/2021 στην αναμέτρηση των Μάτζικ με τους Πέισερς, (η εικόνα του σπασμένου αστραγάλου τον οποίο έσπευσε αμέσως να καλύψει ο Μο Μάμπα με τη φανέλα του, είναι ανατριχιαστική) που «οδήγησε» πολλούς, ακόμη και τον ίδιο, στη σκέψη ότι οι πιθανότητες να παίξει ξανά μπάσκετ σε υψηλό επίπεδο δεν ήταν πολλές.
Προς διάψευση όμως όλων όσων σκέφτηκαν ότι ο τραυματισμός θα έβαζε «φρένο» στην πορεία του Κάναντι, ο Αμερικανός παίκτης έδειξε αυτό που συνήθως λένε οι συμπατριώτες του: “When the going gets tough, the tough get going”!
Σήμερα, τρία χρόνια μετά, κι αφού ο Κάναντι το 2022 επέστρεψε ξανά στα γήπεδα, ο 28χρονος γκαρντ συνεχίζει τη διαδρομή του υγιής, δυνατός, έχοντας πάντα την ίδια μεγάλη αγάπη, όρεξη και πάθος για το άθλημα. Το μόνο που άλλαξε στη διαδρομή ήταν το «μονοπάτι» που επέλεξε να «περπατήσει». Εκείνο που τον οδήγησε στην Ελλάδα και στον Πανιώνιο.
«Αυτή η ομάδα και η συνθήκη που βρήκα στην Ελλάδα, ήταν η καλύτερη για μένα. Όταν επικοινώνησα με τον κόουτς και μου μίλησε για την Ιστορία του Πανιωνίου και το ελληνικό πρωτάθλημα, διαπίστωσα ότι ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η ομάδα δεν αγωνίζεται στα Ευρωπαϊκά Κύπελλα ή στο BCL, θέλει να είναι ανταγωνιστική. Να εξελίσσεται και μέσα από αυτή την εξέλιξη να εξελίσσονται και να ωριμάζουν και οι παίκτες της. Το τελευταίο είναι κι ένας από τους λόγους για τους οποίους παίζω μπάσκετ. Θέλω να ωριμάζω, να γίνομαι καλύτερος και να αντιμετωπίζω κάθε φορά νέες προκλήσεις.
Έκανα λοιπόν το άλμα, και να’ μαι! Εδώ! Στην όμορφη Αθήνα».
Η «έξοδος» του Κάναντι για πρώτη φορά στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού έγινε μετά από ώριμη σκέψη, αφού, στο διάστημα που ακολούθησε μετά την επάνοδό του στο παρκέ, ναι μεν είχε εξαιρετική παρουσία στην G League, αλλά ποτέ δεν έλαβε το πολυπόθητο «κάλεσμα» από το ΝΒΑ.
«Την περίοδο που δεν πήρα το Call-Up από το NBA και πήγα στους L.A. South Bay Lakers ήμουν πολύ κοντά στην απόφαση να παίξω εκτός των ΗΠΑ», εξηγεί.
«Εκείνο το διάστημα όμως δεν ήθελα να πάω τη γυναίκα μου και το παιδί μας σε άλλη χώρα. Έτσι παρέμεινα στην G League ελπίζοντας ότι θα έχω άλλη μία ευκαιρία στο ΝΒΑ. Άλλωστε αυτό ήταν το όνειρό μου από παιδί. Να παίξω στο ΝΒΑ. Το ίδιο είχα κάνει και μετά το κολλέγιο όταν δεν επιλέχθηκα στο ντραφτ. Δεν θα πω ότι ήμουν αναστατωμένος με την μη επιλογή μου, αλλά σκεφτόμουν αρκετά το γεγονός ότι κανένας με διάλεξε. Έλεγα μέσα μου, “όλοι αγνοούν τον Ντέβιν Κάναντι. Είναι υποτιμημένος. Είναι μεν καλός, αλλά όχι τόσο καλός”. Έτσι αισθανόμουν. Πίστευα όμως ότι ανήκω στο ΝΒΑ και έπρεπε να αποδείξω σε όλους ότι έκαναν λάθος που δεν μου έδιναν μία ευκαιρία.
Δούλεψα πολύ σκληρά, προσπάθησα να γίνω καλύτερος άνθρωπος και έτρεξα τον δικό μου αγώνα.
Έπαιξα στην G League, η οποία είναι μία ευκαιρία για πολλούς παίκτες να πλησιάσουν πιο κοντά στο NBA, και περίμενα. Κάποια στιγμή τα κατάφερα και πήγα στους Μάτζικ».
Το σοκ του τραυματισμού
Το 2020 ο Κάναντι υπέγραψε το συμβόλαιο του με την ομάδα του Ορλάντο, στην ουσία όμως η επίσημη συμμετοχή του στο ΝΒΑ με τη φανέλα των Μάτζικ ήρθε έναν χρόνο αργότερα.
Ώσπου, τον Απρίλιο του 2021, ήρθε το σοκ του τραυματισμού.
«Ένα λεπτό, ακόμα κι ένα δευτερόλεπτο, αρκούν για να αλλάξουν όλα», θα πει γυρίζοντας τον χρόνο πίσω στο παιχνίδι της 25ης Απριλίου με τους Πέισερς.
«Τότε ήμουν 24 χρόνων. Τα προηγούμενα δέκα χρόνια, ήλπιζα, προσευχόμουν και δούλευα σκληρά προκειμένου να κερδίσω μία θέση στο ΝΒΑ. Αν σκεφτεί κάποιος ότι στο συγκεκριμένο πρωτάθλημα έχουν παίξει συνολικά περίπου 5.000 παίκτες, ξέρεις ότι είναι σχεδόν απίθανο να αγωνιστούν όλοι όσοι παίζουμε μπάσκετ. Επομένως κυνηγάς κάτι που ελάχιστοι έχουν πετύχει. Όταν τελικά τα κατάφερα, πήγαινα καλά. Θυμάμαι μάλιστα ότι στο προηγούμενο παιχνίδι από τον τραυματισμό μου, ήμουν πρώτος σκόρερ της ομάδας με 17 πόντους.
Στον επόμενο αγώνα λοιπόν, αποφάσισα να φέρω την οικογένειά μου να με δει στο ΝΒΑ. Δύο λεπτά πριν τη λήξη του παιχνιδιού, συνέβη το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί. Έπεσα κάτω ουρλιάζοντας απ’ τον πόνο. Άρχισαν να τρέχουν αίματα και βλέποντάς το πόδι μου το πρώτο που μου ‘ρθε στο μυαλό ήταν ότι εκείνος ο αγώνας μάλλον θα ήταν ο τελευταίος μου σ’ αυτό το πρωτάθλημα.
Όλα όσα είχα πετύχει μέχρι εκείνη τη στιγμή, όλη η σκληρή δουλειά που είχα κάνει, χάθηκαν σ’ ένα λεπτό.
Την ίδια στιγμή προσευχόμουν στο Θεό, χωρίς να αναρωτηθώ γιατί μου έτυχε αυτό. Δεν παραπονέθηκα. Απλώς προσευχόμουν και Τον ευχαριστούσα, γιατί γνωρίζω ότι ο Θεός δίνει στους ανθρώπους τις δυσκολίες που είναι «χτισμένοι» να τις διαχειριστούν ή έτοιμοι να τις αποδεχτούν.
Σας μιλάω ειλικρινά. Εκείνη την στιγμή Του είπα, “Σε ευχαριστώ και Σε εμπιστεύομαι ό,τι κι αν συμβεί. Σε παρακαλώ, όμως, δε θέλω αυτή η μέρα να είναι η τελευταία μου στο ΝΒΑ”».
Το επόμενο διάστημα και μετά την χειρουργική επέμβαση στην οποία υποβλήθηκε, ο Αμερικανός παίκτης προσπαθούσε να διαχειριστεί την κατάσταση, αποφασισμένος να μην εγκαταλείψει την «μάχη». Είπαμε. When the going gets tough, the tough get going.
«Αποδέχτηκα τον τραυματισμό μου από την πρώτη στιγμή δίνοντας στον εαυτό μου την υπόσχεση ότι θα επιστρέψω. Ένιωθα ότι η θέση μου ήταν και είναι στο μπάσκετ. Η αλήθεια είναι ότι εκείνη την περίοδο πέρασα απ’ όλα τα στάδια των συναισθημάτων που μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος όταν βρεθεί σε μία πολύ δύσκολη στιγμή. Υπήρχαν φορές που ήμουν λυπημένος, κάποιες άλλες απογοητευμένος, εκνευρισμένος, θυμωμένος, οργισμένος. Ήξερα, όμως, ότι όλα αυτά ήταν φυσιολογικά.
Εκείνο που παρέμενε σταθερό ήταν η αποφασιστικότητα μου. Η ανθεκτικότητα. Η εμπιστοσύνη που είχα στο πλάνο του Θεού.
Είπα στον εαυτό μου “μην κλαις! Μην κάθεσαι σ’ έναν καναπέ τρώγοντας ό,τι βρεις μπροστά σου. Κάνε push ups, κάνε ό,τι μπορείς ώστε να απασχολείς το μυαλό σου. Δες ταινίες, δες τηλεόραση. Κάνε κάτι γιατί όταν αναρρώσεις θα επιστρέψεις στο ΝΒΑ!”. Ναι, τότε το ΝΒΑ ήταν ακόμη στο μυαλό μου».
Η επιστροφή στα παρκέ και η «στροφή» στην Ευρώπη
Τον Φεβρουάριο του 2022 ο Κάναντι επέστρεψε ξανά στους αγωνιστικούς χώρους, όχι όμως και στο ΝΒΑ όπως αρχικά επιθυμούσε.
«Έμεινα εκτός γηπέδων περίπου 10 μήνες», θα πει. «Επέστρεψα στις 2 Φεβρουαρίου 2022, κι όταν πάτησα στο παρκέ, παίζοντας ξανά στην G League, ήμουν λίγο τσαντισμένος. Σκεφτόμουν ότι η θέση μου ήταν στο ΝΒΑ! Ήμουν “πεινασμένος” και το έδειξα με τον τρόπο που έπαιζα! Δεν ένιωθα φοβισμένος ή ανήσυχος μήπως χτυπήσω ξανά».
Στις αρχές του καλοκαιριού του τρέχοντος έτους ο Αμερικανός γκαρντ άρχισε πλέον να σκέφτεται όλες τις επιλογές που είχε. Στο τέλος, αποφάσισε να ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο στην καριέρα του αναπροσαρμόζοντας παράλληλα τα σχέδια του.
«Η G League με βοήθησε να ωριμάσω. Ως παίκτης και ως άνθρωπος. Να αναζητήσω και να δω ένα καινούργιο μονοπάτι. Να θέσω νέους στόχους και να προσπαθήσω να πετύχω κάτι, σε κάποιο άλλο μέρος.
Σήμερα, μετά από δύο χρόνια, θα έλεγα ότι οι στόχοι που έχω θέσει έχουν αλλάξει.
Ναι, ήθελα πολύ να επιστρέψω στο ΝΒΑ. Όλο το προηγούμενο διάστημα άλλωστε, κυνηγούσα μία ευκαιρία. Ακόμη και τα τελευταία δύο χρόνια όπου αγωνιζόμουν στην G League, ήθελα να γυρίσω πίσω. Ένιωθα την ανάγκη να γυρίσω πίσω. Πλέον, δεν έχω αυτή την ανάγκη. Δεν το κυνηγάω άλλο! Τώρα οι προτεραιότητές μου είναι διαφορετικές.
Θέλω να είμαι καλύτερος άνθρωπος. Να γίνω η καλύτερη εκδοχή του Ντέβιν Κάναντι. Να είμαι καλύτερος παίκτης, σύζυγος, πατέρας. Δεν ξέρω στην πορεία πού μπορεί να με βγάλει το μπάσκετ. Ξέρω ότι τώρα είμαι εδώ, στην Αθήνα, κάτι το οποίο δεν περίμενα ποτέ να συμβεί. Ποιος ξέρει όμως; Αν κάνω τα σωστά πράγματα και βοηθήσω τον Πανιώνιο να κερδίζει τους αγώνες, ίσως ο Θεός ανοίξει και κάποιες άλλες πόρτες. Μπορεί να είναι αυτή που οδηγεί στο ΝΒΑ, μπορεί να είναι εκείνη που σε πάει στην Ευρωλίγκα. Δεν ξέρω. Προς το παρόν, μένω στο «τώρα». Και το τώρα, είναι μόνον ο Πανιώνιος.
Για μένα η ζωή μου είναι ένας αγώνας τον οποίο θα συνεχίσω να τρέχω. Αυτό είναι και μότο της ζωής μου: Run your own race».
Ο «αγώνας» μάλιστα του Κάναντι, όπως οι προκλήσεις και οι δυσκολίες που κλήθηκε να αντιμετωπίσει για να κάνει τα όνειρά του πραγματικότητα, ήταν η αφορμή να γράψει ένα παιδικό βιβλίο αφιερωμένο στην κόρη του.
Το βιβλίο για την κόρη του
«Πριν καν γεννηθεί είχα αποφασίσει να γράψω ένα παιδικό βιβλίο για εκείνην. Είδαμε με τη σύζυγό μου την εικονογράφηση, τις ζωγραφιές και τα χρώματα και λέγαμε ότι όταν γεννηθεί κάπως έτσι θα είναι η μορφή της.
Η αλήθεια είναι ότι η κόρη μου τελικά μοιάζει με τις ζωγραφιές του βιβλίου. Ακούγεται λίγο… τρελό, αλλά έτσι είναι.
Η ιστορία του βιβλίου αφορά την κόρη μου που μεγαλώνει. Το όνομά της είναι Aliya και επειδή τα πρώτα γράμματα στο επίθετο μου είναι η λέξη “Cαn” που σημαίνει “μπορώ”, ο τίτλος του βιβλίου είναι “Aliya Can”. Δηλαδή, “Aliya μπορείς”.
Όπως μπορεί κάθε άνθρωπος! Κάθε κορίτσι, αγόρι, μικρός ή μεγάλος!
Ξέρετε, μου ‘χουν πει πολλές φορές στη ζωή μου “δεν μπορείς! Δεν θα κάνεις πράγματα, δεν θα καταφέρεις να παίξεις στο ΝΒΑ, δεν θα πας καλά στο Πρίνστον γιατί είναι ένα εξαιρετικό σχολείο”.
Αλήθεια ποιοι είναι εκείνοι που σου λένε ότι μπορείς; Ποιοι είναι εκείνοι που θα μεταδώσουν τη θετική τους ενέργεια σε ‘σένα και στον κόσμο;
Αν δεν τους βρεις ή δεν υπάρχουν, πρέπει να το κάνεις εσύ ο ίδιος,! Να κοιτάξεις στον καθρέφτη και να πεις «είμαι καλός σύζυγος» ή «έχω φωνή». Όταν είσαι νέος και κάποιοι σου λένε να πάψεις να μιλάς, δεν θα το κάνεις. Όλοι μας έχουμε φωνή και έχει αξία!».
Cannady Family Foundation
Εκτός από το βιβλίο, ο Ντέβιν Κάναντι πρόσφατα δημιούργησε με τη σύζυγό του, επίσης αθλήτρια του μπάσκετ Κέιτι Λου Σάμιουελσον η οποία αγωνίζεται στο WNBA, έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό, στόχος του οποίου είναι βοηθάει παιδιά και νέους μέσω του αθλητισμού.
«Το Cannady Family Foundation είναι ο οικογενειακός οργανισμός που δημιουργήθηκε με στόχο να προσφέρουμε και να ανταποδώσουμε στην κοινωνία όσα έχουν προσφερθεί σε εμάς. Να επιδράσουμε θετικά σ’ αυτήν. Η σύζυγός μου παίζει μπάσκετ στην Ιντιανάπολη, εγώ είμαι από την Ιντιάνα, επομένως και για τους δυο το άθλημα, που για εμένα ήταν ένα “εργαλείο» στη ζωή μου αφού με οδήγησε από μία μικρή πόλη στο νούμερο ένα σχολείο στον κόσμο και μετά στη νούμερο ένα λίγκα στον κόσμο, είναι όλη μας η ζωή» θα πει ο Κάναντι.
Πόσο εύκολο όμως είναι τελικά στην πράξη και τι χρειάζεται να κάνει ένας άνθρωπος για να ξεπεράσει όλα τα εμπόδια που θα βρει στην πορεία του ώστε να πετύχει όσα επιθυμεί;
«Η λέξη αυτοπεποίθηση είναι αυτή που χρησιμοποιούν οι περισσότεροι άνθρωποι», θα απαντήσει ο Ντέβιν Κάναντι.
«Δεν αρκεί όμως να έχεις μόνον αυτή. Πρέπει να υπάρχει πολύ ισχυρή θέληση και πίστη! Η Βίβλος αναφέρει ότι τα θεμέλια του κόσμου χτίστηκαν πάνω σ’ έναν βράχο και όχι στην άμμο. Η αυτοπεποίθηση κάποιες φορές είναι σαν την άμμο. Κι όπως η άμμος βουλιάζει, έτσι κάποια στιγμή μπορεί να “βουλιάξει” και η αυτοπεποίθηση.
Αντιθέτως, η θέληση, η ισχυρή θέληση, βρίσκεται μέσα στην ψυχή σου.
Ακόμα κι αν έχεις περάσει μία δύσκολη μέρα, αν έχεις θέληση να κάνεις κάτι θα το κάνεις. Αν θέλεις να φτάσεις στο υψηλότερο επίπεδο, θα το κάνεις. Κι αν σ’ αυτό που κάνεις υπάρχει και το εργασιακό ήθος, τότε θα πετύχεις! Αυτά που επιθυμούμε δεν έρχονται μόνον με την ελπίδα ή την προσευχή. Πρέπει να έχεις θέληση, πίστη και να δουλεύεις σκληρά».
Έλενα Βογιατζή
