Η 14η Ιουνίου 1987 είχε αλλάξει για πάντα την ιστορία του ελληνικού αθλητισμού. Όμως το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ δεν ήταν το φινάλε· ήταν μόνο η αρχή. Οι ημέρες που ακολούθησαν θύμιζαν κινηματογραφική ταινία: sold out γήπεδα, αποθεώσεις, ροδοπέταλα, διεθνείς τιμητικοί αγώνες και μια χώρα που ζούσε ολοκληρωτικά στον αστερισμό της «Επίσημης Αγαπημένης».
Η Εθνική ομάδα, στις 14 Ιουνίου του 1987, είχε ανέβει στην κορυφή του Ολύμπου. Το «μεθύσι» από το νέκταρ της επιτυχίας ήταν ατέλειωτο, ακόμα όλοι οι Έλληνες ζούσαν στο ρυθμό του Ευρωμπάσκετ και παντού δέσποζαν φωτογραφίες ή ακούγονταν συζητήσεις για τα παιδιά του Κώστα Πολίτη.
Μέσα σε όλη αυτή τη «ζάλη» είχαν περάσει σχεδόν απαρατήρητες πολύ σημαντικές ειδήσεις. Όπως για παράδειγμα η μεταγραφή του Νίκου Αναστόπουλου στην Αβελίνο, κάτι πολύ μεγάλο για την εποχή όπου ακόμα δεν ήταν «ανοιχτά» τα σύνορα. Μόλις δύο ξένοι παίκτες επιτρέπονταν σε κάθε ομάδα κι ένας Έλληνας θα πήγαινε στο καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου.
Θα περίμενε κανείς ότι λίγο μετά την επιτυχία, οι διεθνείς μας θα πήγαιναν κάπου να ξεκουραστούν… Λάθος! Οι επόμενες ημέρες ήταν γεμάτες μπάσκετ. Είτε το πιστεύετε είτε όχι, σε μια κατάσταση που θύμιζε Beatles.
Κι ενώ διαβάζουμε ότι ο Φάνης Χριστοδούλου και ο Νίκος Λινάρδος είχαν πάρει το μετάλλιο Νέας Σμύρνης από τον τότε δήμαρχο της πόλης, ο Νίκος Γκάλης και ο Παναγιώτης Γιαννάκης «πετούσαν» για το Τελ Αβίβ.
Ο λόγος;
Θα ήταν στελέχη της Μικτής Ευρώπης στον αγώνα με την Μακάμπι, προς τιμήν του Λου Σίλβερ. Ελάχιστα 24ωρα μετά τον θρίαμβο στο Σ.Ε.Φ, ο Γκάλης και ο Γιαννάκης γίνονται κεντρικά πρόσωπα στο αεροδρόμιο του Τελ Αβίβ ενώ «όλοι οι άλλοι πέρασαν απαρατήρητοι» όπως ενημερωνόμαστε από τον Τύπο της εποχής.
Στο Τελ Αβίβ γινόταν…χαμός. Η τιμή του εισιτηρίου στις 7.500 δραχμές αλλά υπήρχε ήδη sold out. Βεβαίως για τη νέα γενιά η λέξη «δραχμές» δεν λέει και πολλά πράγματα αλλά θα σας πούμε ότι για την εποχή το εισιτήριο ήταν πανάκριβο.
Λογικό… Ο Σίλβερ είναι μια από τις κορυφαίες προσωπικότητες στην ιστορία της Μακάμπι, η Μικτή Ευρώπης θα ήταν εκεί με Γκάλη και Γιαννάκη που μόλις είχαν… τρελάνει τον κόσμο με την κατάκτηση του χρυσού, οπότε τα δέκα χιλιάδες εισιτήρια στο «Γιαντ Ελιάου» είχαν κάνει φτερά.
Και μέσα σε όλα μια δήλωση του Ντράζεν Πέτροβιτς στην εφημερίδα «Sport» που έκανε τους Έλληνες να… φουσκώνουν από υπερηφάνεια. «Πρώτος είναι ο Γκάλης και μετά εγώ» είχε πει σε συνέντευξή του, απαντώντας σε ερώτηση για το ποιος ήταν ο καλύτερος παίκτης στην Ευρώπη.
Την ίδια στιγμή η… μπασκετική τρέλα στην Ελλάδα συνεχιζόταν. Ο υφυπουργός Αθλητισμού, Σήφης Βαλυράκης, έκανε ανακοινώσεις: 800 εκατομμύρια δραχμές σε 20 νομούς για μπασκέτες, 30 χιλιάδες μπάλες και 100 χιλιάδες φόρμες σε σχολεία, 15 προπονητές στην Αμερική για επιμόρφωση και κλειστό μπάσκετ 20 χιλιάδων θέσεων στο ΟΑΚΑ!
Ο Νίκος Γκάλης και ο Παναγιώτης Γιαννάκης έκαναν και δηλώσεις σε απεσταλμένους των εφημερίδων. «Πρέπει να μπει το μπάσκετ στα σχολεία» έλεγε ο Γκάλης και όριζε τον επόμενο στόχο: «Θέλουμε να προκριθούμε στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ»! Ο Παναγιώτης Γιαννάκης ασχολήθηκε με το θέμα των εγκαταστάσεων: «Δεν πρέπει να μείνουμε σε αυτή την επιτυχία. Πρέπει να χτιστούν Παλέ Ντε Σπορ σε όλες τις πόλεις, να φύγουμε από τα μικρά γήπεδα». Και μάλιστα έριξε και ιδέα: «Στο επόμενο πρωτάθλημα όλες οι ομάδες του κέντρου πρέπει να παίζουν στο Παλέ Ντε Σπορ (σ.σ. Σ.Ε.Φ.) γιατί σε τέτοια γήπεδα έρχεται ο κόσμος».
Φανταστείτε ότι βρισκόμαστε στο 1987 και τα μόνα μεγάλα γήπεδα ήταν το Σ.Ε.Φ. και το Αλεξάνδρειο!
Κατά τα άλλα, το ρεπορτάζ της εποχής ανέφερε ότι «οι Γιουγκοσλάβοι είχαν παρακολουθήσει τρεις φορές σε βίντεο την ήττα από την Ελλάδα» όμως πέρα απ’ αυτά, μπαίναμε στον αστερισμό του μεγάλου αγώνα.
Ο Νίκος Γκάλης πήρε τη φανέλα με το 4 και ο Παναγιώτης Γιαννάκης με το 6 (τα νούμερα που είχαν και στην Εθνική ομάδα) και η Μικτή Ευρώπης επικράτησε 108-87 της Μακάμπι.
Ο Νίκος Γκάλης ήταν ο πρώτος σκόρερ του αγώνα με 28 πόντους (ο Γιαννάκης είχε 5) ενώ σκόραραν ακόμα οι Κρόπιλακ 17, Ρίβα 14, Μανίφικο 12, Πέτροβιτς 10, Σμιτς 8, Βράνκοβιτς 8, Ντακουρί 6. Από τη Μακάμπι πρώτος σκόρερ ήταν ο Κέβιν Μαγκί με 26 πόντους ενώ από 16 είχαν οι Μπέρκοβιτς και Κοέν.
Οι δύο Έλληνες παίκτες πήραν το αεροπλάνο και επέστρεψαν στην Ελλάδα, αλλά… δεν βγήκαν από το γήπεδο! Δύο ημέρες μετά θα γινόταν στη Θεσσαλονίκη ο αγώνας της Μικτής Κόσμου με την πρωταθλήτρια Ευρώπης, Εθνική Ελλάδας, προς τιμήν του Βασίλη Γκούμα που μόλις είχε εγκαταλείψει την ενεργό δράση.
Ήταν μια σούπερ ευκαιρία μέσα στην μπασκετική παραζάλη, να απολαύσει και η Θεσσαλονίκη την Εθνική ομάδα. Και αυτό που γινόταν δεν έχει προηγούμενο καθώς δεν είχαν εξαντληθεί απλώς τα εισιτήρια (αναμενόμενο) αλλά στο δρόμο «έραναν με ροδοπέταλα» την αποστολή της Εθνικής μας.
Ήταν ήρωες για την Ελλάδα… Ήταν κάτι ξεχωριστό. Κάτι μοναδικό.
Αυτή τη φορά, στις 19 Ιουνίου 1987, πέντε μέρες μετά τον θρίαμβο στο Ευρωμπάσκετ, η Εθνική ομάδα θα εμφανιζόταν μπροστά στους Έλληνες φιλάθλους στη Θεσσαλονίκη για μια μεγάλη παράσταση απέναντι στη Μικτή Ευρώπης. Το μπάσκετ ήταν κάτι παραπάνω από εθνικό σπορ, η Εθνική ομάδα ήταν η επίσημη αγαπημένη και όλα ήταν μαγικά κι ονειρεμένα!
Μια ακόμα μεγάλη βραδιά εκείνης τις μαγικές βραδιές του Ιουνίου του ’87.
Τα εισιτήρια είχαν εξαντληθεί, καθώς ανέφεραν οι εφημερίδες ότι «πιο εύκολα βρίσκεις δυάρι στο κέντρο της Θεσσαλονίκης παρά εισιτήριο για τον αγώνα»!
Η Μικτή Ευρώπης με 21 πόντους του Ντράζεν Πέτροβιτς επικράτησε 109-101 της Εθνικής ομάδας που είχε έναν αξεπέραστο Νίκο Γκάλη με 47 πόντους, κι ακόμα: Γιαννάκης 15, Φασούλας 6, Χριστοδούλου 10, Καμπούρης 8, Ρωμανίδης, Ανδρίτσος 3, Ιωάννου 8, Σταυρόπουλος 4, Καρατζάς, Λινάρδος.
Τα εγκώμια συνεχίζονταν πάντως. Ο Ντράζεν Πέτροβιτς δήλωνε ότι «το μέλλον ανήκει στην Ελλάδα» ενώ ο Ρισάρ Ντακουρί ξεκαθάριζε ότι «ο Γκάλης δεν παίζεται με τίποτα»!
Κι αν πιστεύετε ότι κάπου εδώ αρχίζουν οι… διακοπές, κάνετε λάθος! Τουλάχιστον για τον Γκάλη και τον Γιαννάκη που αμέσως μετά το τέλος του αγώνα επιβιβάστηκαν σε πούλμαν, μαζί με τα υπόλοιπα στελέχη της Μικτής Ευρώπης κι από τη Θεσσαλονίκη βρέθηκαν στη Σόφια!
Και νέος… χαμός! «Ολόκληρα χωριά βρεθηκαν στη μεθόριο για να αποθεώσουν τον Γκάλη και τον Γιαννάκη» αναφέρει η εφημερίδα. Όσοι κατοικούσαν σε περιοχές κοντά στα σύνορα με τη Βουλγαρία είχαν… στηθεί στην παραμεθόριο και περίμεναν τους «ήρωες» για την αποθέωση!
Παράλληλα περισσότεροι από 1.500 Έλληνες ήταν παρόντες στον αγώνα στην «Σάλα Ουνιβερσάδα» της Σόφιας, όπου η Μικτή Κόσμου επικράτησε 129-82 της Εθνικής Βουλγαρίας στον αγώνα προς τιμήν του Ατάνας Γκολομέεφ.
Ο Νίκος Γκάλης είχε 16 πόντους και ο Παναγιώτης Γιαννάκης είχε 5.
Μετά και τον αγώνα της Σόφιας (απ’ όπου και η παραπάνω ξεθωριασμένη φωτογραφία) ο Νίκος Γκάλης επισκέφτηκε τον πρωθυπουργό, Ανδρέα Παπανδρέου στο Καστρί ενώ ο Κώστας Πολίτης ενημερώθηκε ότι θα ήταν ο προπονητής της Μικτής Κόσμου στον επόμενο αγώνα της.
«Τα τελευταία πέντε χρόνια έχουμε σωστή υποδομή» έλεγε ο «Ευρωκόουτς» ενώ ακόμα μια είδηση ερχόταν από τις ΗΠΑ. Οι Ατλάντα Χοκς είχαν καλέσει τον Φάνη Χριστοδούλου στο προπονητικό τους καμπ και βλέπαμε την προοπτική του πρώτου Έλληνα στο ΝΒΑ.
«Θα πάω τρέχοντας» έλεγε ο Φάνης τότε που έβλεπε έναν διαφορετικό κόσμο μπροστά του. Τελικά για προσωπικούς λόγους (που πάντως δεν είχαν να κάνουν με όσα… εικάζονται περί «ελληνικής νοοτροπίας») δεν πήγε αν και είχε το συμβόλαιο έτοιμο, στο συρτάρι του.
Εκείνο το καλοκαίρι δεν ήταν ίδιο με τα προηγούμενα. Όπως κι εκείνα που ακολούθησαν σήμαναν την «επανάσταση» του μπάσκετ στην Ελλάδα. Για να φτάσουμε στην κορυφή που είμαστε τώρα.
Νίκος Μπουρλάκης
