Η ζωή, έλεγε η συγγραφέας Μάγια Αγγέλου, μάς προσφέρει εισιτήρια για να πάμε σε μέρη που δεν έχουμε ζητήσει. Στον πολύπειρο φόργουορντ της ΝΕ Μεγαρίδας, Άκη Καλλινικίδη όμως, η ζωή τού πρόσφερε το εισιτήριο για να κάνει το ταξίδι της δικής του επιλογής!
«Αγαπητέ Άκη,
Τώρα πια είσαι 10 χρόνων και παρ’ όλο που είσαι μικρός σε ηλικία, έχεις βρει ακριβώς αυτό που θέλεις να κάνεις στη ζωή σου. Θέλεις να παίξεις μπάσκετ! Το άθλημα που μόλις είδες στην τηλεόραση, σε μάγεψε.
«Αυτό θα κάνω!», είπες στη μαμά σου και την πήρες από το χέρι. Την πήγες στον Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο, γράφτηκες στην ομάδα και μετά άρχισες να ζεις το όνειρο.
Με αγάπη και πίστη. Με αγωνία…
Άραγε θα μπορούσες να κάνεις επάγγελμα αυτό που υπερβολικά αγαπούσες; Θα το χαιρόσουν όσο το δυνατόν περισσότερο;
Θα είχες τη δυνατότητα να βιοποριστείς απ’ αυτό το άθλημα μέχρι να φτάσεις στα βαθιά «μπασκετικά γεράματα»;
Η αλήθεια είναι ότι αν και η διαδρομή ξεκινάει με ενθουσιασμό και ανυπομονησία για τις προπονήσεις και το πότε θα ενταχθείς στα αγωνιστικά τμήματα ώστε να έχεις κάποια εξέλιξη, τελικά αυτή δεν έρχεται εύκολα.
Είτε γιατί επιβραδύνεται, είτε γιατί εσύ αρχίζεις να κάνεις κάποιες σκέψεις.
“Μήπως δεν τα καταφέρνεις γιατί είσαι πιο αδύνατος από τ’ άλλα παιδιά της ηλικίας σου; Μήπως είσαι λίγο πιο κοντός; Μήπως έχει αργήσει η ανάπτυξή σου;
Ή μήπως έχεις μείνει πίσω γιατί σ’ αυτόν το σύλλογο δίνουν προτεραιότητα σε κάποια παιδιά στα οποία πιστεύουν περισσότερο στο ταλέντο τους και το ‘ταβάνι’ τους είναι λίγο μεγαλύτερο;
Μήπως γι’ αυτόν το λόγο βρέθηκες ξαφνικά στις παιδικές ομάδες χωρίς να παίζεις δευτερόλεπτο;”.
Όποιες κι αν είναι οι σκέψεις όμως που κάνεις,εσύ δεν σταματάς! Συνεχίζεις!
Και μόλις τελειώσει το παιχνίδι που πάλι δεν αγωνίστηκες, θα πας αμέσως για προπόνηση στο “ανοιχτό” του Πανελληνίου. Και με σβησμένους τους προβολείς θα συνεχίσεις να δουλεύεις γιατί είσαι αποφασισμένος να αλλάξεις τις συνθήκες!
Τα πράγματα, ωστόσο, εξακολουθούσαν να μην πηγαίνουν καλά.
Ο Πανελλήνιος πίστευε ότι δεν είχες τις δυνατότητες να ανταπεξέλθεις στις απαιτήσεις μιας ανδρικής ομάδας και στις συνθήκες του πρωταθλητισμού που ήθελε να κάνει.
Θα πας στην ΕΣΚΑ κι έπειτα στο Αιγάλεω που τότε αγωνιζόταν στο τοπικό. Πού να ‘ξερες ότι εκεί, σ’ αυτή την πόλη, θα άρχιζες ουσιαστικά το μεγάλο μπασκετικό ταξίδι στον επαγγελματικό αθλητισμό και τον πρωταθλητισμό! Ότι από ‘κεί θα έπαιρνες μία μεγάλη βαθιά ανάσα που θα κρατούσες μέχρι το 2024.
Λίγο πριν φύγεις όμως από τον Πανελλήνιο και ξεκινήσεις το ταξίδι, είχες πάρει εκτός από μπασκετικά μαθήματα, τα πρώτα μαθήματα για την ίδια τη ζωή.
Πώς είναι να μεγαλώνεις σε μια πολυπολιτισμική περιοχή, όπως ήταν η Κυψέλη από τα μέσα της δεκαετίας του ’90. Σε μία εποχή που δεν υπήρχε εύκολη πρόσβαση στην πληροφορία ή εικόνες από το “διαφορετικό”.
Τότε που άρχισαν να γίνονται κοσμοϊστορικές αλλαγές και όλοι βρέθηκαν σ’ ένα σταυροδρόμι κόσμων.
Που ακόμη δεν είχαν ανοίξει το μυαλό, τα μάτια, οι ορίζοντες.
Που όλοι ήταν “μαγκωμένοι” στην αποδοχή του διαφορετικού, το οποίο ήρθε με τόσο μεγάλη ταχύτητα που δεν άφησε σε κανέναν το περιθώριο να σκεφτεί και να επεξεργαστεί όσα θα ακολουθήσουν στη συνέχεια.
Εκείνη την εποχή, για σένα κάποια πράγματα θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί περίεργα στο μη μπασκετικό κομμάτι.
Ο αθλητισμός όμως σε βοήθησε ώστε να δεις τις καταστάσεις διαφορετικά. Να βρεθείς με ανθρώπους από διαφορετικές περιοχές, χώρες και κουλτούρες και μέσα από τη συνύπαρξή σας να δεις με θετική διάθεση την αλλαγή που ερχόταν.
Να καταλάβεις ότι σ’ αυτόν τον κόσμο υπάρχει χώρος για όλους γιατί όλοι είμαστε άνθρωποι. Με τις ίδιες ανάγκες και την ίδια επιθυμία να φτιάξουμε τη ζωή μας, με οποιοδήποτε τρόπο μπορεί ο καθένας.
Φεύγοντας πάντως από τον Πανελλήνιο, ποτέ δεν πίστευες ότι θα παίξεις μπάσκετ στο Αιγάλεω.
Θυμάσαι εκείνη την αναμέτρηση με τους Αιγαλεώτες στο τοπικό της Α’ Αθηνών; Όταν εσύ αγωνιζόσουν ως δανεικός από τον Πανελλήνιο στον Τυφώνα Ηρακλείου; Την πολυδιαφημισμένη έδρα του Αιγάλεω; Το σοκ που έπαθες ότι την «έπεσαν» απ’ την εξέδρα στον πατέρα σου και είδες την αδερφή σου να λιποθυμάει;
Την έκπληξη που ένιωσες λίγο καιρό αργότερα όταν σε πλησίασαν από το Αιγάλεω και σου πρότειναν να πας στην ομάδα τους; Τη θυμάσαι; Το πόσο προβληματισμένος ήσουν;
Η ζωή όμως τα φέρνει με τρόπο τέτοιο που δεν μπορείς να ξεφύγεις από τη μοίρα σου!
Δέχτηκες την πρόταση και παρά το γεγονός ότι μετά από τρία χρόνια οι δρόμοι σας χώρισαν και αποφάσισες να πας στη Φινλανδία, όταν επέστρεψες πίσω στην Ελλάδα, διαπίστωσες ότι η μοίρα σου ήταν το Αιγάλεω.
Στην ομάδα όπου κι εκεί, τα πράγματα δεν ήταν τόσο εύκολα. Έπρεπε να δουλέψεις σκληρά. Ξανά! Όπως στα παιδικά και εφηβικά σου χρόνια.
Να ανέβεις σκαλί σκαλί. Να προσπαθείς μέρα τη μέρα. Χρόνο με τον χρόνο. Να ξεπερνάς τις δυσκολίες και τα σκαμπανεβάσματα. Και στο τέλος, ύστερα από δέκα χρόνια, να φτάνεις μαζί της στην κορυφή της επιτυχίας: στην Α1 κατηγορία!
Ήσασταν, πλέον, εκεί που όλοι ονειρευόσασταν από παιδιά. Πιστεύατε ότι είχατε φτάσει στον τελικό προορισμό σας. Που να ‘ξερες όμως τι σας περίμενε. Που να’ ξερες τι περίμενε κι εσένα…
Ότι θα γίνεις “ρούκι” στα 29 σου στην Α1! Και θα σε μάθει όλος ο κόσμος μαζί με το Αιγάλεω.
Εκείνη την περίοδο σκεφτόσουν ότι δεν θα φύγεις ποτέ από την ομάδα. Ότι θα μείνεις εκεί για πάντα! Μετά από τρία χρόνια όμως παρουσίας στην Α1, ήρθε η άβολη στιγμή του υποβιβασμού. Και κάποιες καταστάσεις σε υποχρέωσαν να την αποχωριστείς.
Μόνο που στην επόμενη στροφή του δρόμου σε περίμενε ένας άλλος σύλλογος. Από τους μεγαλύτερους της Ελλάδας. Η ΑΕΚ!
Γνώριζες ότι θα “’έπεφτες” σε βαθιά νερά. Έπρεπε όμως να κολυμπήσεις! Ήταν η ΑΕΚ. Η μεγαλύτερη πρόκληση στην καριέρα σου. Ανεξάρτητα απ’ τα πολλά προβλήματα που είχε τότε η ομάδα, δεν μπορούσες να πεις όχι. Αν το ‘λεγες, θα το μετάνιωνες σε όλη την υπόλοιπη ζωή σου!
Θυμάσαι πώς ένιωσες μόλις φόρεσες για πρώτη φορά τη φανέλα της; Εκεί στα αποδυτήρια που πριν ακόμα μπεις στο γήπεδο για την προπόνηση έβγαλες την πρώτη φωτογραφία και την έστειλες σε όλους τους φίλους και τους γνωστούς που είχες στο κινητό σου.
Από την άλλη βέβαια, όσο δυνατό ήταν το συναίσθημα της χαράς, άλλο τόσο δυνατό, και ίσως ισχυρότερο, ήταν και της απογοήτευσης. Της λύπης που δεν καταφέρατε εκείνη την περίοδο να κρατήσετε την ομάδα στην Α1.
Ήσουν παρών στη χειρότερη στιγμή της Ιστορίας της. Του υποβιβασμού της στην Α2 κατηγορία. Ελπίζεις όμως ότι ο κόσμος θα καταλάβει ότι εκείνη την χρονιά κάνατε ό,τι περνούσε από το χέρι σας για να μην βρεθεί η ΑΕΚ σ’ αυτήν τη δύσκολη κατάσταση.
Εκείνη την περίοδο η οικονομική κρίση είχε περάσει το κατώφλι της Ελλάδας και τα πράγματα είχαν αρχίσει να γίνονται πολύ δύσκολα για όλους. Πόσω μάλλον για τους αθλητές τα συμβόλαια των οποίων μειώθηκαν σημαντικά κατά 1/3.
Ευτυχώς, στη δική σου την περίπτωση ήρθε μία ομάδα η οποία σε ήθελε, κυρίως γιατί σε ήθελε ο προπονητής της. Ο Στέργιος Κουφός. Σε «κυνηγούσε» χρόνια αλλά δεν είχε τύχει μέχρι τότε να …συγχρονιστείτε. Παρ’ όλο που ήσουν σε μια ηλικία που δεν ήταν θελκτική για μια ομάδα, στα 35 σου βρέθηκες στο Ρέθυμνο. Γεγονός που σ’ έκανε να σκεφτείς ότι μάλλον κάτι έκανες καλά και είχες ακόμη θέση στο μπάσκετ.
Άλλωστε και οι σκέψεις για την αποχώρησή σου από την ενεργό δράση, ήταν ακόμη μακρινές.
Αν και, για να κάνουμε και λίγο πλάκα, στην περίπτωση που το Ρέθυμνο υποβιβαζόταν, κάτι το οποίο έγινε αρκετά χρόνια αργότερα κι αφού είχες φύγει από την ομάδα, ίσως θα έπρεπε να αποχωρήσεις. Για το… καλό του μπάσκετ.
Στα σοβαρά όμως, όταν θα έκανες προετοιμασία με τον Κουφό, θα ένιωθες σα να βρισκόσουν σ’ έναν στίβο μάχης. Θα ήταν τόσο δύσκολη και τόσο απαιτητική, που κάθε μέρα θα ξυπνούσες και θα σκεφτόσουν, “μήπως ήρθε η ώρα να αποχωρήσεις; Μήπως να κόψεις το μπάσκετ πριν καν αρχίσει το πρωτάθλημα;”.
Τώρα βέβαια που στα γράφω όλα αυτά τα αντιμετωπίζω με χιούμορ, αλλά την στιγμή που συμβαίνουν, τα πράγματα είναι διαφορετικά.
Ξέρεις, σε άλλους χώρους, ίσως οι άνθρωποι να μην ζουν με τόσο μεγάλη ένταση τις στιγμές που βιώνουν οι αθλητές. Τις συνεχείς εναλλαγές από τη λύπη στην χαρά, κι απ’ τη χαρά στη λύπη. Την αγωνία για το συμβόλαιο που θα υπογράψουν την επόμενη περίοδο.
Την επιθυμία τους να βοηθήσουν πραγματικά τους παράγοντες των συλλόγων που έχουν προσπαθήσει χρόνια να φτάσουν την ομάδα τους σ’ ένα υψηλό επίπεδο, και την απογοήτευση που νιώθουν όταν δεν μπορούν να πετύχουν τον στόχο τους. Κι αυτό είναι κάτι που τους κοστίζει ψυχολογικά.
Ένα πράγμα για οποίο σίγουρα θα μετάνιωνες στην μετέπειτα επαγγελματική αθλητική καριέρα σου θα ήταν το γεγονός ότι δεν έμεινες περισσότερο καιρό στο εξωτερικό. Είτε στη Φινλανδία όπου βρέθηκες κάποτε άγνωστος μεταξύ αγνώστων, είτε σε οποιαδήποτε άλλη χώρα.
Αν μπορούσες, μάλιστα, θα προέτρεπες την επόμενη από εσένα γενιά των αθλητών να μην αφήσουν ποτέ μια τέτοια ευκαιρία να πάει χαμένη. Αν φυσικά τους δινόταν.
Θα τους εξηγούσες ότι θα έκαναν αυτό που αγαπούσαν σε μια διαφορετική χώρα. Θα γνώριζαν νέους ανθρώπους και άλλες κουλτούρες. Θα έβλεπαν πόσο διαφορετικά αντιμετωπίζουν -τις περισσότερες φορές- στο εξωτερικό, έναν αθλητή. Κυρίως όμως θα τους έλεγες για τη μοναδική ευκαιρία που θα είχαν να ολοκληρωθούν όχι μόνον ως αθλητές, αλλά και ως άνθρωποι.
Άλλωστε κι εσύ, θα χρειαζόσουν αρκετό διάστημα μέχρι να καταλάβεις πόσο σημαντική ήταν για την εξέλιξή σου οι -έστω και λίγοι- μήνες που έζησες και έπαιξες μπάσκετ στο εξωτερικό.
Όταν περάσουν τα χρόνια θα αρχίσεις να περνάει από το μυαλό σου το μπασκετικό τέλος.
Πριν όμως έρθει αυτό, στα 40 χρόνια σου, θα επιστρέψεις στο Αιγάλεω. Με την ελπίδα ότι μετά από κάποια χρόνια θα ολοκληρώσεις την καριέρα σου εκεί όπου ουσιαστικά μεγάλωσες μπασκετικά, σ’ έμαθε ο κόσμος και έκανες τα όνειρά σου πραγματικότητα.
Όμως, ακόμα μία φορά, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Και θα διαπίστωνες ότι κάποιες φορές πρέπει να έχεις περισσότερες δικλείδες ασφαλείας. Να δείχνεις λιγότερη εμπιστοσύνη σε ορισμένους ανθρώπους.
Γιατί πέραν απ’ το αγωνιστικό κομμάτι που σε πληγώνει τις φορές που τα πράγματα δεν πάνε καλά ή δεν εξελίσσονται όπως περιμένεις, υπάρχει και ο «παράγοντας» επάγγελμα. Αυτό απ’ το οποίο ζεις εσύ και η οικογένειά σου.
Γι’ αυτό, λοιπόν, θα βγεις ξανά στην αγορά. Εξάλλου, η σκέψη της απόσυρσης από την ενεργό δράση δεν έχει «ζυμωθεί» ακόμη στο κεφάλι σου. Θέλεις να είσαι εσύ εκείνος που θ’ αποφασίσεις την αποχώρησή σου από τον χώρο και όχι χώρος να αποφασίσει για σένα. Νιώθεις ότι έχεις ακόμα πράγματα να δώσεις.
Τα δίνεις πρώτα στο Ναύπλιο (Οίαξ) και στη συνέχεια στη Μεγαρίδα.
Όσο ξυπνούσες το πρωί και πήγαινες στο γήπεδο με ευχαρίστηση, σήμανε ότι είχες ακόμα κάτι να δώσεις το άθλημα. Το ζητούμενο όμως ήταν να μπορείς να το κάνεις και στην πράξη. Γιατί αν έμπαινες μέσα στο γήπεδο και έβλεπες τους συμπαίκτες σου να τρέχουν με την ταχύτητα του Τaz απ’ το Tasmanian Devil κι εσύ “περπατούσες», μπορεί να ‘ρχοταν η στιγμή που θα σου έλεγαν, “εντάξει φίλε μου, μεγαλώσαμε μαζί σου, αλλά τώρα κάνε στην άκρη μην χτυπήσεις”.
Επομένως, πέρα από τα “θέλω” σου, έπρεπε και να μπορούσες! Να είσαι ανταγωνιστικός! Να αντέχεις τον πόνο στο κορμί σου που με την πάροδο του χρόνου γίνεται ακόμα μεγαλύτερος.
Στο ξεκίνημα της τελευταία αγωνιστικής σεζόν με τη Μεγαρίδα, θα έδειχνες ότι το είχες πάρει πλέον απόφαση. Το κορμί σου, άλλωστε, ήταν το πρώτο που θα σου φώναζε, “εντάξει ρε μεγάλε, φτάνει! Σταμάτα!”.
Θα είχες και μία μικρή κόρη που με την παρουσία της θα σε βοηθούσε να δεις την καθημερινότητα διαφορετικά. Θα σου ‘λεγε “έλα μπαμπά να κάτσουμε να παίξουμε στο πάτωμα”, κι εσύ θα έψαχνες μια καλή δικαιολογία για να της αρνηθείς. Όχι φυσικά γιατί δεν ήθελες αλλά γιατί αν καθόσουν στο πάτωμα, με δυσκολία θα σηκωνόσουν ξανά.
Κι εσύ θα ‘θελες να είσαι όσο το δυνατόν περισσότερο γίνεται λειτουργικός. Όχι μόνον για εσένα, αλλά και για τους ανθρώπους που θα ήταν γύρω σου.
Από την στιγμή, λοιπόν, που θα βρισκόσουν για τρίτη χρονιά στη Μεγαρίδα, μία ομάδα με την οποία θα είχες περάσει πολύ ωραία, θα είχατε κάνατε άλματα μπροστά και θα τελειώνατε με επιτυχία ουσιαστικά το πρωτάθλημα (παρά το γεγονός ότι θα σου ‘χε “κάτσει στο λαιμό” το αποτέλεσμα στον τελευταίο αγώνα) θα ‘λεγες “ναι, αυτό μπορεί να είναι το ιδανικό τελείωμα μιας πορείας 29 χρόνων!”.
Όμως, υπάρχει ένα “αλλά”.
Πολύ πολύ μικρό, αλλά…
Ό,τι και να γίνει πάντως Άκη, αυτό που τελικά θα σου μείνει μέσα απ’ τη διαδρομή και το επάγγελμα το οποίο δεν ξέρεις αν το διάλεξες ή σε διάλεξε, είναι τα συναισθήματα που ένιωσες. Οι εμπειρίες που έζησες. Το δικό σου “ζενίθ” και “ναδίρ”. Αυτά που σε γέμισαν ως άνθρωπο. Γιατί μέσα απ’ το άθλημα έγινες καλύτερος άνθρωπος και δεν περιορίστηκες μόνο στο αθλητικό κομμάτι.
Κι αν κατάφερες μέσα απ’ τις πράξεις και τα λεγόμενά σου να κάνεις κάποια παιδιά να σκέφτονται μ’ έναν τρόπο διαφορετικό απ’ τον συνηθισμένο όχι μόνον στο κομμάτι του αθλητισμού αλλά και στο κομμάτι της κοινωνίας, αυτό θα είναι το μεγαλύτερο παράσημο σου. Το σημαντικότερο Κύπελλο!».
Επιμέλεια Κειμένου: Έλενα Βογιατζή
