Σύμφωνα με τον Γάλλο φιλόσοφο, συγγραφέα και ιστορικό, Βολταίρο, «η σκάλα της επιτυχίας πρέπει να στηριχτεί πρώτα σε κάτι σταθερό προτού μπορέσεις να την ανέβεις».
Στην περίπτωση της σέντερ της Φενέρμπαχτσε και αρχηγού της Εθνικής Γυναικών του Βελγίου, Έμα Μίσεμαν, η «βάση» της σκάλας πάνω στην οποία ανέβηκε το 2013 όταν επιλέχθηκε στο νούμερο 19 του WNBA ντραφτ από τις Ουάσιγκτον Μίστικς, ήταν και παραμένει η φράση που συνηθίζει να λέει η μητέρα της: «Να πηγαίνεις βήμα βήμα!».
Η σπουδαία αθλήτρια, η οποία από το 2012 μέχρι σήμερα διανύει μια μεγαλειώδη πορεία, έχει γευτεί ουκ ολίγες φορές το «γλυκό κρασί» της επιτυχίας.
Από την κατάκτηση το 2019 του τίτλου τουWNBA (με τις Μίστικς) και την ανάδειξή της ως MVP των τελικών την ίδια χρονιά, μέχρι την αναρρίχησή της στην κορυφή του Ευρωμπάσκετ με το Βέλγιο το 2023, το βραβείο της πολυτιμότερης παίκτριας του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος (το ίδιο έτος), τους έξι τίτλους της Ευρωλίγκα (οι δύο τελευταίοι το 2023 και το 2024 με την Φενέρμπαχτσε), τον τίτλο της καλύτερης παίκτριας της διοργάνωσης το 2024, αλλά και τη μόνιμη, πλέον, παρουσία της στις κορυφαίες Ευρωπαίες αθλήτριες του μπάσκετ.
Η ίδια, πάντως, ακούγεται σχεδόν ανεπηρέαστη από τη δόξα της.
Παραμένει ήρεμη, προσγειωμένη, συγκεντρωμένη και κυρίως, παθιασμένη με το μπάσκετ!
Να πάμε τον χρόνο λίγο πίσω; Εκεί στο 2017 στην Πράγα, όπου η Ελλάδα και το Βέλγιο βρέθηκαν αντίπαλες στον αγώνα για το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ Γυναικών, με την ομάδα σας να το κερδίζει για πρώτη φορά στην Ιστορία της στη διοργάνωσης.
«Ναι, ναι! Θυμάμαι πολύ καλά εκείνον τον αγώνα!».
Πιστεύετε ότι εκείνο το μετάλλιο βοήθησε με κάποιον τρόπο στην εξέλιξη του γυναικείου μπάσκετ στη χώρα σας;
«Σίγουρα! Όλα ξεκίνησαν από την πρόκριση της ομάδας σ΄ εκείνη τη διοργάνωση. Θυμάμαι, όταν πήγαμε στην Πράγα παίζαμε απλά το παιχνίδι μας. Αποδώσαμε σωστά και στο τέλος πετύχαμε κάτι πολύ σημαντικό. Ήταν κάτι μοναδικό! Στις συζητήσεις που κάναμε μεταξύ μας στην ομάδα λέγαμε πόσο πρωτόγνωρο ήταν αυτό που ζήσαμε. Τότε, κάποιοι μπορεί να πίστεψαν ότι ήμασταν απλά τυχερές γιατί το Βέλγιο ήταν ένα από τα αουτσάιντερ της διοργάνωσης. Δεν μας γνώριζε κανείς και ίσως να μην μας έπαιρναν στα σοβαρά. Εμείς όμως ζούσαμε την στιγμή μας. Αυτή που συμβαίνει μία φορά στα χίλια χρόνια!
Αρκετό καιρό αργότερα, το 2023, όταν κατακτήσαμε τον τίτλο της πρωταθλήτριας, το Βέλγιο επιβεβαίωσε με την παρουσία του ότι ανήκει στις ομάδες που έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στο μπάσκετ Γυναικών.
Επομένως, ναι! Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι εκείνο το μετάλλιο στην Πράγα, ήταν η αρχή ενός υπέροχου ταξιδιού! Στα επόμενα χρόνια, εκείνο που έπρεπε να κάνουμε ήταν να επιβεβαιώσουμε αν το ταξίδι αυτό θα είχε διάρκεια στον χρόνο, ή αν απλώς ήμασταν τυχερές σε μία στιγμή».
Από ‘κείνο το σημείο κι έπειτα το γυναικείο μπάσκετ στο Βέλγιο είχε θεαματική εξέλιξη φτάνοντας το καλοκαίρι στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι πολύ κοντά στην κατάκτηση του ολυμπιακού μεταλλίου. Μπαίνοντας στο 2025, στην χρονιά του Ευρωμπάσκετ Γυναικών, ποιες είναι οι σκέψεις που κάνετε για το μέλλον της ομάδας σας;
«Πρώτα απ’ όλα πρέπει να προκριθούμε στη διοργάνωση. Ξέρετε, η μητέρα μου συνηθίζει να λέει ότι στη ζωή μας πρέπει να πηγαίνουμε βήμα βήμα. Να κάνουμε ένα (βήμα) τη φορά. Επομένως, για την ώρα αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να προκριθούμε στη διοργάνωση. Σε κάθε αγώνα μπορεί να συμβεί οτιδήποτε. Όπως γνωρίζετε κι εσείς, κάποιες φορές γίνονται μεγάλες εκπλήξεις. Ελπίζω φυσικά να μη τύχει σε ‘μάς!
Αν πετύχουμε τελικά την πρόκρισή μας, θα ‘χουμε αρκετό καιρό στη διάθεσή μας για να προετοιμαστούμε. Για την ομάδα θα είναι πάντα δύσκολο. Από την επιλογή των παικτριών μέχρι και την προετοιμασία.
Παρά το γεγονός ότι το Βέλγιο είναι μια μικρή χώρα, υπάρχει πάντα ένα γκρουπ διαφορετικών παικτριών. Παράλληλα, αναδεικνύονται νέα ταλέντα τα οποία όταν μπαίνουν στην ομάδα μπορεί να αλλάξουν την εικόνα που είχε αυτή, σε σχέση με το προηγούμενο σύνολο.
Η επιθυμία μας βέβαια και ο στόχος μας δεν αλλάζει. Θέλουμε η πορεία μας να παραμείνει ίδια. Ποτέ δε ξέρεις όμως τι μπορεί να συμβεί! Για παράδειγμα, όταν το περασμένο καλοκαίρι μία από τις βασικές παίκτριες της ομάδας, η Τζούλι Άλεμαντ, τραυματίστηκε και δεν ήταν μαζί μας στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι, το αποτέλεσμα ήταν να αλλάξει όλη η χημεία της ομάδας. Βέβαια βρήκαμε τις λύσεις, αλλά αυτό το παράδειγμα είναι χαρακτηριστικό του τι μπορεί να προκύψει. Γι’ αυτό, προς το παρόν, δεν μπορώ να σχολιάσω τι ομάδα θα έχουμε εφόσον προκριθούμε στο Ευρωμπάσκετ».
Γενικότερα, είστε ικανοποιημένη από την εικόνα που έχει παρουσιάσει μέχρι τώρα το Βέλγιο στα «παράθυρα» των προκριματικών του Ευρωμπάσκετ;
«Θα έλεγα και ναι και όχι. Είναι πάντα πολύ δύσκολο να συνεχίζεις στον ίδιο ρυθμό. Κάποιες από ‘μάς που είμαστε στην ομάδα, αγωνιζόμαστε όλη τη σεζόν. Από τη μία χωρίς διάλλειμα και από την άλλη χωρίς πολλές προπονήσεις με την Εθνική ομάδα όλες μαζί. Όταν λοιπόν συγκεντρωνόμαστε για τα παράθυρα των προκριματικών, είναι λίγο δύσκολο να “δεθούμε” ξανά και μάλιστα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.
Στο τέλος φυσικά το κάνουμε. Ακόμη κι όταν έχουμε πολύ δύσκολους αγώνες, όπως οι δυο τελευταίοι που παίξαμε στο παράθυρο του Νοεμβρίου (σ.σ. με τη Λιθουανία και την Πολωνία). Έγινε μεγάλη μάχη!
Σίγουρα, το γεγονός ότι ενώ στο παρελθόν υπήρχαν στιγμές στις οποίες δεν ήμασταν σε θέση να παρουσιαστούμε μαχητικές και τώρα μπορούμε να το κάνουμε, είναι μία πρόοδος. Είναι μία ένδειξη ότι η ομάδα έχει ωριμάσει και εξελίσσεται, κι αυτό με κάνει πολύ χαρούμενη. Όπως επίσης και το γεγονός ότι υπάρχουν νέες ταλαντούχες παίκτριες οι οποίες έδειξαν ότι έχουν μέλλον στην Εθνική.
Από την άλλη όμως, δεν πρέπει να μείνουμε στάσιμες. Πρέπει να συνεχίσουμε να εξελισσόμαστε και να μεγαλώνουμε γιατί αν δεν το κάνουμε οι ανταγωνίστριες ομάδες θα μάς φτάσουν πολύ γρήγορα».
Έχετε παρακολουθήσει τις άλλες ομάδες που αγωνίζονται στα «παράθυρα»; Την Ελλάδα ίσως; Είναι μία εντελώς διαφορετική ομάδα από ‘κείνη που αντιμετωπίσατε στην Πράγα το 2017.
«Ναι, η ελληνική ομάδα σήμερα είναι πολύ διαφορετική. Όπως κι εμείς άλλωστε. Τώρα πια έχει έρθει η επόμενη γενιά. Η αλήθεια είναι ότι έχει περάσει καιρός από τότε και δεν γνωρίζω όλες τις λεπτομέρειες για την τωρινή ομάδα της χώρας σας. Βεβαίως ξέρω ότι είναι ακόμη μέλη της η “Άρτι” (Σπανού), η Φασούλα, η Χριστινάκη…».
Η Εβίνα Μάλτση αποσύρθηκε…
«Ναι, ναι το θυμάμαι. Αν και πιστεύω ότι θα μπορούσε να παίζει μέχρι σήμερα! Ήταν πολύ καλή παίκτρια. Και η Στέλλα (Καλτσίδου) έχει αποσυρθεί. Κι εκείνη ήταν πολύ καλή. Αν μελλοντικά συναντηθούν ξανά οι δρόμοι του Βελγίου με της Ελλάδας και παίξουμε αντίπαλοι, σίγουρα θα είναι ένα νέος και εντελώς διαφορετικός αγώνας».
Το 2022 όταν επιστρέψατε από τις Η.Π.Α και το WNBA στην Ευρώπη, πήγατε στην Φενέρμπαχτσε στην οποία αγωνίζεστε μέχρι σήμερα. Έχει ολοκληρωθεί για εσάς το «κεφάλαιο» WNBA ή το αφήσατε προσωρινά στην άκρη;
«Δεν θα έλεγα ότι το άφησα στην άκρη. Απλά δεν προέκυψε. Σίγουρα είμαι τυχερή που είχα τη δυνατότητα να αγωνιστώ στοWNBA και να ζήσω την περιπέτεια! Δεν είναι ένας στόχος που δεν έχει επιτευχθεί. Απλώς τώρα παίρνω τον χρόνο μου. Βλέπω πώς νιώθω και στην πορεία θα αποφασίσω αν θα επιστρέψω ξανά στο WNBA ή όχι. Θα ήθελα να επιστρέψω για άλλη μία χρονιά ή και δυο.
Εκείνο, όμως, που πάντα θέλω είναι να συμμετέχω στην Εθνική ομάδα της πατρίδας μου. Είναι η περηφάνια μου!».
Διανύεται τον τρίτο χρόνο της παρουσίας σας στη Φενέρμπαχτσε η οποία μετά την κατάκτηση πέρσι για δεύτερη συνεχή χρονιά του τίτλου της Ευρωλίγκα, εφέτος παρουσιάζεται ξανά δυνατή έχοντας ολοκληρώσει αήττητη τον α’ γύρο της διοργάνωσης. Το 6-0 με το οποίο έκλεισε ο πρώτος γύρος αλλά και οι δυο back -to- back τίτλοι δηλώνουν ότι η Φενέρ είναι μια υπερδύναμη στον χώρο του μπάσκετ Γυναικών;
«Ναι και όχι. Οι δύο συνεχόμενοι τίτλοι που κατακτήσαμε αφορούν τη στιγμή που έγιναν επομένως ανήκουν ήδη στο παρελθόν, ενώ το αήττητο στον α’ γύρο της εφετινής διοργάνωσης, δε λέει κάτι όσον αφορά στο μέλλον.
Στον β’ γύρο αντιμετωπίζουμε τουλάχιστον τρεις ομάδες οι οποίες θα διεκδικήσουν την πρόκρισή τους στην τελική φάση και τον τίτλο της διοργάνωσης: τη Βενέτσια, την USK Πράγας και τη Βαλένθια, οι οποίες κατά την άποψή μου είναι υπερδυνάμεις στον ευρωπαϊκό χώρο του μπάσκετ Γυναικών.
Πιστεύω ότι η συνέχεια θα είναι πολύ πολύ δύσκολη για ‘μάς, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι πετύχαμε 6-0 νίκες στον α’ γύρο.
Δεν έχουμε παίξει ακόμη το τέλειο παιχνίδι! Κάτι το οποίο φυσικά δεν υπάρχει, αλλά μπορείς να φτάσεις πολύ κοντά σ’ αυτό. Επομένως, ελπίζω να συνεχίσουμε τη δουλειά που κάνουμε για να γινόμαστε καλύτερες. Είναι πάντως μεγάλη πρόκληση να αναδειχθούμε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά πρωταθλήτριες της Ευρωλίγκα. Αλλά και αυτή τη φορά θα επαναλάβω τη φράση που λέει η μητέρα μου: “Πάμε βήμα βήμα και βλέπουμε”».
Τα τελευταία χρόνια, το μπάσκετ των γυναικών στις Η.Π.Α κερδίζει ολοένα και περισσότερους φιλάθλους. Πιστεύετε ότι και στην Ευρώπη μπορούν να έρθουν ακόμα περισσότεροι φίλαθλοι στα γήπεδα;
«Ναι! Πιστεύω ότι οι φίλαθλοι έχουν αντιληφθεί ότι το μπάσκετ γυναικών στην Ευρώπη βρίσκεται σ΄ ένα πολύ καλό επίπεδο και μεγαλώνει. Προσωπικά είμαι πολύ χαρούμενη για τη συνεχή εξέλιξή του.
Μπορεί ο τρόπος παιχνιδιού να είναι διαφορετικός αλλά αν κάποιος εκτιμά πραγματικά το μπάσκετ, πρέπει να είναι φαν και αυτού του παιχνιδιού. Άλλωστε, εκτός από το καθαρά αγωνιστικό μέρος υπάρχουν και οι σχέσεις που “χτίζονται” μεταξύ των παικτριών. Είναι κάτι πολύ όμορφο το οποίο “μεταφέρεται” και μέσα στο γήπεδο. Αυτό, τουλάχιστον, συμβαίνει στην ομάδα του Βελγίου».
Ο δρόμος προς την επιτυχία συνήθως δεν εύκολος και πέραν απ’ το ταλέντο, το οποίο προφανώς εσείς έχετε, αλλά και την σκληρή δουλειά, απαιτούνται και άλλα πράγματα για να φτάσει μία αθλήτρια στο αγωνιστικό επίπεδο στο οποίο είστε. Ποια είναι αυτά;
«Πρώτα απ’ όλα να έχεις πάθος για το άθλημα γιατί διαφορετικά δε θα μπορέσεις να φτάσεις εκεί όπου επιθυμείς! Χρειάζεται να κάνεις θυσίες. Να μείνεις πολλές φορές μακριά από την οικογένειά σου και τους φίλους σου.
Την ίδια στιγμή βέβαια μπορείς να κερδίσεις κάποια άλλα όμορφα πράγματα. Να γνωρίσεις άλλους ανθρώπους, νέους πολιτισμούς, να γίνεις οικογένεια με μια ομάδα, όπως είμαστε εδώ στην Κωνσταντινούπολη με τη Φενέρμπαχτσε.
Πέραν τούτου, εξίσου σημαντικό είναι να μην εστιάζεις μόνο στο μπάσκετ.
Είναι κάτι το οποίο λέω και στα παιδιά όταν συνομιλώ μαζί τους. Θεωρώ ότι πριν την ηλικία των 15 χρόνων δεν υπάρχει λόγος να εστιάσεις την προσοχή σου μόνον στο μπάσκετ. Θα πρέπει να δοκιμάσεις κι άλλα σπορ. Κι άλλα χόμπι πέραν του αθλητισμού. Εκτιμώ ότι είναι πολύ σημαντικό και για την ψυχική υγεία ενός ανθρώπου. Να μάθεις, πριν εστιάσεις την προσοχή σου στο άθλημα, πώς θα χαλαρώνεις. Πώς θα μπορέσεις να “μετακινηθείς” από το μπάσκετ σε κάποια άλλη δραστηριότητα. Αυτό ισχύει βέβαια για όλα τα αθλήματα και όχι μόνον για το δικό μας.
Ξέρετε, υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι κάποια στιγμή εξαντλούνται, με αποτέλεσμα να χάνουν την αγάπη τους για το άθλημα. Και η αγάπη είναι το βασικότερο στοιχείο που πρέπει να έχεις για να φτάσεις στο υψηλότερο επίπεδο.
Επίσης, εκτιμώ ότι πρέπει να έχουμε πάντα ανοιχτά τα αυτιά μας. Να ακούμε αυτά που μάς λένε. Η νεότερη γενιά, δυστυχώς, κάποιες φορές νομίζει ότι τα ξέρει όλα. Δεν είναι έτσι. Πρέπει να ακούει αυτά που λένε οι προπονητές και οι λίγο μεγαλύτεροι. Να επιλέξει φυσικά τι θέλει να κρατήσει, αλλά να ακούει αυτά που τους λένε οι πιο έμπειροι».
Όταν μία αθλήτρια όπως εσείς έχετε κατακτήσει τα πάντα, ποιο είναι το κίνητρο ώστε να συνεχίζει όχι απλώς να παίζει μπάσκετ, αλλά να είναι αποτελεσματική και «leader»;
«Προσωπικά, έπρεπε να μάθω πώς θα γίνω leader. Και το έμαθα μέσα από τη συνεργασία με τις συμπαίκτριές μου και τους προπονητές μου.
Ποτέ δεν προσπάθησα να μιμηθώ ή να αντιγράψω κάποιον ή κάποια.
Ήθελα να είμαι ο εαυτός μου. Να μάθω πώς θα γίνω η leader που θέλω και πώς μπορώ να το πετύχω χωρίς να φαίνομαι ψεύτικη ή να μην είμαι αληθινή με τον εαυτό μου. Κρατάω πάντα αυτό που έλεγε η μητέρα μου: “Μείνε απλή και πήγαινε βήμα βήμα”.
Είναι η φράση που με ακολουθεί από την αρχή της καριέρας μου μέχρι σήμερα, όχι μόνο στον τρόπο με τον οποίον προσεγγίζω το μπάσκετ και το παιχνίδι, αλλά και στον τρόπο με τον οποίον προσεγγίζω τους ανθρώπους γενικότερα.
Θέλω να είμαι ο εαυτός μου. Κάποιες φορές μπορεί να χρειαστεί να ηγηθώ ενός συνόλου. Θα το κάνω. Όταν έχω όμως να πω κάτι το οποίο πιστεύω και όχι γιατί θέλω να ηγηθώ ενός γκρουπ.
Το βασικότερο είναι να είμαι αληθινή! Προς εμένα και προς όλους!
Να σκέφτομαι την αξία και τη σπουδαιότητα μιας ομάδας, χωρίς όμως να χάνω τον εαυτό μου!».
Έλενα Βογιατζή
