Ο πατέρας της την έπιασε από το χέρι και την μύησε στον μαγικό κόσμο του μπάσκετ, ενώ το δέσιμο που είχε με τη γιαγιά της έχει σημαδέψει όλη τη ζωή της. Γιατί πάντα η σχέση των παιδιών με τις γιαγιάδες τους είναι ξεχωριστή, μοναδική και τρυφερή. Και όταν φεύγει έχουν τις αναμνήσεις να συνοδεύουν αυτή τη σχέση. Μόνο που η Ρόμπιν Παρκς θέλησε να κρατήσει για πάντα στη ζωή της τη γιαγιά της. Με ποιο τρόπο; Βάζοντας το πορτραίτο της πάνω στο κορμί της με ένα τατουάζ…
Μαθημένη στα δύσκολα, κοσμογυρισμένη -ο χαρακτηρισμός πολίτης του κόσμου της ταιριάζει απόλυτα- πεισματάρα με φαρμακερό σουτ και ικανή αμυντικός. Από την Ανγκόλα, στο Μεξικό, την Ιταλία και την Πολωνία, στον μαγικό κόσμο του WNBA και εσχάτως στην Ελλάδα φορώντας τη φανέλα με το εθνόσημο.
Η Ρόμπιν Παρκς γράφει ιστορία, καθώς θα είναι η πρώτη νατουραλιζέ παίκτρια που θα αγωνιστεί στην Εθνική Γυναικών με τα επίσημα αποκαλυπτήρια της να γίνονται στο δικό μας Ευρωμπάσκετ.
Της αρέσουν οι προκλήσεις, δεν τα παρατά και είναι έτοιμη να εμπλουτίσει την καριέρα της ανοίγοντας το κεφάλαιο «Ελλάδα και Εθνική Γυναικών».
Κατάγεται από το Γουόλντορφ του Μέριλαντ των ΗΠΑ, αλλά έχει ζήσει επίσης στην Τουρκία (1994-96) και στο Γκουάμ (1997-99), ένα νησί στον Βόρειο Ειρηνικό Ωκεανό, το μεγαλύτερο, πιο πυκνοκατοικημένο και νοτιότερο από τα Νησιά Μαριάνες. Εκεί άρχισε να της γεννιέται η ιδέα του μπάσκετ.
Ο δρόμος που αποφάσισε να διαβεί δεν ήταν ποτέ στρωμένος με ροδοπέταλα. Είχε δυσκολίες, αλλά πάντα έβρισκε τον τρόπο να τις ξεπερνά.
Αυτό έκανε και στο ξεκίνημα της καριέρας της στο Πανεπιστήμιο Virginia Commonwealth (VCU), αφού πρώτα είχε αποφοιτήσει από το Λύκειο North Point στο Γουόλντορφ του Μέριλαντ.
Την πρώτη και τη δεύτερη χρονιά στο Πανεπιστήμιο του VCU είχε μέτρια παρουσία και σε αυτό συνέβαλε και ένας τραυματισμός που είχε τον δεύτερο χρόνο… Ήταν το πρώτο μεγάλο εμπόδιο που έπρεπε να ξεπεράσει, καθώς το συγκεκριμένο πρόβλημα την άφησε αρκετά πίσω.
Η αναγέννηση στο Πανεπιστήμιο
Όταν όμως στο Πανεπιστήμιο του Virginia Commonwealth (VCU) ήρθε προπονήτρια η Μαρλίν Στόλινγκς, η Ρόμπιν Παρκς αναγεννήθηκε. Την 3η χρονιά στο Πανεπιστήμιο πήρε τα ηνία στο σκοράρισμα στην ομάδα, ενώ ήταν μέσα στην δεκάδα των κορυφαίων στα ριμπάουντ.
Πρότυπά της η Κάντας Πάρκερ, η Σιμόν Ογκάστους, αλλά και ο τεράστιος Κέβιν Ντουράντ. Προσπαθούσε να πάρει στοιχεία από το παιχνίδι τους για να γίνει καλύτερη και σίγουρα τα κατάφερε.
Μετά την αποφοίτηση από το κολέγιο η Ρόμπιν Παρκς ξεκίνησε την περιπλάνησή της στα παρκέ όλου του κόσμου.
Έχει αγωνιστεί στο παρελθόν επαγγελματικά στην Ουγγαρία (PEAC-Pecs), την Πολωνία (Sosnowiec), την Ισπανία (Valencia, Gran Canaria, Sant Adria, Logrono και Zaragoza), την Ανγκόλα (Inter-Clube) και την Αίγυπτο (Al Ahly), Μεξικό (Libertadores De Queretaro), Ιταλία (Magnolia La Molisana Campobasso, Familia Schio) και τελευταίος σταθμός της καριέρας της (2024-25) -μέχρι τον επόμενο- ήταν η Τουρκία (Emlak Konut). Στην ομάδα της Κωνσταντινούπολης σε 25 παιχνίδια είχε μ.ο. 13.3 πόντους, 6.3 ριμπάουντ, 3.2 ασίστ και 1.4 κλεψίματα.
Για κάθε Αμερικανίδα μπασκετμπολίστρια το να αγωνιστεί στο WNBA αποτελεί ένα όνειρο. Είναι κάτι σαν στόχος ζωής. Η Ρόμπιν Παρκς μπόρεσε και το πραγματοποίησε όταν υπέγραψε συμβόλαιο με τους Chicago Sky το 2023 έχοντας σε 39 αγώνες μ.ο. 3.9 πόντους και 1.6 ριμπάουντ κάνοντας το ντεμπούτο της στις 26 Μαΐου (2023) απέναντι στις Washington Mystics.
Την άνοιξη του 2025 την επέλεξαν οι Connecticut Sun έχοντας μια ακόμη ευκαιρία στο WNBA, ωστόσο στις 2 Ιουνίου, της απέσυραν το συμβόλαιο ολοκληρώνοντας τη σύντομη παρουσία της στην ομάδα. Φυσικά της ευχήθηκαν καλή επιτυχία στο Ευρωμπάσκετ Γυναικών με τη φανέλα της Ελλάδας.
Το ρεκόρ πόντων στην Ισπανία
Η Ισπανία, πάντως, κατέχει ξεχωριστή θέση στην καριέρα της, καθώς σημείωσε και το ρεκόρ της με 37 πόντους σε έναν αγώνα. Δεινή σκόρερ γαρ, ήταν σίγουρο ότι το προσωπικό της κοντέρ θα σταματούσε ψηλά! «Κάθε χώρα μου άφησε κάτι διαφορετικό και χρησιμοποίησα όλες αυτές τις εμπειρίες για να εξελιχθώ ως παίκτρια και πάνω απ’ όλα ως άνθρωπος», θα πει σε συνέντευξή της.
Το μπάσκετ μπήκε στη ζωή της εξαιτίας του πατέρα της… Αυτός της κόλλησε το μικρόβιο με την πορτοκαλί μπάλα και εκείνη τον δικαίωσε… «Ο πατέρας μου με μύησε στο μπάσκετ πηγαίνοντας εμένα και τον αδερφό μου στο γήπεδο να τον βλέπουμε να παίζει και έτσι ερωτεύτηκα το άθλημα. Από τότε που ήμουν στο Λύκειο ονειρευόμουν να παίξω εκτός Αμερικής».
Η απογείωση στην Ιταλία
Για την Ρόμπιν Παρκς η Ιταλία ήταν η χώρα που απογείωσε την καριέρα της, που της έδωσε τη μεγάλη ευκαιρία να αναδείξει το πλούσιο ταλέντο της.Τη σεζόν 2023-24 αγωνίστηκε στη Familia Schio, γνωρίζοντας τον προπονητή της Εθνικής Γυναικών Πέτρο Πρέκα, ενώ τις προηγούμενες δύο χρονιές είχε παίξει στη La Molisana Magnolia έχοντας 19.4 πόντους και 7.1 ριμπάουντ μέσο όρο ανά παιχνίδι.
Ίσως αυτή η γνωριμία με τον Πέτρο Πρέκα και η συνεργασία τους στην Schio στάθηκε ως αφορμή ώστε η 33χρονη Αμερικανίδα γκαρντ φόργουορντ να φορέσει τη φανέλα με το εθνόσημο. Με τατουάζ τη λέξη «passport» στον ώμο της το ταξίδι της στην Ιταλία στάθηκε καθοριστικό. «Η Ιταλία είναι το μέρος όπου νιώθω ότι η καριέρα μου πραγματικά ξεκίνησε να απογειώνεται και μπόρεσα να αναδείξω τι παίκτρια ακριβώς είμαι».
Δουλειά και άμυνα
Δεν επαναπαύεται με τίποτα… Θέλει πάντα βάζει νέα στοιχεία στο παιχνίδι της και να γίνεται καλύτερη. «Προσπαθώ πάντα να αναπτύσσω νέα πράγματα στο παιχνίδι μου. Δεν θέλω να με χαρακτηρίζουν απλώς ως σουτέρ, επειδή ξέρω ότι είμαι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό. Χαίρομαι που ο κόσμος σέβεται την ικανότητά μου να σουτάρω, αλλά θεωρώ τον εαυτό μου περισσότερο σκόρερ παρά σουτέρ. Έτσι, κάθε μέρα δουλεύω πάνω σε διαφορετικούς τρόπους για να σκοράρω. Επίσης έχω επικεντρωθεί περισσότερο στην άμυνά μου. Έτσι, σε κάθε παιχνίδι και σε κάθε προπόνηση προσπαθώ να είμαι καλύτερος αμυντικά».
Η διδακτική εμπειρία στην Ανγκόλα
Και αν το χρονικό διάστημα που έπαιξε στην Αίγυπτο δεν θέλει να το θυμάται, δεν συμβαίνει το ίδιο με την παρουσία της στην Ανγκόλα.
Η εμπειρία της Ανγκόλας την έχει σημαδέψει θετικά και κατά κάποιο τρόπο αποτέλεσε οδηγό για την καριέρα και ο λόγος δεν είναι αγωνιστικός. Μπορεί το επίπεδο του μπάσκετ να μην ήταν υψηλό ωστόσο ήταν το απόλυτο σχολείο που τη δίδαξε πολλά. «Η εμπειρία μου στην Ανγκόλα ήταν σίγουρα μοναδική, τόσο εντός όσο και εκτός γηπέδου. Στο γήπεδο, τα κορίτσια δεν είναι τόσο ικανά, όσο οι “επαγγελματίες παίκτριες”, αλλά ο τρόπος που δούλευαν δεν έχει καμία σχέση με ό,τι είχα συναντήσει. Κάθε μέρα η πρώτη μας προπόνηση ξεκινούσε στις 7 το πρωί. Αυτό μου πήρε λίγο χρόνο να προσαρμοστώ.
Συνήθως στην Ευρώπη, οι πρωινές προπονήσεις είναι για να κάνουμε βάρη και κάποια σουτ. Αλλά στην Ανγκόλα, κάναμε σπριντ, τρέχαμε στον στίβο κάποια πρωινά και παίζαμε μπάσκετ 5 εναντίον 5 νωρίς το πρωί. Οι δύο προπονήσεις την ημέρα ήταν πολύ έντονες. Αλλά ποτέ δεν έβλεπες τις παίκτριες να παραπονιούνται. Έρχονταν στο γήπεδο κάθε πρωί με ένα χαμόγελο και έτοιμες για προπόνηση. Αυτό με έκανε να τις θαυμάζω πολύ».
Το δέσιμο με τη γιαγιά της και το τατουάζ
Σαν παιδί δέθηκε με τη γιαγιά της πάρα πολύ. Αποτέλεσε το πρόσωπο με το οποίο απέκτησε μια σχέση ζωής. Ήταν ο άνθρωπός της και όταν τον έχασε, την «χτύπησε» ένα τατουάζ στο κορμί της για να μην φύγει ποτέ. Η γιαγιά της άλλωστε αποτελούσε και αποτελεί πηγή έμπνευσης για την ίδια.
«Η γιαγιά μου κι εγώ ήμασταν πολύ δεμένες! Της άρεσε να λέει σε όλους τους φίλους της στην εκκλησία ότι είχε μια εγγονή που έπαιζε επαγγελματικό μπάσκετ. Ξέρω ότι αν ήταν ζωντανή όταν έφτασα στο WNBA, θα ήταν η πιο ευτυχισμένη γυναίκα στον πλανήτη. Την έχω κάνει τατουάζ στο πόδι μου για να μπορώ να την παίρνω μαζί μου όπου κι αν πάω.
Μερικές φορές απλώς κάθομαι και κοιτάζω το πορτρέτο της στο πόδι μου και αρχίζω να της μιλάω σαν να είναι ακόμα εδώ.
Η απώλειά της ήταν ίσως το πιο δύσκολο πράγμα που έχω αντιμετωπίσει ποτέ στη ζωή μου μέχρι στιγμής, αλλά με κάνει χαρούμενη που ξέρω ότι είμαι ακόμα εδώ κάτω και την κάνω τόσο περήφανη. Ξέρω ότι είναι στον παράδεισο και μου χαμογελάει».
Ποιος ξέρει, βλέποντάς την με τη γαλανόλευκη φανέλα να καμαρώνει από ψηλά για τα επιτεύγματα της εγγονής της… «Πιθανόν θα ήταν εκστασιασμένη! Ίσως θα είχε “τρελαθεί” με το γεγονός ότι βρίσκομαι στην Ελλάδα. Σίγουρα θα ήταν πολύ χαρούμενη γιατί θα είχαν εισακουστεί οι προσευχές που έκανε για μένα».
Σοφία Βαλσάμη
