Η μοναξιά είναι η παρέα των δυνατών. Η μουσική είναι το λημέρι που συχνάζουν και το νερό το εξομολογητήριό τους. Εκεί συναντιούνται οι τρεις τους σχεδόν κάθε βράδυ… Όταν ο καιρός δεν είναι πολύ κρύος ή όταν η ζέστη δεν πνίγει την ατμόσφαιρα, τα σκαλάκια στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος είναι για μερικά λεπτά της ώρα τόπος ανομολόγητων σκέψεων. Αναμνήσεων. Μιας ζωής που φαντάζει ότι έχει λιγότερα πια να δώσει από όσα έχει να διηγηθεί. Τα βράδια, την ώρα που η μοναξιά χορεύει υπό τους ήχους της μουσικής και αφήνεται στο χορό των σιντριβανιών, εκείνη την ώρα, την ιεροτελεστική για την καθημερινότητά του, τα φώτα τού τράβηξαν την προσοχή.
Λίγο μπλε ήταν, λίγο ροζ ή μήπως μοβ, θα γελούσαν οι εγγονές του αν τον άκουγαν πάλι να τα μπερδεύει.
Περίεργος κόσμος έπαιρνε το ασανσέρ για τον Φάρο. Αλλοπρόσαλλος, αταίριαστοι άνθρωποι μεταξύ των, σίγουρα καλοντυμένοι, όμως αν έψαχνες να βρεις το μοτίβο είναι βέβαιο ότι θα αποτύγχανες. Σαν για παράσταση, αλλά πού να είναι οι ηθοποιοί; Σαν σε εκδήλωση, αλλά πολλοί ψηλοί οι περισσότεροι ρε παιδάκι μου, τι κάνουν τόσοι ψηλοί μαζεμένοι σε ένα χώρο; Έκλεισε τα μάτια για λίγο και προσπάθησε να το φανταστεί: Γιατί αν η μοναξιά είναι η παρέα των δυνατών, η φαντασία είναι η ερωμένη τους. Ένιωσε να αιωρείται, να σηκώνεται ψηλότερα από τα πιο ψηλά των σιντριβανιών, να βλέπει τα χρώματα να αλλάζουν και τη μουσική σιγά-σιγά να απομακρύνεται ̇να δίνει τη θέση της στον ήχο ενός μοναδικού βιολιού.
Ένα κόκκινο χαλί τον οδηγούσε από την κεντρική πύλη, πώς θα περάσω σκέφτηκε, τι θα πω; Μα πέρασε, σαν να ήταν αόρατος. Περπάτησε μπροστά από κάτι λίγο ακατανόητα σύμβολα, φώτα, κάμερες, ένα περίεργο μεγάλο βάζο σε βιτρίνα, και ο ήχος του βιολιού στο βάθος. Τριγύρω τραπέζια. Μικρά, αραιά τοποθετημένα, θυμήθηκε τις εποχές που περίμενε στο σούπερ μάρκετ ένα μέτρο μακριά από το μπροστινό καρότσι για λόγους ασφαλείας! Γέλασε λίγο μόνος του και άρχισε να κοιτάζει δεξιά-αριστερά να βεβαιωθεί ότι κανείς δεν τον είχε ακούσει. Μα, κανείς δεν του έδινε σημασία. Μικρές παρέες νεαρών κοριτσιών γελούσαν! Αγκαλιές γυναικών που είχαν χρόνια να συναντηθούν, κάποτε αντίπαλες, τώρα η καθεμία από διαφορετικό πόστο να υπηρετούν εκείνο που αγαπάνε. Έμοιαζε ώρες-ώρες με συνάντηση παλιών συμμαθητών…
Ποιες είναι αυτές;
Κανείς δεν απάντησε. Στάθηκε στην πόρτα και έπιασε ένα τριαντάφυλλο. Άρχισε να τα μοιράζει ένα-ένα στις γυναίκες που έμπαιναν στο χώρο μαζί με ένα περίεργο αιλουροειδές – Φιόνα άκουσε να το λένε. Χαμογελούσε και μοίραζε τα λουλούδια, ένιωσε ξανά έφηβος, παρότι κανείς δεν έμοιαζε να δίνει σημασία στην παρουσία του. Αλλά πάλι: Μήπως έτσι δεν ήταν και στην εφηβεία του; Μπήκε στον κεντρικό χώρο. Όλοι καθισμένοι, σοβαροί, λιγομίλητοι και ανυπόμονοι. Μα τι θα συμβεί και ανυπομονούν;
Άνοιξε ένα κουτάκι μπροστά του, τέσσερα διαφορετικά σοκολατάκια. Καλύτερα να είχα ανοίξει το κουτί της Πανδώρας, σκέφτηκε, τουλάχιστον δε θα με άγχωνε το ζάχαρο. Ξαφνικά ησυχία. Άνθρωποι αμίλητοι. Ακούνητοι. Πειθαρχημένοι και ευλαβικά ανυπόμονοι. Κανείς δεν επιτρεπόταν να κινηθεί, κι όμως κανείς δεν έκανε παρατήρηση σε εκείνον που τριγυρνούσε.
Χειροκρότημα. Μουσική. Χορευτές περνάνε δίπλα του σαν άνεμος, παραλίγο να πέσει, βρίσκει την ισορροπία του, νιώθει την καρδιά του να χτυπάει πιο γρήγορα, χαζεύει με το θέαμα, κάθεται βιαστικά σε μια κενή καρέκλα, ακουμπάει στο τραπέζι και διαβάζει: Falling to rise και ανάθεμα αν θυμάται τίποτα από τα εγγλέζικα που είχε μάθει τα καλοκαίρι της νιότης του. Δε χρειάζεται, όμως. Βρίσκει μια σακούλα με δώρα, την ανοίγει, πάλι κανείς δε φαίνεται να ενοχλείται από την αδιακρισία του. Λίγο δενδρολίβανο, σύμβολο πίστης (αλλά και ιδανικό μπαχαρικό για πατάτες στο φούρνο σημείωσε) και ένα βάζο. Ενδυνάμωση γράφει, ενδυναμωμένη και η μουσική, του κόβει την ανάσα, γυρίζει στη σκηνή, ο χορός κορυφώνεται, ολοκληρώνεται, αποθεώνεται, και δύο γυναίκες παίρνουν το λόγο. Σαν σε θεατρική παράσταση εναλλάσσονται σε ρόλους, σε ατάκες, σε γλώσσα, σε κινήσεις του σώματος.
«Θεατρικό θα είναι», συμπέρανε μεγαλόφωνα, πάλι κανείς δεν του έδινε σημασία.
Κάθισε για ώρα, αποσβολωμένος. Άνθρωποι παρήλαυναν στη σκηνή, άνθρωποι σε κάτι σαν τηλεόραση εμφανίζονταν και μιλούσαν σε διάφορες γλώσσες, ίσως είναι σεμινάριο τελικά ξανασκέφτηκε – εναλλάσσονταν οι πρωταγωνιστές, ένας δίμετρος, γαλάζιος ουρανός γέμισε τη σκηνή μαζί με κάποιον που θα ορκιζόταν ότι κάπου τον είχε ξαναδεί, αλλά δε μπορούσε να θυμηθεί πού.
«Θα είναι από το σχολείο των παιδιών», κατέληξε και παρέμεινε σταθερός να παρακολουθεί το θέαμα, γεμίζοντας πού και πού το ποτήρι του με λίγο νερό. Έμαθε ορισμούς που δεν ήξερε, παρακολουθούσε μια διαδικασία που κάτι από bingo του θύμιζε, αλλά δεν κέρδισε ποτέ κανείς, και από κάτι οχλήσεις έκπληξης, χαρά ή θαυμασμού προσπαθούσε να βγάλει συμπέρασμα. Δεν έβγαλε, αλλά βρέθηκε να χαίρεται όσο και όλοι οι υπόλοιποι.
Ώσπου ήρθε σιωπή. Ξαφνική και απόλυτη. Από εκείνη που τη νιώθεις. Ξέρει καλά, όποιος δε μιλάει συχνά, να διαβάζει τις σιωπές. Οι κάμερες έκλεισαν, ο συναγερμός κατέβηκε στο επίπεδο ένα. Όλοι αγωνιούν. Ένα βίντεο παίζει τώρα στην μεγάλη τηλεόραση. Ένα κοριτσάκι στους ώμους του μπαμπά του. Ένα κοριτσάκι σε ένα γήπεδο μπάσκετ. Μια ελπίδα. Μια υπόσχεση. Μια δέσμευση. Συγκινείται. Πάει να μιλήσει, αλλά δεν έχει φωνή. Χειροκροτεί, αλλά δε βγαίνει ήχος.
Αιωρείται. Απομακρύνονται όλα. Τα τραπέζια, τα λευκά τραπεζομάντηλα, τα σερβίτσια, τα ποτήρια που τώρα πια γεμίζουν κρασί, οι σχηματισμένες παρέες που γελάνε, τα πηγαδάκια, το περίεργο αιλουροειδές, τα τραπέζια στον εξωτερικό χώρο που έχουν αδειάσει και οι σόμπες που καίνε μάλλον αχρείαστα, σαν ανοικτές ομπρέλες σε beach bar Νοέμβρη μήνα, το κόκκινο χαλί, τα χρώματα του θόλου…
Είναι ξανά στα σκαλοπάτια. Τα νερά στάσιμα στη λίμνη του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος. Τα χρώματα έχουν σβήσει, τα σιντριβάνια έχουν στερέψει από ιδέες και διάθεση για χορό. Άνοιξε τα μάτια.
«Αυτό θέλω να κάνω! Να παρακολουθώ το ευρωμπάσκετ το καλοκαίρι».
Το λέει δυνατά και όλοι γυρίζουν και τον κοιτάζουν! Έχει ξανά φωνή, έχει ξανά υπόσταση.
Όπως έχει, πλέον, και το μπάσκετ γυναικών. Από τον Φάρο μέχρι το ΣΕΦ είναι η στιγμή του για να λάμπει…
Μαριάννα Αξιοπούλου
