Μπορεί να συνδυαστεί η αγάπη για το μπάσκετ με τις σπουδές; Φυσικά αρκεί να έχεις επιμονή και υπομονή και να αγαπάς αυτό που κάνεις.

Δύο «ρούκι» φοιτητές, ο Βασίλης Παπακυριακόπουλος και ο Ηλίας Θεοχάρους, τους οποίους… εντοπίσαμε από την εφημερίδα «Φοιτητικά Νέα», εξηγούν -μιλώντας στο e-magazine της ΕΟΚ– πως τα κατάφεραν. Βιβλία, διάβασμα, τεστ, φροντιστήρια και «αποφόρτιση» με την πορτοκαλί μπάλα. Την… αγαπημένη τους, όπως και η μόρφωση τους στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Ο Βασίλης Παπακυριακόπουλος «αγγίζοντας» σχεδόν το άριστα και τα 19.640 μόρια είναι έτοιμος για τη σχολή ηλεκτρολόγων μηχανολόγων και ηλεκτρονικών υπολογιστών του Εθνικού Μετσόβειου Πολυτεχνείου.

«Υπήρχε σημαντική επιρροή από το οικογενειακό μου περιβάλλον αφού ο πατέρας μου δουλεύει σε εταιρία τηλεπικοινωνιών και ήξερα από μικρός ότι ήθελα να ασχοληθώ με τεχνολογία και υπολογιστές. Είναι κάτι που προσφέρει επιλογές είναι δημιουργικό και πολύ επίκαιρο. Αναπτύσσεται συνέχεια και προσφέρει και επαγγελματική αποκατάσταση. Ενώ γενικότερα μου αρέσει να καταπιάνομαι με δύσκολα πράγματα και σε αυτό τον τομέα θα μάθω και πως μπορώ να προσαρμόζομαι σε διαφορετικά περιβάλλοντα» λέει ο νεαρός φοιτητής που έριξε αρκετό διάβασμα μεν, αλλά: «Παίζει ρόλο και η ξεκούραση και είναι σημαντικό να κάνουμε και ένα βήμα πίσω. Μου αρέσει να δοκιμάζω τις αντοχές μου αλλά να μην τις ξεπερνάω και πάντα με μέτρο» τονίζει. Η αγάπη του για το μπάσκετ επίσης μεγάλη και έτσι η πορτοκαλί μπάλα ήταν παρέα με τα βιβλία.

«Έπαιζα από μικρός, ποδόσφαιρο αλλά κυρίως μπάσκετ και από την Α’ γυμνασίου ήμουν και σε ομάδα στην Ολυμπιάδα Παπάγου. Ένα εξαιρετικό σωματείο, από τους αθλητές και τους προπονητές έως και τα μέλη της διοίκησης με υποδειγματική λειτουργία. Εκεί έχτισα την νοοτροπία μέσα από ένα σύλλογο όπως είπα ιδανικό. Δυστυχώς λόγω των υποχρεώσεών μου δεν μπόρεσα να συνεχίσω μετά τα μέσα της Β’ Λυκείου καθώς πλέον προετοιμαζόμουν εντατικά για τις εξετάσεις. Δεν μπήκα ποτέ στο άμεσο δίλημμα επειδή δεν έκανα πρωταθλητισμό και τα μαθήματα είχαν προτεραιότητα στη ζωή μου όπως και έγινε, αλλά το μπάσκετ πάντα θα μου αρέσει και θα ασχολούμαι έστω ερασιτεχνικά.

Είναι εγκεφαλικό παιχνίδι, ο κάθε παίκτης έχει άλλη αντίληψη, αλλά αυτό μπορείς να το δουλέψεις. Για μένα όπως είδα στην ομάδα μετρούσε η ομαδικότητα, η συμμετοχή και η δουλειά που βάζαμε όλοι για να εξελιχθούμε.

Η συνέπεια επίσης είναι πολύ σημαντικό κομμάτι για να είσαι σωστός και να ανταποκρίνεσαι στις απαιτήσεις του να αγωνίζεσαι σε μια ομάδα. Προσπαθούσα πάντα να είμαι όσο το δυνατόν πιο τυπικός. Γιατί όταν δεν είσαι μένεις και εσύ πίσω και η ομάδα» καταλήγει ο Βασίλης Παπακυριακόπουλος που είναι ΑΕΚ και παρακολουθεί τόσο τη μπασκετική όσο και την ποδοσφαιρική ομάδα την ώρα που ετοιμάζεται για τη νέα εμπειρία ως φοιτητής. 

Η σφυρίχτρα δίπλα στο στηθοσκόπιο

O Ηλίας Θεοχάρους μπήκε στην ιατρική Θεσσαλονίκης, την ίδια ώρα που συνεχίζει να λατρεύει το μπάσκετ και να το υπηρετεί από τη θέση του διαιτητή!

Είναι έτοιμος για τα… δύσκολα, καθώς όπως λέει: «Με τις νέες τεχνολογίες μέχρι να βγει… στη σύνταξη ένας γιατρός το διάβασμα παραμένει απαραίτητο, έστω και σε πιο χαλαρούς ρυθμούς. Έξι χρόνια η φοίτηση και ένα χρόνο μετά το αγροτικό σου στο δρόμο προς την ειδικότητα, σαφώς θέλει υπομονή και επιμονή. Απλά προσωπικά από μικρή ηλικία είχα αποφασίσει να ασχοληθώ με την ιατρική γιατί μου άρεσε η ιδέα να βοηθώ συνανθρώπους μου και να απαλύνω τον πόνο τους να κάνω καλύτερη την καθημερινότητά τους» λέει ο Ηλίας Θεοχάρους που είναι αισιόδοξος για το μέλλον της ιατρικής επιστήμης.

«Η νέα εποχή και οι νέες τεχνολογίες δίνουν αισιοδοξία ότι θα νικάμε ασθένειες μόνιμα γιατί όχι επιτέλους και τον καρκίνο. Μην ξεχνάμε ότι η τελειότερη μηχανή είναι το ανθρώπινο σώμα άρα πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι» λέει και δεν ανησυχεί για την τεχνητή νοημοσύνη.

«Μια τεχνολογία όπως και η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα σε κάποια επαγγέλματα όπως είναι π.χ. κάποια με τη χρήση λόγου. Σε άλλα απλά τροποποιεί τον τρόπο ίσως εργασίας. Συνεπώς δεν υπάρχει λόγο να φοβόμαστε την τεχνητή νοημοσύνη εκτός εάν φτάσουμε στο άλλο άκρο».

Πως και πότε «γεννήθηκε» η αγάπη για το μπάσκετ;

«Ήμουν δευτέρα προς τρίτη δημοτικού όταν παρακολούθησα ένα φιλανθρωπικό αγώνα με Γιάννη Ιωαννίδη, Κώστα Τσαρτσαρή, Νίκο Μπουντούρη, Νάσο Γαλακτερό. Το λάτρεψα και άρχισα να παίζω με πρώτο μου σωματείο τον ΑΟ Νεάπολης εκεί είχα το πρώτο μου δελτίο και όταν το σωματείο διαλύθηκε πήγα σε σωματείο της Καστοριάς. Παράλληλα έβγαλα τη σχολή διαιτητών της Κεντρικής Μακεδονίας και μυήθηκα να διαιτητεύω και σε μικρότερες ηλικίες που ο στόχος είναι περισσότερο να ενθαρρύνεις νεαρούς αθλητές να ασχολούνται με το μπάσκετ».

Εκεί όμως ο νεαρός διαιτητής, μιλάει και για πράγματα που δεν του αρέσουν.

«Πλέον η κοινωνία μας, δυστυχώς, έχει ωθήσει και τους μικρούς να σκέφτονται μόνο τη νίκη και τίποτε άλλο. Προσπαθώ να διδάξω στα παιδιά αρχές σεβασμού και ηθικής τους εξηγώ ότι δεν είμαι αντίπαλός τους, ούτε κυρίαρχος του παιχνιδιού αλλά μέρος του και το καλό είναι να το διασκεδάζουμε. Αν νιώθουμε ότι λειτουργεί τοξικά τότε καλύτερα να το αφήσουμε. Πρέπει να το απολαμβάνουμε.

Σε κάθε αγώνα σχεδόν ακούμε παράπονα ακόμα και από τους γονείς. Το βασικό είναι ένας διαιτητής να έχει μια επιμόρφωση ο κάθε γονέας έχει στο μυαλό του να μην αδικηθεί το παιδί του το οποίο μπορεί να θεωρεί ότι θα γίνει ο νέος Αντετοκούνμπο».

Πως, όμως, «κόλλησε» με τη διαιτησία;

«Όταν ήμουν εν ενεργεία αθλητής ο προπονητής μου με έβαζε να χειρίζομαι τον πίνακα κάποιες φορές. Μου άρεσε να έχω μια θεσμική θέση που μου έδινε το δικαίωμα να παίρνω θέση και να βοηθώ καλύτερα στη διεξαγωγή του παιχνιδιού. Παρακολουθώ πλέον αγώνα και εστιάζω εντελώς αλλού. Αποκτά πολύ καλή αντίληψη πλέον το μυαλό ενός ανθρώπου που ασχολείται με τη διαιτησία.

Στόχος είναι να έχεις ψυχραιμία και σαν μαέστρος να επιχειρείς να διευθύνεις σωστά έναν αγώνα. Μαζί με Βιολογία και Χημεία διαβάζω πάντα και τους κανονισμούς η πρώτη ερώτηση στις εξετάσεις ήταν για το 1+1 βολές του παρελθόντος για να μας δείξουν ότι οι κανονισμοί συνέχεια εξελίσσονται. Επίσης μαθαίνουμε από τους παλαιότερους και πιο έμπειρους.

Ναι ότι είναι επαφή είναι θεωρητικά φάουλ, αλλά είναι αυτονόητο ότι δεν γίνεται να ισχύσει και να σφυρίζονται όλα φάουλ. Επομένως από τη θεωρία στην πράξη άρχισα να ακούω τις συμβουλές των συναδέλφων μου το πως να κινούμαι και να σφυρίζω με το ίδιο κριτήριο και στους δύο. Έχει διαφορά η θεωρία με την πράξη. Πολύ σημαντικό όταν έχεις καλή επικοινωνία με τους συναδέλφους και αλληλοσεβασμό. Όταν έχεις διάθεση για συνεργασία και είσαι μετριόφρων όλα πάνε πολύ καλύτερα».

Γιάννης Λαμπίρης