Τίποτα, τίποτα δεν μας… σταμάτησε. Ξανά. Τριάντα εφτά χρόνια, μετά, εκεί στο στάδιο «Ειρήνης και Φιλίας», όπου η Εθνική ομάδα μπάσκετ έγινε «επίσημη αγαπημένη» και το ελληνικό μπάσκετ «καρφώθηκε» στην καρδιά των Ελλήνων φιλάθλων, με το έπος του ΄87, τρείς γενιές φιλάθλων, διεθνών παικτών, προπονητών, παραγόντων, δημοσιογράφων, όλων ως ΕΝΑ, πανηγύρισαν την πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2024.
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ στον αγωνιστικό χώρο, με τις ταμπέλες πρόκρισης (qualified) και την κάρτα επιβίβασης (boarding pass to Paris), στις κερκίδες του ΣΕΦ και εκτός της ιστορικής έδρας, γιόρτασαν το βράδυ της 7ης Ιουλίου, την επιστροφή της ελληνικής ομάδας στην κορυφαία γιορτή του Ολυμπισμού, ύστερα από 16 χρόνια που ήταν πολλά για την αναμονή μίας επιτυχίας που μπορεί να έχει… προέκταση στη Λιλ και στο Παρίσι.
Στην «πόλη του φωτός» το ελληνικό μπάσκετ, θα κρατήσει την σημαία του έθνους από τα χέρια του Γιάννη Αντετοκούνμπο που θα γίνει ο πρώτος παίκτης μπάσκετ που θα έχει την ύψιστη τιμή να εισέλθει ως σημαιοφόρος της ελληνικής αποστολής στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων 2024, μαζί με την Αντιγόνη Ντρισμπιώτη.
Κανείς, μα κανείς, εντός και εκτός της Εθνικής ομάδας, δεν μπορούσε να περιμένει περισσότερο για να «χάριζε» η «επίσημη αγαπημένη» ένα χαμόγελο διάκρισης. Nα περιμένει ένα δάκρυ χαράς, όπως αυτό που κύλησε από τα μάτια του Γιάννη Αντετοκούνμπο.
Να περιμένει για να ακουστεί ξανά το «Final Countdown» στην ατμόσφαιρα του ΣΕΦ και να φωνάξουν «à tout à l’heure a Paris», ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ.
Να περιμένει για να σχηματιστεί ξανά ο κύκλος των διεθνών παικτών και να χορέψουν το συρτάκι, όπως καθιερώθηκε από το 2005 και το 2006. Και σε αυτόν τον κύκλο, ήθελαν να μπουν ο Παναγιώτης Γιαννάκης, ο Δημήτρης Διαμαντίδης, ο Θοδωρής Παπαλουκάς, ο Δήμος Ντικούδης, ο Κώστας Τσαρτσαρής που ήταν στην πρώτη σειρά των θεατών και με την παρουσία τους και μόνο εμψύχωναν τους διαδόχους τους. Εκεί και ο Λάζαρος Παπαδόπουλος και ο «Βig Sofo» Σχορτσανίτης. Και στον πάγκο της Εθνικής, Βασίλης Σπανούλης και Νίκος Ζήσης. Η πρωταθλήτρια Ευρώπης 2005 και ασημένια παγκόσμια πρωταθλήτρια 2006.
Γιατί, όλοι αυτοί οι «legends» θέλουν διακαώς να δοθεί συνέχεια στο ελληνικό μπάσκετ για να είναι ξανά, όπως ήταν μέχρι το 2009, στην ελίτ του ευρωπαϊκού μπάσκετ.
Εκεί και οι «πατέρες» του ’87. Γκάλης, Γιαννάκης, Φασούλας.
Πρώτος και καλύτερος, ο Νικ Καλάθης αδημονούσε να παίξει σε Ολυμπιακούς Αγώνες, σε ηλικία 36 ετών. Αυτός ο σπουδαίος Έλληνας ομογενής που ήταν ο MVP της Εθνικής στο Προολυμπιακό. Και ας μην έχει μάθει να μιλά ελληνικά. Κάθε μια και από τις 42 ασίστ του, αποτέλεσε και ένα… εισιτήριο επιβίβασης της ελληνικής αποστολής για την Γαλλία.
Ήταν η «αύρα» του ΣΕΦ που έδειχνε ιστορικά ότι σε αυτό το γήπεδο η Εθνική Ελλάδας νικά σε τελικούς. Ήταν ο κόσμος που έδινε ώθηση στην Εθνική. Χωρίς να ήταν τόσο δυνατές οι φωνές, όπως το ’87. Δεν ευστοχούσε, όμως, ο Γιάννης σε βολές; Θερμό χειροκρότημα ενθάρρυνσης. Δεν ήταν εύστοχα τα πρώτα σουτ τριών πόντων; Ξανά χειροκρότημα από τους φιλάθλους για να ήταν εύστοχο το επόμενο σουτ. Και ήταν. Η Εθνική ομάδα σε κανένα από τα τέσσερα παιχνίδια του Προολυμπιακού Τουρνουά, δεν έχασε τον έλεγχο της ροής και τον ρυθμό. Ειδικά στον ημιτελικό και στον τελικό που η νίκη έδινε την πρόκριση. Και φυσικά, δεν μπορούσε να ηττηθεί από έναν σούπερ παίκτη και σκόρερ, όπως ήταν ο λαβωμένος Λούκα Ντόντσιτς. Το ελληνικό κοινό ξέρει να αναγνωρίζει τις αξίες των παικτών. Αποθέωση για τους Έλληνες διεθνείς, προεξέχοντος του Γιάννη Αντετοκούνμπο, αλλά και standing ovation για τον Σλοβένο ηγέτη.
Ήταν πολλά, αυτά τα 16 χρόνια, γιατί η Εθνική Ανδρών μπάσκετ, χωρίς να έχει… καλομάθει σε επιτυχίες τους Έλληνες φιλάθλους, άξιζε, χωρίς να το αποδεικνύει στο παρκέ- δεν έφερε διακρίσεις σε 5 ευρωπαϊκά πρωταθλήματα (2011, 2013, 2015, 2017, 2022), τέσσερα Παγκόσμια κύπελλα (2010, 2014, 2019, 2023) και τρία Προολυμπιακά Τουρνουά, από το 2010 και εντεύθεν. Ο λεκτικός εξωραϊσμός της «μη επιτυχίας» για τους αποκλεισμούς των προημιτελικών, στην καλύτερη περίπτωση πορειών σε αυτές τις διοργανώσεις, δεν έπειθε κανέναν. Ήταν «αγκάθι» στον ψυχισμό του ελληνικού μπάσκετ.
Η Εθνική μπάσκετ έπρεπε να βάλει μια «τελεία» στους πρόωρους αποκλεισμούς και επιστροφές της από τις διοργανώσεις του ευρωπαϊκού και του παγκόσμιου μπάσκετ, καθώς και στην… τηλεθέαση των Ολυμπιακών τουρνουά του Λονδίνου (2012), του Ρίο (2016) και του Τόκιο (2021).
Δεν γινόταν το καλοκαίρι του 2024, να ήταν ένας ακόμα «κρίκος» στα προηγούμενα, ανεπιτυχή καλοκαίρια. Το μπάσκετ έλειψε πολύ από τις αποστολές του ελληνικού αθλητισμού στους τρεις προηγούμενους Ολυμπιακούς Αγώνες.
«Είναι από τις μεγαλύτερες χαρές της ΕΟΕ, να είναι η Εθνική μπάσκετ στην ελληνική αποστολή για το Παρίσι» είπε ο πρόεδρος της ΕΟΕ και ένθερμος φίλος του αθλήματος κ. Σπύρος Καπράλος που ήταν παρών και στα 4 προκριματικά παιχνίδια της Εθνικής στο ΣΕΦ. Γιατί, το μπάσκετ, μετά το καταξιωμένο πόλο, από του οποίου την οικογένεια προέρχεται ο πρόεδρος της ΕΟΕ, είναι, το δεύτερο δυνατό «χαρτί» του ελληνικού αθλητισμού στα ομαδικά αθλήματα.
Για διαφορετικούς λόγους, κάθε φορά στο πρόσφατο και στο απώτερο παρελθόν, η συμμετοχή σε Ολυμπιακούς Αγώνες, είχε εξελιχθεί σε ανυπέρβλητο εμπόδιο. Ειδικά, μέσω των Προολυμπιακών Τουρνουά, στα οποία μόνο μια φορά σε 11 απόπειρες, η Εθνική Ανδρών προκρίθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008, στο Πεκίνο. Εκείνο το Προολυμπιακό είχε διοργανωθεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα και στο κλειστό των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων.
Αυτή την φορά, εκ των προϋποθέσεων και των αποτελεσμάτων, τα περισσότερα έγιναν σωστά, ώστε να επιστρέψει η Εθνική ομάδα στο Ολυμπιακό τουρνουά μπάσκετ.
Εν αρχή, ήταν η διεκδίκηση και η ανάληψη διεξαγωγής ενός εκ των τεσσάρων Προολυμπιακών Τουρνουά στην Ελλάδα. Από την επόμενη ημέρα του περσινού Παγκοσμίου κυπέλλου, η διοίκηση της ΕΟΚ έθεσε στόχο την διεκδίκηση του Προολυμπιακού Τουρνουά, με την αρωγή της πολιτείας στην κοστοβόρα ανάληψη του. Η Ελλάδα επιλέχθηκε από τη FIBA και αυτό ήταν το πρώτο, θετικό βήμα για τη δημιουργία των καλύτερων δυνατών προϋποθέσεων. Εντός έδρας διεκδίκηση πρόκρισης. Με συμπαραστάτη τον κόσμο. Με τους διεθνείς παίκτες, λόγω και της 15νθήμερης, μόλις, προετοιμασίας, να μην έχουν επιπλέον κούραση ταξιδιών για τα φιλικά και τα επίσημα του Προολυμπιακού.
Τελικά, αποδείχτηκε ότι στα τρία εκ των 4 Προολυμπιακών Τουρνουά, οι οικοδέσποινες Εθνικές ομάδες, προκρίθηκαν. Ελλάδα, Ισπανία, Πουέρτο Ρίκο. Μόνο η Λετονία έχασε την πρόκριση από τη Βραζιλία, στη Ρίγα.
Η μεγαλύτερη δυνατή πληρότητα της Εθνικής ομάδας στο Προολυμπιακό, ήταν ο δεύτερος στόχος από τον προπονητή, Βασίλη Σπανούλη. Την είχε πετύχει απόλυτα στις προσωπικές επικοινωνίες που είχε. Όλοι ήταν εκεί στις πρώτες ημέρες της προετοιμασίας. Προέκυψε ο τραυματισμός του Κώστα Σλούκα και η Εθνική έπρεπε να προχωρήσει, καλύπτοντας την απουσία του διεθνή παίκτη από ηλικία 11 ετών. Άμεσα ακούστηκε το «προχωράμε» από τον Σπανούλη, χωρίς… μοιρολατρία για την ατυχία του μοναδικού απόντα.
Η Εθνική ομάδα, λόγω των προηγούμενων αποτυχιών, είχε απωλέσει την αυτοπεποίθηση της. Υπήρχε ερωτηματικό για την εκτίμηση της αξίας της επίσημης αγαπημένης, παρά το δεδομένο ταλέντο, την εμπειρία μεγάλων αγώνων, την καταξίωση στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, ως μονάδων τουλάχιστον, την παρουσία του πρωταθλητή ΝΒΑ και δις MVP, Γιάννη Αντετοκούνμπο, την συμμετοχή 9 παικτών που παίζουν στο κορυφαίο επίπεδο της Euroleague και δυο παικτών (Τολιόπουλος και Χαραλαμπόπουλος που προέρχονταν από εξαιρετική συλλογική σεζόν.
Όπως, υπήρχε και το αναπάντητο ερώτημα για το πως θα αξιοποιούταν -επιτέλους- ο Γιάννης Αντετοκούνμπο. Για το πως έπρεπε να προσαρμοστεί ο ίδιος στο στυλ του ευρωπαϊκού μπάσκετ με τις «κλειστές» άμυνες, καθώς και να αξιοποιηθούν οι συμπαίκτες του, όταν η εκάστοτε αμυντική στόχευση ήταν στον Greek Freak.
H Εθνική στο πρώτο crach test του Βασίλη Σπανούλη στον πάγκο, δεν περίμενε τα πάντα από τον Γιάννη. Δεν τον εξάντλησε στον συγκεκριμένο χρόνο συμμετοχής που είχε ο «34». Στα ποιοτικά λεπτά που είχε, η Εθνική κέρδισε ό,τι καλύτερο μπορούσε να δώσει ο Γιάννης και ενώ πλέον, υπάρχει ο χρόνος και οι προκλήσεις του Ολυμπιακού τουρνουά, να παρουσιαστεί ακόμα καλύτερη version του Έλληνα σταρ των Μπακς.
Όπως υπήρχε και ερωτηματικό στην Εθνική, πριν από την θητεία του Σπανούλη για τον σουτέρ της ομάδας. «Μάλλιασε η γλώσσα» του Σπανούλη να το λέει στις προπονήσεις και στους επίσημους αγώνες.
«Όλοι σας μπορείτε να απειλήσετε με το σουτ. Όλοι θα σουτάρετε. Για όλους υπάρχουν plays να πάρετε το τελευταίο σουτ. Μπορούμε να απειλήσουμε από κάθε σημείο του γηπέδου στην επίθεση. Μην αγχώνεστε αν αστοχήσατε. Και δεύτερη και τρίτη φορά θα σουτάρετε. Αρκεί το σουτ να ‘’βγει’’ από την πιστή εφαρμογή του συστήματος. Σουτάρουμε με αυτοπεποίθηση». Ο Τολιόπουλος πέτυχε buzzer beater από το κέντρο του γηπέδου, στο τέλος του δεκαλέπτου…
Σε αυτή την τεχνική κατεύθυνση, η Εθνική έφτασε να έχει μέσο όρο, τα 30 σουτ για τρείς πόντους και πέντε… απειλές στο παρκέ. Και ύστερα από άστοχο σουτ, χειροκροτούσε τον παίκτη που ήταν στην σωστή θέση, σούταρε όπως ήταν το play και αστόχησε.
Στην ψυχολογική διαχείριση της Εθνικής και στην διάρκεια των αγώνων, ο Σπανούλης ελάχιστες φορές, σήκωσε τους τόνους. Μόνο στις περιπτώσεις που ενώ είχε δουλευτεί κάποιο σύστημα στις προπονήσεις, αλλά δεν εφαρμοζόταν, το έδειχνε ξανά στο πινακάκι του. Μόνο στην άμυνα της Εθνικής, η απαίτηση του στην προσήλωση και εγρήγορση των διεθνών, ήταν απόλυτη. Η Εθνική έπαιξε μόνο man-to-man, γιατί υπήρχε εμπιστοσύνη στην διάθεση των παικτών να παίζουν σε…χωρίς ανάσα απέναντι στους αντιπάλους τους.
Ο Έλληνας και η Ελληνίδα φίλαθλος, η ελληνική οικογένεια και η κοινωνία, δεν «γύρισαν την πλάτη τους» ποτέ στην Εθνική ομάδα μπάσκετ. Είχαν την υπομονή και την επιμονή να περιμένουν να κλείσει αυτή την μεγάλη περίοδος των αποτυχιών. Το απέδειξε η διάθεση των εισιτηρίων και τα sold out στον ημιτελικό με τη Σλοβενία και στον τελικό με την Κροατία. Ο κόσμος είχε πάρει την θέση του και περίμενε την Εθνική να πάρει την δική της στο Ολυμπιακό τουρνουά. Και αυτή την φορά, ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ έφυγαν χαρούμενοι για την επιτυχία της επίσημης αγαπημένης.
Πλέον, υπάρχει η προσδοκία όχι της απλής συμμετοχής, αλλά όσο το δυνατόν να γίνει πράξη το διαχρονικό μότο των Ολυμπιακών Αγώνων: Citius, Altius, Fortius. Πιο γρήγορα, πιο ψηλά, πιο δυνατά.
Πρόκριση στην Τελική Φάση των 8 ομάδων και τύχη στην κλήρωση
Η επιτυχία της ελληνικής πρόκρισης απεικονίζεται με ακρίβεια για το μέγεθος της από τις 12 Εθνικές ομάδες που θα είναι στους Ολυμπιακούς Αγώνες και το γεγονός ότι είναι μια από τις, μόλις, 5 εκπροσώπους της Ευρώπης. Ουσιαστικά, τέσσερις, καθώς η Γαλλία, ως διοργανώτρια χώρα, είχε εξασφαλισμένη συμμετοχή. Η πρωταθλήτρια κόσμου 2023, Γερμανία και η δευτεραθλήτρια, Σερβία είχαν προκριθεί πριν από έναν χρόνο στους Ολυμπιακούς.
Η Εθνική ομάδα γνώριζε πριν από την διεξαγωγή των τεσσάρων Προολυμπιακών και την πρόκριση της, τις δυο αντιπάλους της στον Α’ όμιλο του Ολυμπιακού τουρνουά που είναι η Αυστραλία και ο Καναδάς. Η πρόκριση της Ισπανίας ολοκλήρωσε τον όμιλο.
Στο Ολυμπιακό τουρνουά έχουν συγκροτηθεί τρείς όμιλοι των 4 ομάδων. Οι αγώνες θα διεξαχθούν στη Λιλ και στο «Pierre-Mauroy» που είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο και αποτελεί την έδρα της Λιλ. Είναι η ίδια έδρα που χρησιμοποιήθηκε για την τελική φάση του Εurobasket 2015. Οι Γάλλοι διοργανωτές είχαν χρησιμοποιήσει το ένα «πέταλο» των εξεδρών του γηπέδου για τους θεατές και είχαν τοποθετήσει πτυσσόμενες εξέδρες στην μια πλευρά του αγωνιστικού, ποδοσφαιρικού τερέν. Με μια μαύρη κουρτίνα είχαν δημιουργήσει… τοίχο για τον οπτικό αποκλεισμό του υπόλοιπου αγωνιστικού χώρου.
Ήταν το γήπεδο που είπε το «αντίο» του στην Εθνική ομάδα και στην λαμπρή θητεία του σε αυτήν, ο νυν προπονητής της, Βασίλης Σπανούλης. Η ζωή κάνει…κύκλους.
Στο Παρίσι, το «Pale de Bercy» που είναι από τα ιστορικότερα γήπεδα του ευρωπαϊκού μπάσκετ και άλλων ομαδικών αθλημάτων, θα είναι η έδρα των αγώνων της τελικής φάσης.
Από κάθε όμιλο προκρίνονται, οι δυο πρώτες ομάδες και οι δυο καλύτερες ομάδες των τριών ομίλων, με κριτήριο την διαφορά πόντων επίθεσης-άμυνας.
Οι οκτώ ομάδες θα χωριστούν σε τέσσερα ποτ σύμφωνα με τη αθροιστική κατάταξή τους: D (καλύτερη 2η), E (3η & 4η), F (5η & 6η) και G (7η & 8η).
Τα ζευγάρια των προημιτελικών θα κληρωθούν στις 3 Αυγούστου.
Δείτε το πρόγραμμα και το σύστημα διεξαγωγής εδώ
ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ «ΕΠΙΣΗΜΗ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ»
Γιώργος Βαλαβάνης
