Σήμερα είναι Τετάρτη. Μια οποιαδήποτε Τετάρτη. Η Τετάρτη που θα ξυπνήσω, η Τετάρτη που θα έχουμε πρωινή προπόνηση, η Τετάρτη που θα έχουμε απογευματινή προπόνηση. Η Τετάρτη που θα τα βάλουμε κάτω με τον Σεντάντ, θα σχεδιάσουμε το πλάνο της ομάδας, θα ετοιμαστούμε για το προσεχές παιχνίδι.

Όχι, μισό λεπτό. Μήπως είναι Δευτέρα; Μήπως Πέμπτη; Βυθισμένη στην καθημερινότητα μπορεί να τα μπερδέψω. Θα με μαλώσουν πάλι οι Σαμπάνογλου – μήπως με είχαν καλέσει σήμερα για φαγητό και το ξέχασα; Τι ξεχωρίζει τη μία μέρα με την άλλη, όταν μοιάζουν όλες τόσο μεταξύ τους;

Οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι δίνουν διαφορετικότητα. Θυμάμαι όταν ήρθα για πρώτη φορά. Η Αντιόχεια ηχούσε στα αυτιά μου σαν σχολική ανάμνηση, κάτι σαν την Αλεξάνδρεια, μια ελληνική μητρόπολη των τεχνών και των γραμμάτων. Ναι…; Όχι! Η πρώτη εντύπωση ήταν σοκαριστική. Η περιοχή είναι φτωχή, οι άνθρωποι είναι της εργατικής τάξης, δεν υπήρχαν λούσα και πολυτέλειες και η διαφορά με την Αθήνα ήταν χαώδης. Αλλά το ξεχνάς. Το ξεχνάς στα πρώτα δειλά gunaydin (καλημέρα) που θα πεις στον φούρνο της γειτονιάς. Μαζί με το μάλλον αμήχανο χαμόγελο που συνοδεύει την πρώτη λέξη που μαθαίνεις σε μια ξένη χώρα. Το ξεχνάς στο πρώτο tesekkur ederim (ευχαριστώ) που θα σου πουν όταν φεύγεις από τον πάγκο στην λαϊκή αγορά.

Οι άνθρωποι. Φιλόξενοι. Ζεστοί. Φιλικοί. Ξέρεις, κατάλαβα πόσο πολύ μοιάζουμε με τους Τούρκους. Θέλουμε να περνάμε καλά, να διασκεδάζουμε, να τρώμε καλά! Νιώθω ασφάλεια εδώ. Είμαστε δίπλα στα σύνορα, όμως ουδέποτε ένιωσα φόβο. Και είμαι Ελληνίδα, αλλά κανένας δεν νοιάζεται. Είχα μια προκατάληψη, πίστευα θα με έβλεπαν αρνητικά, όμως ούτε μια στιγμή δε με έχουν κάνει να νιώσω έτσι. Αυτό το μέρος έχει αρχίσει να ριζώνει στην καρδιά μου. Το γήπεδο είναι γεμάτο. Ο κόσμος αγαπάει την ομάδα. Αγαπάει τον αθλητισμό. Η παλιά πόλη μου θυμίζει την Αθήνα, μου θυμίζει το Μοναστηράκι, την Πλάκα. Πάμε βόλτες, βρίσκουμε τα στέκια μας για φαγητό. Και τι υπέροχο φαγητό που έχει αυτή η περιοχή; Τι παραπάνω να ζητήσεις; Ο κόσμος μας σταματάει για φωτογραφίες, μας αγκαλιάζει αυθόρμητα, έμαθα να την αγαπάω αυτή την πόλη. Ναι, την αγαπάω.

Με τη μυρωδιά της βροχής.

Με τη μυρωδιά του simit (κουλούρι) έξω από την πόρτα μου.

Κάθε πρωί. Μήπως είναι, τελικά, Τρίτη;

***

(Η Κατερίνα Χατζηδάκη είναι Ελληνίδα προπονήτρια, η οποία τη φετινή σεζόν βρίσκεται στον πάγκο της Gisa Lions στο Zaale της Γερμανίας. Στην Τουρκία και στη Χατάι βρέθηκε πρώτη φορά στο 2015 και εργάστηκε εκεί ως το 2020. Έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του Eurocup δύο συνεχόμενες σεζόν και κατέκτησε το Super Cup το 2019).

***

Σήμερα είναι Δευτέρα. Δεν είναι καμία άλλη μέρα. Δεν είναι ούτε Τετάρτη, ούτε Πέμπτη, ούτε Τρίτη. Δευτέρα. Το σπίτι που ζούσα έχει γκρεμιστεί. Το γήπεδο έχει γκρεμιστεί. Οι δρόμοι που περπάτησα έχουν γκρεμιστεί. Τα εστιατόρια που έτρωγα έχουν γκρεμιστεί. Οι εγκαταστάσεις που χρησιμοποιούσαμε, εγκαταστάσεις που χτίστηκαν πριν οκτώ χρόνια, έχουν γκρεμιστεί. Το χρώμα έχει χαθεί. Το χαμόγελο έχει σβηστεί. Το πράσινο γύρω από το ποτάμι, εκεί που κάποτε η πόλη άνθιζε και γλεντούσε με την τουριστική ανάπτυξη, μοιάζει με θνησιγενές μαυρόασπρο.

Η οικογένεια Σαμπάνογλου δε θα με καλέσει για φαγητό. Τη νιώθω οικογένειά μου. Είναι οικογένειά μου και είμαι μακριά τους. Μια οικογένεια που ήξερε να γελά και να κρατάει ψηλά το κεφάλι σε ό,τι κι αν είχε η ζωή να της πετάξει. Δε θα με καλέσει, όμως, τώρα για φαγητό. Το σπίτι γκρεμίστηκε. Η Έσρα πρόλαβε να τρέξει κάτω με τον σκύλο αγκαλιά, δευτερόλεπτα πριν γκρεμιστούν οι σκάλες. Ο Ερντάλ παγιδεύτηκε. Πήδηξε από το μπαλκόνι για να σωθεί. Έσπασε το πόδι του. Δευτερόλεπτα μετά το άλμα, το σπίτι ισοπεδώθηκε. Ευτυχώς η Μπασάκ και η Μπουρτζού είναι καλά. Η πόλη έχει γκρεμιστεί. Όλα, μερικώς ή ολοσχερώς έχουν γκρεμιστεί. Δέκα πόλεις πάνω στο ρήγμα. Καταστράφηκαν. Οι άνθρωποι είναι φτωχοί. Δε θα πάνε σπίτια τους, αν ακόμα υπάρχουν τα σπίτια τους. Δεν έχουν λεφτά για βενζίνη. Έχει κρύο. Πώς θα αντέξουν; Πώς θα ζεσταθούν;

Είναι τόσο δύσκολο να καταλάβεις ότι δεν υπάρχει τίποτα πια. Τίποτα. Ούτε η μυρωδιά της βροχής, ούτε το simit έξω από την πόρτα. Αν μπορούσα να πάω, θα ήμουν εκεί ήδη. Δίπλα στους ανθρώπους που μου έμαθαν τη γλώσσα. Μου έμαθαν να χαμογελάω. Με δίδαξαν να είμαι αισιόδοξη. Στην πόλη που με διαμόρφωσε ως άνθρωπο και ως προπονήτρια. Όμορφη πόλη. Όμορφοι άνθρωποι. Να βοηθήσουμε όλοι όπως μπορούμε. Να γιατρευτεί η καρδιά τους και η ψυχή τους.

Allah sabir versin… Κουράγιο.

Ruya… Όνειρο.

Μια μέρα θα επιστρέψω και θα πάρω το Eurocup με τη Χατάι…

Θα μυρίζει βροχή. Και simit. Θα υπάρχει χρώμα. Χαμόγελο. Πράσινο. Μπορεί να είναι Τρίτη. Ίσως Πέμπτη. Ενδεχομένως, Τετάρτη. Δε θα είναι σίγουρα Δευτέρα…

Μαριάννα Αξιοπούλου