Ο ένας γεννημένος το 2003, ο άλλος το 2005. Από μικροί λάτρεψαν το μπάσκετ και, όπως μας εξομολογούνται, μέχρι σήμερα συνεχίζουν να ξημεροβραδιάζονται για το άθλημα που αγαπούν. Μόλις το προηγούμενο βράδυ από την ημέρα, που μιλήσαμε για αυτή τη συνέντευξη, είχαν βρεθεί σε ένα ανοικτό γήπεδο, μετά τις προπονήσεις των ομάδων τους, για να σουτάρουν και να παίξουν μονό μέχρι τη 1:30 μετά τα μεσάνυχτα.
Ο Στέλιος και ο Γιάννης Μουάτσος, βέβαια, χρειάστηκε να απαντήσουν στο κλασικό δίλημμα ανάμεσα στο μπάσκετ και το ποδόσφαιρο, με την «πορτοκαλί θεά» να είναι εκείνη, που κέρδισε τελικά την καρδιά τους.
«Είχα αρχίσει το μπάσκετ στο δημοτικό, επειδή… μου είπαν ότι είμαι ψηλός, και έπαιζα για δύο χρόνια. Συνέχισα με το ποδόσφαιρο και, αργότερα, στην Α’ Γυμνασίου βρέθηκα στο Μαρούσι, για να αρχίσω να παίζω κανονικά μπάσκετ. Αργότερα βρέθηκα στην Πεύκη, λόγω του γεγονότος ότι βρέθηκαν και οι κολλητοί μου, που με τράβηξαν μαζί τους. Βρίσκομαι έκτοτε στην ομάδα, εκτός από την περσινή σεζόν, όπου βρέθηκα δανεικός στον Αρη Πετρούπολης», αναφέρει ο Στέλιος, που ήταν κι εκείνος που έφερε τον Γιάννη. «Βρέθηκα στην Πεύκη, μετά από ορισμένα χρόνια παίζοντας ποδόσφαιρο, με τον Στέλιο να παίζει ήδη 2-3 χρόνια. Μετά από τρία χρόνια στην ομάδα, έχουν ακολουθήσει πέντε χρόνια στον Δούκα».
Ο Στέλιος (πάνω) και ο Γιάννης Μουάτσος (κάτω) σε νεαρή ηλικία με τις φανέλες του Αμαρουσίου και της Πεύκης
Σαν αδέλφια, φυσικά και θα είχαν… ανταγωνισμό μεταξύ τους. «Πάντα παίζαμε στο Κλειστό ή σε ανοικτά γήπεδα, όπου βρίσκαμε και οποιαδήποτε ώρα. Είχαμε την κόντρα μας και έναν ανταγωνισμό μεταξύ μας, αλλά με όρια. Περισσότερο ήταν ένας ανταγωνισμός, όπου ο ένας ήθελε μεν να κερδίσει τον άλλο, τραβώντας τον να γίνει καλύτερος», παραδέχεται ο Στέλιος, αλλά ο Γιάννης θα μας πει, ότι σαν πιο μικρός χαιρόταν, κερδίζοντας το μεγαλύτερο. «Μαμά τον νίκησα», έλεγε, όταν γυρνούσαν στο σπίτι, με την αδελφική αυτή κόντρα να τους κάνει καλύτερους παίκτες.
Ο μεγαλύτερος αδελφός, Στέλιος Μουάτσος, βρέθηκε όλα αυτά τα χρόνια ουσιαστικά στο οικείο περιβάλλον της Πεύκης και τονίζει, ότι ήταν ένας πολύ θετικός παράγοντας για τη βελτίωσή του, δουλεύοντας με ανθρώπους που τον πίστευαν, για να γίνει καλύτερος. «Είναι επιπλέον θετικό το γεγονός, ότι έχουμε ένα πολύ νεανικό σύνολο και παρασύρουμε ο ένας τον άλλο, για να κυνηγάμε τα αποτελέσματα», προσθέτει, με την ομάδα του να κάνει πορεία πρωταθλητισμού στον 3ο όμιλο της National League 2 υπό τις οδηγίες του Γιώργου Γιαννακόπουλου, ενώ για τη δική του προσωπική εξέλιξη γίνεται εξαιρετικά ειλικρινής, επισημαίνοντας πως «σε αυτό το σημείο έχω φτάσει και με τη δική μου δουλειά. Στην αρχή δεν είχα καμία βάση, δεν μπορούσα… να σκάσω την μπάλα. Βελτιώθηκα με τα χρόνια, χωρίς να έχω βάλει όριο στο πού μπορώ να φτάσω. Θα πετύχω στο βαθμό, που θα το επιτρέψει η δουλειά μου».
Θα αποφάσιζε, όμως, να αλλάξει περιβάλλον με τα χρόνια;
Ο Στέλιος ξεκαθαρίζει, ότι «αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στην Πεύκη και περνάω πολύ καλά, δε μου περνά από το μυαλό κάτι τέτοιο, ωστόσο δε θα έλεγα όχι μελλοντικά σε μια διαφορετική πρόκληση, αν οι συνθήκες ήταν τέτοιες που θα το επέτρεπαν».
Ο Γιάννης Μουάτσος πήρε άλλη κατεύθυνση, αγωνιζόμενος στον Δούκα και συμμετέχοντας στις προπονήσεις της ανδρικής ομάδας για πρώτη φορά πριν από τέσσερα χρόνια, εξελισσόμενος με τον καιρό, για να βρει τη θέση του σε αυτή και σε ένα εξίσου νεανικό σύνολο υπό τον Νίκο Ζίζηλα. «Προσπαθώ πάντοτε να γίνομαι καλύτερος, διαρκώς βελτιώνομαι κι αυτό κάνει τους πάντες να με εμπιστεύονται περισσότερο και να μου δίνουν ευκαιρίες. Δε μου ήταν το πιο εύκολο, καθώς σαν χαρακτήρας ήμουν πάντοτε ντροπαλός και συνεσταλμένος, όμως μεγαλώνοντας και αποτελώντας μέλος μιας νεανικής παρέας, έχω παρατηρήσει μια σημαντική βελτίωση στον χαρακτήρα και το αγωνιστικό μου προφίλ, αποκομίζοντας εμπειρίες».
Οι δυο τους σε λίγες μέρες… θα τα πουν και στο παρκέ ως αντίπαλοι, αφού στις 22 Δεκεμβρίου και στην τελευταία αγωνιστική του πρώτου γύρου της National League 2, ο Στέλιος θα υποδεχθεί τον Γιάννη και την ομάδα του Δούκα στην Πεύκη.
«Είχαμε παίξει ως αντίπαλοι και προ διετίας στη National League 1, αλλά σε μια δύσκολη κατάσταση και για τις δύο ομάδες. Ηταν ένα όμορφο συναίσθημα και αγκαλιαστήκαμε, περιμένω πώς και πώς… να νικήσω τον αδελφό μου», τονίζει ο Γιάννης Μουάτσος, μιλώντας για τη συναισθηματική αξία αυτής της αναμέτρησης, με τόσα χρόνια να έχουν περάσει, όπου ο ένας συνεχίζει να… τραβά τον άλλο να γίνει καλύτερος. «Δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμη, προς το παρόν μου φαίνεται σαν ένα παιχνίδι που θα έρθει. Εκείνη τη στιγμή θα είναι αλλιώς, θα είναι μια όμορφη στιγμή για την οικογένειά μας», συμπληρώνει ο Στέλιος.
Ωρα, λοιπόν, να τα ξαναπούν. Ωρα για μια… άκρως οικογενειακή υπόθεση.
Ραφαήλ Αλαγάς
