Η ΑΓΕ Χαλκίδας συμπληρώνει φέτος 50 χρόνια από την ίδρυσή της, το μακρινό 1976, και τον μισό αιώνα ζωής τον γιορτάζει με την επιστροφή της στη Elite League μετά από 17 χρόνια, εκεί όπου αγωνίστηκε για τελευταία φορά το 2008.
Η ομάδα της Χαλκίδας, η ιστορικότερη της Στερεάς Ελλάδας μαζί με τον Κάδμο, πέρασε από… σαράντα κύματα για να φτάσει και πάλι την πρώτη γραμμή της μπασκετικής επικαιρότητας.
Από το ανοικτό γήπεδο και τη Β’ Εθνική της δεκαετίας του ’80 με πρώτα βιολιά τους Αγγέλου και Κανατσέλο, στην Α2 το 2001 και μια ανάσα από την άνοδο στην Α1 το 2003 όταν τερμάτισε στην 3η θέση, μέχρι τα πρόθυρα διάλυσης το 2012, για να ακολουθήσει μια μακρά περίοδο… ξηρασίας 13 ετών στα τοπικά πρωταθλήματα, μέχρι το φετινό καλοκαίρι των μεγάλων αλλαγών και ανατροπών.
Ο Νίκος Οικονόμου έχοντας «τρυπήσει το ταβάνι» του Σχηματαρίου το οποίο πρωταγωνίστησε στην Elite League πλησιάζοντας πριν δύο χρόνια ακόμα και στην άνοδο στην Α1, πήρε την απόφαση να δώσει συνέχεια στο εγχείρημα με μια μικρή… μετακόμιση 15 χιλιομέτρων στη Χαλκίδα, εκεί που μετέφερε την ομάδα, τις φιλοδοξίες και τα όνειρά του.
Η απόφαση της συγχώνευσης-απορρόφησης του Ερμή Σχηματαρίου δημιούργησε κραδασμούς στη Βοιωτική πλευρά που δεν δέχθηκε τους τίτλους τέλους, όχι όμως και στη Χαλκίδα που από τη… χειμερία νάρκη 13 ετών βρέθηκε ξανά στο προσκήνιο με ομάδα στην Elite League.
Οι στόχοι της ΑΓΕΧ είναι ξεκάθαροι και τέθηκαν από την πρώτη στιγμή. Η νέα ΑΓΕΧ«χτίζεται» για να πρωταγωνιστήσει και αν μπορέσει, να πετύχει για πρώτη φορά στην ιστορία της την άνοδο στη GBL.
Πως αλλιώς θα μπορούσε να γίνει άλλωστε, από τη στιγμή που το ρόστερ «φωνάζει» πως μπορεί και θέλει να πρωταγωνιστήσει στην Elite League. Ο Μπράιαντ αποτελεί το βαρόμετρο, ο Γερομιχαλός γνωρίζει τα… κατατόπια της μπασκετικής Χαλκίδας, ο Μελισσαράτος, ο Κανονίδης και ο Σάμαρτζιτς δεν χρειάζονται συστάσεις, το απαιτούμενο βάθος υπάρχει και αυτό που αποτελεί ζητούμενο, είναι η νέα ΑΓΕΧ να κερδίσει χρόνο ώστε να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα.
Η ΑΓΕΧ προσπαθεί να βρει τα πατήματά της, το ίδιο και ο κόσμος της Χαλκίδας που προσπαθεί να μάθει τη νέα ομάδα και τα νέα δεδομένα, ζητώντας και εκείνος από την πλευρά του τη δική του… πίστωση χρόνου, για να ανηφορίσει προς το κλειστό της Κανήθου.
Το σίγουρο είναι πως η Χαλκίδα έχει τις προϋποθέσεις να πετύχει. Έχει γήπεδο (1.200 θέσεων), μπασκετικό κοινό που στο παρελθόν γέμιζε το κλειστό, καλό υλικό με παίκτες που ξέρουν την κατηγορία και αυτό που χρειάζεται είναι δουλειά, υπομονή και τύχη, απαραίτητη σε κάθε νέο εγχείρημα.
Παναγιώτης Νικολάου
