Η πιθανότητα να χτυπηθεί κάποιος από κεραυνό είναι μόλις μία στο εκατομμύριο, και μόλις ένας στους δέκα θα έχει ατυχή κατάληξη… Αλλά όσοι δέχονται το χτύπημά του σημαδεύονται από ένα αποτύπωμα σαν τατουάζ, το περιβόητο σημάδι Lichtenberg, σαν το σημάδι του Κεραυνού Λάρισας στο μπάσκετ! Εκεί έκανε άλλωστε τα πρώτα του βήματα ο Βασίλης Σπανούλης, με τον οποίο κατέκτησε το πανελλήνιο πρωτάθλημα Εφήβων το 1999!
Για την ακρίβεια, ο Βασίλης Σπανούλης ξεκίνησε από τα τμήματα υποδομής του ιστορικού Γυμναστικού Συλλόγου Λάρισας, με τον αείμνηστο Νίκο Χατζή προπονητή. Ο Κεραυνός ακολούθησε, καθώς λειτουργούσε ως θυγατρική του ιστορικού Γυμναστικού Συλλόγου Λάρισας.
Η ιστορία ξεκίνησε το 1986, όταν κάποιοι βετεράνοι του ΓΣΛ, αποφάσισαν να συστήσουν μία ομάδα, ώστε να αγωνίζονται στο τοπικό πρωτάθλημα της ΕΣΚΑΘ. Ιδρυτικό μέλος, ο Δημήτρης Τσούμας, θυμάται τα… βαφτίσια. «Λέγαμε για αστραπή, για βροντή, τελικά καταλήξαμε στο “Κεραυνός”, στο ιστορικό καφέ “Ζήτα”, του πρώτου προέδρου, Ζαφείρη Μπαλικούρα» σημειώνει. Έτσι, Δημήτρης Ζαχαρακόπουλος, Ζαφείρης Μπαλικούρας, Δημήτρης Τσούμας, Γιάννης Γιαννούλας, Παναγιώτης Πανάγος, Πέτρος Σταυρόπουλος, Αργύρης Ζιώγας, Αποστόλης Σαριμπαλίδης, Ρούλης Χριστοδούλου, Γιώργος Βαγιόπουλος, Γιώργος Αβραμόπουλος, και πολλοί άλλοι αποτέλεσαν την πρώτη ομάδα.
«Έτρεχαν οι υποχρεώσεις, κοιτούσαμε τι θα κάνουμε επαγγελματικά μετά τις σπουδές και τον στρατό. Ο Κεραυνός αποτέλεσε τη διέξοδό μας , ήταν μία καλή ομάδα… παλαιμάχων! Δεν μας ένοιαζε αγωνιστικά κάτι περισσότερο. Μετά ο Κεραυνός βρέθηκε υπό τη σκέπη του ΓΣΛ, και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να προκύψουν αθλητές επιπέδου Α1» σχολιάζει ο Δημήτρης Τσούμας.
Από τους πρώτους προπονητές ήταν ο Πρέντραγκ Μπανιάρεβιτς, που «έφυγε» τον Μάιο του 2023, έχοντας περάσει από ΠΑΟΚ και ΓΣΛ, ενώ υπήρξε και προπονητής της δεύτερης ομάδας της ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Ακολούθησε ο Ελληνοαμερικανός Κρις Κωστούρος, και στη συνέχεια ο Βλάντο Μαϊστρένγκο, που οδήγησε την ομάδα Εφήβων στην κατάκτηση της πρώτης θέσης στο πανελλήνιο πρωτάθλημα Εφήβων το 1999, με νίκη 64-61 επί του Ολυμπιακού Πειραιώς, στο κλειστό της Νέας Ιωνίας Βόλου, με τον Βασίλη Σπανούλη να πετυχαίνει 31 πόντους! Είχαν προηγηθεί άλλωστε και οι νίκες επί Πανιωνίου και Άρη!
Βασίλης Αγγελακόπουλος, Γιάννης Λάππας, Σωτήρης Γκιουλέκας, Φάνης Παπακώστας, Δημήτρης και Βασίλης Σπανούλης είναι μόνο κάποιοι από τους παίκτες, που έκαναν τα πρώτα τους μπασκετικά βήματα στον Κεραυνό…
Ένας τίτλος που δεν ξεχνιέται…
Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 ο Κεραυνός έγινε θυγατρική του ΓΣΛ της Α1 Εθνικής, και οι επιτυχίες άρχισαν. 3η θέση στη Σύρο στο Πανελλήνιο Παίδων του 1996, 4η την επόμενη στη Ρόδο, όπως θυμάται ο παλαίμαχος παίκτης, Βασίλης Αγγελακόπουλος, πριν την κατάκτηση του Πανελληνίου.
Μεταξύ άλλων από τότε ήταν ενεργός ο Νίκος Πάκας, πρόεδρος του Κεραυνού εδώ και αρκετά χρόνια! «Ο Κεραυνός είναι το οξυγόνο μου, η ζωή μου, το παιδί μου» λέει. Όταν βλέπει την ομάδα να έχει επιτυχίες σε Παίδες και Έφηβους ακόμη και τώρα, νιώθει περηφάνια για όλα τα παιδιά. Ήταν παρών σε όλες τις στιγμές…
«Θυμάμαι πολλά από τον Βασίλη Σπανούλη. Είχε πάθει σοβαρό διάστρεμμα και την επομένη παίζαμε στο Κιλκίς. Έπρεπε να κερδίσουμε με διαφορά για να βρεθούμε στο Πανελλήνιο του Βόλου. Έβαλε πλαστικό νάρθηκα και έβαλε 50 πόντους.
Μετά την προπόνηση καθόταν στον πάγκο και όταν του έλεγες να φύγει, έλεγε ότι σκεφτόταν τα λάθη που έκανε. Όταν έβαζε κάτι στο μυαλό του ο Βασίλης φαινόταν ότι ήθελε να το τελειώσει.
Ο πατέρας του ποτέ δεν είπε κάτι, καθόταν στην κερκίδα ψηλά μόνος του» λέει ο Νίκος Πάκας. «Μπορούμε να πούμε πολλά ακόμη. Αλλά αυτά τα τρία μου έχουν μείνει. Kαι το ομαδικό κούρεμα πριν τον τελικό!» συμπληρώνει.
Ο Κεραυνός συνεχίζει ν’ αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Α1 ΕΣΚΑΘ, με προπονητή τον Αντώνη Πάκα. «Τα τελευταία δέκα χρόνια έχουμε αποφασίσει να παίζουν στην ομάδα Ανδρών, Παίδες και Έφηβοι. Αν ξέρουν να… κολυμπούν θα βγουν στην στεριά» αναφέρει ο Νίκος Πάκας.
«Θα βρεις κι άλλες κορυφές»
Στο πλευρό του Βασίλη Σπανούλη στην πορεία προς τον τίτλο του 1999 βρισκόταν ο συνεργάτης του Γιάννη Καστρίτη στον Άρη Θεσσαλονίκης, Χρήστος Χασανίδης που άφησε τη μοριακή βιολογία (μέχρι και μεταδιδακτορικό έκανε!) για το μπάσκετ.
«Ο Κεραυνός ήταν η αγάπη για το άθλημα, οι φίλοι, η παρέα, η ομαδικότητα… Ήταν το περιβάλλον έτσι δομημένο (τυχαία εν πολλοίς) και οι χαρακτήρες που “μπλέξαμε”, που πραγματικά ξέφυγε από τα όρια του συνηθισμένου, μέχρι την κατάκτηση του Πανελληνίου» θυμάται.
«Το καλοκαίρι του 1999, πριν τη τελική φάση, κάναμε προπόνηση με 40° C στο κλειστό του Αλκαζάρ, αλλά δεν μας ένοιαζε. Έπεφτε ξύλο κανονικό» συμπληρώνει, χαρακτηρίζοντας τον τότε προπονητή, τον αείμνηστο Βλάντο Μαϊστρένγκο, πατρική φιγούρα, εραστή της πειθαρχίας και της διδασκαλίας των αρχών του μπάσκετ.
Επίσης θυμάται τι ακολούθησε μετά την κατάκτηση του τροπαίου. «Ήμασταν στο λεωφορείο της επιστροφής για Λάρισα. Όλοι πανηγύριζαν. Εγώ, αμίλητος ατενίζω το γήπεδο του τελικού. Έρχεται ο Βλάντο και λέει: “Χρήστο, γιατί δεν γελάς; Γιατί είσαι έτσι;”. Του απαντώ: “Κόουτς, δεν ήθελα να τελειώσει”. Και μου ανταπαντά: “Αυτή ήταν μια κορυφή… Θα βρεις κι άλλες να ανέβεις! Γέλα ρέεει…”! Και τρώω και μια σφαλιάρα ξεγυρισμένη, με αγάπη πάντα».
Τι σήμαινε τότε να έχεις συμπαίκτη τον Σπανούλη; «Απλά το διασκέδαζες, έχοντας φύγει το βάρος του σκοραρίσματος από πάνω σου. Ο πιο θρασύς και εγωιστής που γνώρισα μπασκετικά, που δούλεψε ατελείωτα (αυτός ξέρει το πόσο ακριβώς) για να κατακτήσει τόσες κορυφές. Του εύχομαι περισσότερες κορυφές και ως προπονητής» σημειώνει.
«Η μεγαλύτερη έκπληξη»
Από την Κύπρο ξετυλίγει τις αναμνήσεις του, το μέλος της πρωταθλήτριας ομάδας, Δημήτρης Δεληχρήστος, πλέον επικεφαλής της ακαδημίας μπάσκετ του Άτλαντα στην Πάφο.
«Ο Κεραυνός για μένα είναι οικογένεια, με απίστευτο mentality, και δεν είναι τυχαίο το ότι έχει τεράστιες επιτυχίες πανελληνίως. Ο Νίκος Πάκας είναι ίσως η τελευταία ρομαντική μορφή του λαρισινού μπάσκετ, η αναγέννηση του οποίου πρέπει να ξεκινήσει από τον Κεραυνό» σημειώνει αρχικά ο ίδιος.
Φυσικά δεν ξεχνάει τον τίτλο, τονίζοντας: «Η γενιά μας ήταν χαρισματική, πρώτα για τους χαρακτήρες της ομάδας, αλλά και για το ταλέντο. Η καθοδήγηση του Βλάντο και η παρουσία του Βασίλη, μας οδήγησαν στη μεγαλύτερη έκπληξη όλων των εποχών του ελληνικού αναπτυξιακού μπάσκετ, απέναντι σε μεγαθήρια».
Η κουβέντα «υποχρεωτικά» και μαζί του θα πάει στον Βασίλη Σπανούλη. «Από μικρός έβγαινε μπροστά στα δύσκολα, ήταν από τότε ηγέτης. Για μένα, τη διαφορά έκαναν η σκληρή δουλειά και η απίστευτη συγκέντρωσή του στο γήπεδο» καταλήγει.
Ήταν… προβιβασμός!
Ο υπογράφων κάποτε, σε ένα σχολικό διάλλειμα στο 1ο Λύκειο Λάρισας, είχε ρωτήσει μέσα στην προεφηβική του αφέλεια τον συνομήλικο Βασίλη Σπανούλη, αν εκείνες τις ημέρες τον είχαν υποβιβάσει από την ακαδημία του ΓΣΛ στον Κεραυνό.
«Με προβίβασαν, εννοείς» η απάντησή του!
Χρυσόστομος Τρίμμης
*Ευχαριστούμε τον Δημήτρη Δεληχρήστο για την παραχώρηση στοιχείων από το προσωπικό του αρχείο.
