Σπάνιο, αλλά στο μπάσκετ όλα γίνονται, γι’ αυτό και είναι απ’ τα πιο συναρπαστικά σπορ στον κόσμο. Ο πατέρας να είναι διακεκριμένος ποδοσφαιριστής, αλλά ο γιος να ακολουθεί το δρόμο των τρίποντων και των ασίστ. Στην περίπτωση του Γιώργου και του Χρήστου Μπαντή αυτό ήδη συμβαίνει και οι δυο τους το απολαμβάνουν…
Ο Γιώργος, πρόεδρος πλέον του Πανελληνίου Συνδέσμου Ποδοσφαιριστών, υπερασπίστηκε τα δίχτυα μεγάλων ομάδων όπως ο Ηρακλής κι ο Πανιώνιος, αλλά κι ο Αστέρας Τρίπολης κι η Ομόνοια Λευκωσίας και ο υιός Χρήστος αγωνίζεται στην παιδική ομάδα του Άρη και πρόσφατα στέφθηκε πρωταθλητής Ελλάδας με τους κιτρινόμαυρους.
Μια αθλητική οικογένεια που σίγουρα έχει καλές… επιλογές στον ελεύθερο της χρόνο, είτε για μπάλα, είτε για μπάσκετ!
Ο μπαμπάς Γιώργος δεν έκρυψε τη συγκίνηση και περηφάνια του όταν ο υιός Χρήστος πανηγύρισε με τον Άρη την επιτυχία στο Παιδικό πρωτάθλημα. Όπως κάθε πατέρας, όπως κάθε άνθρωπος του αθλητισμού.
Το EOK e-magazine τους βρήκε και η συζήτηση αφορούσε σε επιλογές και εμπειρίες…
«Με κέρδισε το μπάσκετ, μου δίνει ελευθερία»
Χρήστο, πώς ασχολήθηκες με το μπάσκετ, ιδίως από τη στιγμή που ο πατέρας ήταν καταξιωμένος ποδοσφαιριστής. Τι σε κέρδισε σε αυτό το άθλημα;
«Μεγάλωσα σε ένα αθλητικό περιβάλλον λόγω του πατέρα μου. Από μικρή ηλικία απέκτησα τα βιώματα το πως είναι η καθημερινότητα ενός επαγγελματία αθλητή. Εκείνος αυτό που ήθελε ήταν να με βοηθήσει να αγαπήσω τον αθλητισμό. Από μικρός δοκίμασα αρκετά ατομικά και ομαδικά αθλήματα αλλά το μπάσκετ εξαρχής ήταν αυτό που με κέρδισε. Ο πατέρας μου από την πρώτη στιγμή στήριξε την επιλογή μου με μεγάλο ενθουσιασμό καθώς κι ίδιος το λάτρευε από μικρός. Το μπάσκετ για εμένα είναι πολλά περισσότερα από ένα άθλημα, μου προσφέρει χαρά, ελευθερία, όραμα».
Με τον Άρη κατακτήσατε πρόσφατα το Πανελλήνιο πρωτάθλημα Παίδων. Μίλησε μας γι’ αυτή την εμπειρία, πώς προσεγγίσατε μια τόσο απαιτητική διοργάνωση, αν είχατε άγχος, αν νιώσατε πίεση για το αποτέλεσμα, πώς προετοιμαστήκατε κλπ…
«Ήταν σίγουρα μια φανταστική εμπειρία που για εμάς τελείωσε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο κατακτώντας το Πανελλήνιο πρωτάθλημα Παίδων. Η διοργάνωση ήταν απαιτητική καθ όλη την διάρκεια της χρονιάς με αποκορύφωμα φυσικά το final 8 που διεξήχθη στη Μυτιλήνη καθώς εκεί συμμετείχαν οι καλύτερες ομάδες στην Ελλάδα. Η εμπιστοσύνη στην ομάδα μας, έδιωξε το όποιο πιθανό άγχος υπήρξε, παρότι κάναμε κακό ξεκίνημα. Στον τελικό σίγουρα η πίεση για το αποτέλεσμα ήταν εμφανείς αλλά αποδείξαμε ότι έχουμε μάθει να την διαχειριζόμαστε σωστά.
Σε προσωπικό επίπεδο η χρονιά για εμένα θεωρείται απολύτως επιτυχημένη καθώς παρότι ο μικρότερος του ρόστερ (σ.σ. γεννημένος το 2010) είχα ενεργό ρόλο συμμετέχοντες στο 100% των παιχνιδιών με σημαντικά ποσοστά ευστοχίας.
Το αναπτυξιακό πρόγραμμα του Άρη είναι από τα καλύτερα στην Ελλάδα προσφέροντας στους αθλητές, υψηλού επιπέδου παροχές, όπως έμπειρους και καταξιωμένους προπονητές, γυμναστές, αναλυτές, φυσιοθεραπευτές και γιατρούς. Η προετοιμασία που κάναμε για το πανελλήνιο πρωτάθλημα θεωρώ πως ήταν σε επαγγελματικά πρότυπα βοηθώντας μας τα μέγιστα ώστε να γίνουμε άξια Πανελλήνιοι πρωταθλητές».
Πώς μπορείς να συνδυάζεις υψηλού επιπέδου προετοιμασία για ένα άθλημα μαζί με τις σχολικές υποχρεώσεις;
«Ο συνδυασμός υψηλού επιπέδου προετοιμασίας για ένα άθλημα μαζί με τις σχολικές υποχρεώσεις είναι πολύ δύσκολος αλλά όχι ακατόρθωτος. Εγώ φέτος κατάφερα να γίνω πανελλήνιος πρωταθλητής, να πάρω το Proficiency και ταυτόχρονα να τελειώσω το γυμνάσιο με 18.9. Φυσικά αυτό έγινε μετά από τεράστια προσπάθεια και πολλές θυσίες εντός και εκτός παρκέ».
Πόσο σε βοηθά ότι ο πατέρας σου ήταν αθλητής επιπέδου, είναι στον αθλητικό χώρο. Ζητάς συμβουλές, τον ρωτάς για διάφορα πράγματα, είναι ένα «συν» για σένα σε σχέση με τα υπόλοιπα παιδιά που οι γονείς δεν έχουν κάποια σχέση με τον αθλητισμό απαιτήσεων…
«Η βοήθεια είναι αρκετά μεγάλη, περισσότερο στο κομμάτι της διαχείρισης μίας ήττας η μίας νίκης. Σίγουρα το να έχεις δίπλα σου κάποιον που να έχει την εμπειρία από επαγγελματικό αθλητισμό είναι ένα συν για εμένα σε σχέση με τα υπόλοιπα παιδιά. Ο πατέρας μου είναι ένας άνθρωπος ο οποίος πιστεύει πως όσο ταλέντο κι αν έχεις, όσο Ψηλός η γρήγορος είσαι, χωρίς όραμα, εμπιστοσύνη στον εαυτό σου και σκληρή δουλειά δεν θα μπορέσεις να πετύχεις τίποτα».
Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια, για το μπάσκετ, ποιοι οι αγαπημένοι σου αθλητές, ποια θέση πιστεύεις σου ταιριάζει περισσότερο και σε ποιο στοιχείο του παιχνιδιού πιστεύεις ότι είσαι και σε ποιο ότι χρειάζεσαι βελτίωση;
«Το όνειρο μου είναι να παίξω μπάσκετ σε υψηλό επαγγελματικό επίπεδο και είμαι διατεθειμένος να κάνω τα πάντα για αυτό. Οι αγαπημένοι μου αθλητές είναι παραδείγματα της εργατικότητας και της σκληρής δουλειάς.
Εμπνέομαι από τον Kobe bryant και τη φανταστική του νοοτροπία. Το σουτ και το σκοράρισμα είναι στοιχεία που με αναδεικνύουν αλλά ποτέ δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να ικανοποιείται.
Κάνω σκληρή προπόνηση κάθε μέρα σε όλους τους τομείς γιατί το μπάσκετ δεν είναι μόνο το σκοράρισμα. Το στοιχείο του παιχνιδιού που χρειάζομαι την περισσότερη βελτίωση είναι η άμυνα, καθώς ως undersized guard πρέπει να δυναμώσω και να σταματάω τον απέναντι guard».
«Λατρεύω κι εγώ το μπάσκετ από παιδί!»
Γιώργο, πόσο δύσκολο ήταν για σένα να δεις τον Χρήστο να ακολουθεί και να διακρίνεται σε ένα… άλλο άθλημα απ’ αυτό που εσύ αγάπησες και ακολούθησες;
«Αυτό που ήθελα και με ενδιέφερε κυρίως ως γονιός ήταν ο Χρήστος να είναι κοντά στον αθλητισμό. Ο αθλητισμός έχω την άποψη ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ασπίδα απέναντι σε πολλούς πειρασμούς και δυσκολίες της εποχής μας. Ο αθλητισμός, ειδικά ο ομαδικός, σου μαθαίνει να συνεργάζεσαι, να αγωνίζεσαι, να παλεύεις με τα συναισθήματα σου, να μην τα παρατάς ποτέ όσο δύσκολες κι αν είναι οι συνθήκες που αντιμετωπίζεις. Σου διδάσκει όλες αυτές τις αξίες που είναι απαραίτητες και χρήσιμες για τη ζωή. Πιστεύω πως το άθλημα διαλέγει τον αθλητή και όχι ο αθλητής το άθλημα. Είναι εμφανές ότι ο Χρήστος είχε από μικρή ηλικία κλίση στο μπάσκετ. Το κατάλαβα από την πρώτη στιγμή και είμαι πολύ χαρούμενος για αυτό διότι το μπάσκετ είναι ένα άθλημα που έχει τη δυνατότητα να σου προσφέρει όσα αναφέρω παραπάνω. Άσε που το λατρεύω κι εγώ από παιδί (σ.σ. γέλια)».
Πώς ξεκίνησε ο Χρήστος το μπάσκετ, με ποιο έναυσμα και πλέον τώρα που έχει πάρει έναν δρόμο ποιος είναι ο δικός σου ρόλος στην πορεία του;
«Ο Χρήστος ξεκίνησε το μπάσκετ από την ηλικία των 5, εντελώς φυσικά στη Θεσσαλονίκη. Στην αρχή στις μπασκέτες του σχολείου και στη συνέχεια στην Ακαδημία του Μαντουλίδη. Από εκείνη τη στιγμή και μετά είναι με μία μπάλα στα χέρια.
Διαβάζει βιβλία για μπάσκετ, βλέπει βίντεο αυτοβελτίωσης με διάφορους προπονητές του κόσμου και όταν βρίσκουμε χρόνο παρακολουθούμε μαζί από κοντά αγώνες αναπτυξιακού η αντρικού μπάσκετ.
Ο δικός μου ο ρόλος σε όλη του την πορεία μέχρι τώρα είναι καθαρά υποστηρικτικός, κυρίως στο κομμάτι της μετακίνησης, της διατροφής και της αθλητικής νοοτροπίας. Εγώ είμαι μέχρι την πόρτα του γηπέδου. Τα υπόλοιπα είναι αφημένα στα χέρια των προπονητών του».
«Όχι τα δικά μας απωθημένα»
Πολλά ακούγονται και λέγονται για τον, όντως σπουδαίο, ρόλο των γονέων στην αθλητική πορεία των παιδιών και πως μερικές φορές τα επηρεάζουν σε αποφάσεις, σε συμμετοχή, σε νοοτροπία.
«Πολλά ξεκινούν από το σπίτι και είναι λογικό. Οι γονείς είμαστε ικανοί για το καλύτερο η το χειρότερο. Έχουμε δει δυστυχώς πολλά παραδείγματα προς αποφυγή σε όλα τα αθλήματα. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι όλοι οι γονείς είναι έτσι. Υπάρχουν πολλοί που έχουν θυσιάσει τα πάντα για να υποστηρίξουν το όνειρο του παιδιού τους. Αλλάζουν πόλεις, αφήνουν δουλειές, στερούνται και θυσιάζουν πολλά σε χρόνο και χρήμα. Σε καμία των περιπτώσεων δε θα πρέπει να χρησιμοποιούμε τα παιδιά μας ως εργαλεία για να καλύψουμε τα δικά μας (αθλητικά και μη) απωθημένα πιέζοντας τα.
Θέλει μεγάλη προσοχή από την πλευρά μας σε πολλούς τομείς. Όταν παίζει καλά, όταν δε παίζει καλά ή λίγο. Όταν θεωρεί εκείνο η εμείς ότι αδικείται και πολλά άλλα που φαντάζουν εύκολα όμως δεν είναι. Εμπιστεύομαι ένα αθλητικό πρόγραμμα ενός σωματείου, είμαι δίπλα του σε ότι χρειαστεί και τον αφήνω στα χέρια των προπονητών του, που σίγουρα ξέρουν πολλά περισσότερα από εμένα».
Ποια η δική σου θέση ως πατέρας αλλά και ως άνθρωπος του αθλητισμού. Έχεις μια σημαντική θέση ως πρόεδρος του ΠΣΑΠΠ σε μια περίοδο δύσκολη για επαγγελματίες αθλητές. Μιλάτε με τον Χρήστο γι’ αυτά, τον προετοιμάζεις για μια κατάσταση που μπορεί να αντιμετωπίσει αν και εφ’ όσον επιλέξει κάτι ανάλογο στο μπάσκετ;
«Σίγουρα ο Χρήστος γνωρίζει παραπάνω από όσο χρειάζεται για την ηλικία του για τον επαγγελματικό αθλητισμό. Τα προβλήματα και τις δυσκολίες που υπάρχουν.
Προσπαθώ όσο γίνεται να μην του απομυθοποιώ το όνειρο. Στη φάση που βρίσκεται θα πρέπει πάνω από όλα να χαίρεται το παιχνίδι.
Ο στόχος και ο σκοπός μας πρωτίστως είναι αυτός. Από εκεί πέρα ότι του φέρει το μπάσκετ και ό,τι καταφέρει να κερδίσει θα είναι αυτό που θα του αξίζει».
Κώστας Κούσης
