Θυμάσαι πώς είναι να είσαι παιδί; Να ζωγραφίζεις και να μην σε νοιάζουν τα σχήματα… Να χρωματίζεις και να μην σε νοιάζουν οι γραμμές… Να δημιουργείς και να μην σε νοιάζουν οι κανόνες… Τα ποδήλατα μπορούσαν να πετάνε, τα δέντρα να έχουν περίεργους, πολύχρωμους καρπούς, η καμινάδα να βγάζει καπνό κι ας ήταν καλοκαίρι, ο ήλιος να είναι γαλάζιος, ο ουρανός κίτρινος και το καραβάκι να έχει πράσινο πανί. Όλα μπορούσαν να χωρέσουν σε μια ζωγραφιά, διότι όλα μπορούσαν να χωρέσουν στο μυαλό σου.
Τι απέγινε εκείνο το παιδί; Πού χάθηκε και γιατί η φαντασία του καλουπώθηκε; Χάθηκε εκεί που χάνονται όλα. Στα «πρέπει», στους κανόνες, στα κουτάκια, στα στερεότυπα, στις ταμπέλες, στη λογική… Κι αν δεν θες λογική;
Κι αν σου λένε ότι ο ήλιος πρέπει να είναι κίτρινος, όμως εσύ προτιμάς να τον γεμίζεις με αποχρώσεις του μπλε, τι θα γίνει; Αν συνεχίσεις να σκέφτεσαι έξω από το κουτί και συνεχίσεις να αφουγκράζεσαι τη μοναδικότητά σου, αν συνεχίσεις να κυνηγάς το όνειρό σου, ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Αν βρεις ένα όνειρο να γίνει η πραγματικότητά σου, τότε μπορεί η πραγματικότητά σου να αρχίζει να μοιάζει με όνειρο.
Ο Γρηγόρης λατρεύει το μπάσκετ. Και τη σύνθεση. Και τη μουσική. Αλλά ας μείνουμε στο μπάσκετ. Και στη σύνθεση. Το όνειρο που λέγαμε… Το όνειρο που δεν έχει χρώμα, περιορισμούς και κουτιά. Έχει όραμα, φαντασία, μεράκι, αγάπη και υγεία. Έχει υγιή αγάπη για τον αθλητισμό. Όλα αυτά τα φόρτωσε στο δισάκι του, ανέβηκε στο ΚΤΕΛ και ήρθε στην Αθήνα για να μπορέσει να δει από κοντά ένα από τα ινδάλματά του.
Ο Buddy Heild, από το ΝΒΑ και τις Μπαχάμες, βρέθηκε στο ΣΕΦ για το τουρνουά Ακρόπολις. Ο Γρηγόρης Ανθόπουλος ήταν εκεί. Κρατώντας στα χέρια του μια σύνθεση, την οποία μαστόρευε για περίπου 15 ώρες, έκανε το ταξίδι από τη Λαμία με μοναδικό οδηγό το πάθος του για το μπάσκετ και το όνειρό του.
Το σύμπαν συνήθως είναι ανταποδοτικό και οι αρετές που βρήκε στο δισάκι του 17χρονου Γρηγόρη το έπεισαν για να του δώσει το συναίσθημα της πραγμάτωσης.
Όσοι είδαν το δημιούργημα του Γρηγόρη εντυπωσιάστηκαν. Ο Σταύρος Βρυώνης ανέλαβε το ρόλο του μεσάζοντα – συνήθως χρειάζεται ένας τέτοιος ήρωας, χωρίς κάπα, για να έχει ροή το παραμύθι. Συναντήθηκε με τον Buddy Heild. Υπέγραψε τη δημιουργία του. «Dope», αρκέστηκε να του πει, σαφώς πιο… λιγομίλητος από το σύμπαν. «Dope», του είχε πει και ο Κέβιν Πόρτερ Τζούνιορ, όταν ο Γρηγόρης τον συνάντησε στις κερκίδες του ΟΑΚΑ, μετά την αναμέτρηση του Παναθηναϊκού με τον ΠΑΟΚ.
Βλέπετε, τα ταξίδια δεν έχουν λείψει. Το μπάσκετ δεν έχει λείψει. Στο Παρίσι για να παρακολουθήσει τους αγώνες του ΝΒΑ, στην Αθήνα για να συναντήσει (σ.σ. με τη βοήθεια του υπεύθυνου του ΠΑΟΚ) τον Κέβιν Πόρτερ, στο τουρνουά Ακρόπολις για τον Μπάντι, στο Προολυμπιακό Τουρνουά για τον Γιάννη. Ακολουθώντας τα ψίχουλα των ηρώων του, ακολουθώντας τα ψίχουλα του ονείρου του.
«Άρχισα να βλέπω ευρωλίγκα και μετά κόλλησα. Δε σταματάω να βλέπω μπάσκετ. Eurocup, Champions League, NBA, τα πάντα», διηγείται ο Γρηγόρης που δε μιλάει εύκολα – λογικό για ένα παιδί 17,5 ετών, το οποίο βέβαια αν σου μιλήσει για μπάσκετ θα σε αφήσει να απορείς από πού έχει καταφέρει να συγκεντρώσει τόση γνώση: Στατιστικά, βιογραφικά, λεπτομέρειες για την καριέρα και την πορεία κάθε παίκτη – αξιοθαύμαστο για έναν άνθρωπο, ο οποίος μπάσκετ έπαιξε μόνο στο σχολείο και εντελώς ερασιτεχνικά.
Λένε ότι θα μπορούσε να γίνει δημοσιογράφος, όμως εκεί έρχεται και… πατάει πόδι το άλλο πάθος του. Το editing.
«Ήταν κάτι που ξεκίνησα παλιότερα, όμως εσχάτως περνάω πολλές περισσότερες ώρες και έχω βελτιωθεί. Είναι κάτι δημιουργικό, το οποίο με γεμίζει, με κρατάει συγκεντρωμένο και όταν πια έχω ολοκληρώσει το έργο, νιώθω πολύ όμορφα». Αυτοδίδακτος, αλλά όχι για πολύ καιρό ακόμα, αφού σκοπεύει να σπουδάσει και να ασχοληθεί επαγγελματικά, συνδυάζοντας ό,τι αγαπάει περισσότερο: Το μπάσκετ και το σύνθεση. Εξάλλου, όλα τα σημάδια είναι εκεί για να του δείχνουν το δρόμο. Για να του ξεκαθαρίζουν ότι δεν είναι ακόμα ώρα να μπει σε καλούπια, να ακολουθήσει τα στερεότυπα, να διαβάσει τα εγχειρίδια. Αρκεί να κρατάει το δισάκι γεμάτο με την αυθεντικότητά του, με τη δημιουργικότητά του και με τα όνειρά του. Αρκεί να είναι έτοιμος να ανεβαίνει στο ΚΤΕΛ, και να ταξιδεύει… Διότι το ταξίδι της ενηλικίωσης ξεκινά με το πρώτο βήμα που κάνουμε προς τα όνειρά μας…
Γρηγόρη… Ξύπνα φτάσαμε!
Μαριάννα Αξιοπούλου
