Θα σου πουν ότι μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις… Ευχή και κατάρα η συγκεκριμένη έκφραση – τόσο άδικα και περιττά μερικές φορές χρησιμοποιείται. Θα μπορούσες να βρεις δεκάδες εικόνες που θα μπορούσαν συνοψίσουν όσα έγιναν επί δέκα ημέρες στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Εκατοντάδες βίντεο στην εποχή που η μαζική κατανάλωση ευνοεί την παραγωγή, αλλά σκοτώνει αργά και βασανιστικά τη δημιουργικότητα και την αυθεντικότητα. Κάθε βίντεο, ακόμα περισσότερες λέξεις. Αλλά ξέρεις κάτι; Χρειάζεσαι και τις λέξεις… Γιατί το ευρωμπάσκετ γυναικών, που ολοκληρώθηκε τέλη Ιουνίου στον Πειραιά ήταν λέξεις.
Λέξεις που έχουμε ξεχάσει: Ευ αγωνίζεσθαι, χειροκρότημα, ομαδικότητα, αυτοθυσία, αναγνώριση, ουτοπία, όνειρο, εκπλήρωση.
Ξέρεις και κάτι ακόμα;
Χρειάζεσαι και τις εκφράσεις. Εκφράσεις που συνηθίζουμε να αμελούμε: Η ομορφιά του αθλήματος, η αξία του ηττημένου που δίνει δόξα στον νικητή, η προσπάθεια που μετράει, η εμπειρία που αποκόμισες.
Το ευρωμπάσκετ γυναικών ήρθε την κατάλληλη στιγμή, σαν ένα ξυπνητήρι που χτυπάει δευτερόλεπτα πριν χάσεις εκείνη τη συνέντευξη ή εκείνο το ραντεβού που θα σου αλλάξει τη ζωή. Ήρθε να θυμίσει την αγνή αξία του αθλητισμού, να απογειώσει την ομορφιά του μπάσκετ, να αφαιρέσει το παραμορφωτικό φίλτρο θόλωσης που υπήρχε όλο το προηγούμενο διάστημα. Το ευρωμπάσκετ ήρθε να αποθεώσει το παιχνίδι και όλα όσα εκείνο σημαίνει – για τον κόσμο, αλλά και για τις ίδιες τις πρωταγωνίστριες.
Το ευρωμπάσκετ γυναικών ήταν τα κλάματα της Μαριέλλας Φασούλα και η παρηγοριά από την Αγγελική Νικολοπούλου. Ήταν το χειροκρότημα του κόσμου μετά το χαμένο ματς με την Τουρκία και η αποθέωση του κόσμου κάθε φορά που η ομάδα έβγαινε στον αγωνιστικό χώρο. Το ευρωμπάσκετ δεν ήταν μόνο Ελλάδα, αλλά ήταν και Ελλάδα. Ήταν το ρεκόρ του αγώνα με την Τουρκία, αλλά ήταν και το ρεκόρ του τελικού. Ήταν η στεναχώρια για την ήττα, αλλά η αναγνώριση του αντιπάλου. Το ευρωμπάσκετ ήταν η απόλυτη ενσάρκωση των αθλητικών αρχών.
Ήταν η φανέλα της Μαρίν Φοτού, η οποία κρεμόταν στο ποδήλατο της Εθνικής Γαλλίας σε κάθε αγώνα της ομάδας της. Ήταν η φανέλα της Ατάς που κρατούσαν οι παίκτριες της Τουρκίας για τη συμπαίκτριά τους που δεν ήταν στο γήπεδο. Εκείνη της Ιγιάνα Μαρτίν που έχασε σχεδόν όλη τη δεύτερη φάση του τουρνουά και ήταν στο νοσοκομείο. Ήταν οι άνθρωποι που παρακολουθούσαν τα ματς από το πρωί ως το βράδυ˙ με ένα μακό μπλουζάκι το πρωί, με ένα κοστούμι το βράδυ. Μικρότεροι από τη στιγμή, κόντρα στο ρεύμα όσων θέλουν να είναι μεγαλύτεροι από τους κεντρικούς ήρωες. Εκεί όταν δεν θα έδινε κανείς σημασία, εκεί και όταν παρήλαυναν οι επίσημοι. Ήταν οι συναθροίσεις στο ημίχρονο. Συμπαίκτριες, αντίπαλες, διάσημες και «άσημες», ένα καταπληκτικό ψηφιδωτό διαφορετικών γενεών του μπάσκετ να συμβαίνει εκατοστά από τις τέσσερις γραμμές όπου παιζόταν ένας τίτλος. Σε κάθε ματς παίζεται ο τίτλος, ο τελικός είναι απλά το τελικό σπριντ ενός μαραθωνίου.
Το ευρωμπάσκετ ήταν το «Forza Achi» των Ιταλίδων παικτριών κι ας μην συνέβη στον Πειραιά. Ήταν τα δάκρυα των Πορτογαλίδων παικτριών για την παρθενική τους νίκη στη διοργάνωση, κι ας συνέβη στο Μπρνο. Το αντίο στις περήφανες Μαυροβούνιες που δεν έπαψαν να μάχονται σε κανένα ματς. Ήταν η συγκλονιστική αποθέωση των παικτριών της Ελβετίας από τους περίπου εκατό οπαδούς τους στο ημίχρονο του αγώνα με τη Γαλλία και με το σκορ στο 60-14! Τι στιγμή για όσους την έζησαν…
Το ευρωμπάσκετ ήταν οι οπαδοί της Γαλλίας να σε παρασύρουν στο ρυθμό τους, ήταν η παρηγοριά της Ζούλι Βανλού στις παίκτριες της Ιταλίας, ήταν οι Ιταλίδες να μην σταματούν να χορεύουν από χαρά μετά την κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου. Ήταν το κλάμα της Βανλού στην ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου πριν τον τελικό και η ευφορία με την οποία τον τραγουδούσε όλο το Βέλγιο στην απονομή. Ήταν η Έμα Μέσεμαν… Αυτή η σπουδαία παίκτρια, αυτός ο σπουδαίος άνθρωπος που δεν ήθελε το βραβείο της MVPγια τον ημιτελικό και το έδωσε στη Ντελαέρ. Το ευρωμπάσκετ ήταν η Έμα Μέσεμαν, η Άλμπα Τόρενς, η Ζούλι Αλεμάν, η Σεσίλια Ζανταλασίνι, ήταν τα παιδιά που κρέμονταν από τα κάγκελα μετά τον τελικό για μια φωτογραφία και ένα αυτόγραφο από τις παίκτριες του Βελγίου. Αγόρια στην πλειοψηφία τους. Κορίτσια και αγόρια, καμία διάκριση γιατί στο ευρωμπάσκετ ήταν επιτέλους η στιγμή ο κόσμος να δει, να μάθει, να αγαπήσει, να καταλάβει. Να νιώσει.
Το ευρωμπάσκετ ήταν τα δυνατά φώτα, η μουσική, οι διαγωνισμοί, η αγνή χαρά της συμμετοχής, η ανάμνηση που θα σε συνοδεύει σε κάθε διοργάνωση. Ήταν οι δυνατοί προβολείς και το φως της ψυχής. Και είχε φτάσει η στιγμή που οι προβολείς έσβησαν. Αλλά και δεν έσβησαν ακριβώς.
Ξημερώματα Δευτέρας πια μια παρέα βγήκε στο γήπεδο για την τελευταία εισπνοή ευρωμπάσκετ. Για την τελευταία εκπνοή ευρωμπάσκετ. Μια παρέα που ήταν πίσω από τα φώτα για είκοσι μέρες παρέλασε μοναχικά στην κεντρική σκηνή. Διαφορετικό το soundtrack που ακολουθούσε τον καθέναν, διαφορετική η εικόνα ή η στιγμή της διοργάνωσης που κουβαλούσε ο καθένας. Κοινό το συναίσθημα. Κάποιος είπε ότι αυτό το ευρωμπάσκετ έμοιαζε με συναυλία. Ροκ θα ήταν σίγουρα! Και το σκοινί άντεξε. Άκου το χειροκρότημα.
Ακόμα αντηχεί…
Μαριάννα Αξιοπούλου
