«Τα καλοκαίρια, εμένα, με πιάνει μια τρέλα», τραγουδά ο Στέλιος Ρόκκος και στο ελληνικό μπάσκετ αυτό μας συμβαίνει κάθε καλοκαίρι.
Κι αυτό, επειδή αυτή η εποχή συνδυάζεται με τη λατρεία μας για το άθλημα, αλλά και το μέλλον του στην χώρα μας, όπως αντιπροσωπεύεται από τις μικρές εθνικές ομάδες, από την ηλικία U20 έως την ηλικία U16, αν και οι Εθνικές Παμπαίδων και Παγκορασίδων νωρίτερα ήδη χρησιμεύουν σε ένα πρώτο επίπεδο γνωριμίας και… συνήθειας στα ιδιαίτερα «γαλανόλευκα» άδυτα.
Μιας και μιλήσαμε για (καλή) ελπίδα, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε, ότι το ελληνικό μπάσκετ εντόπισε το δικό του… ακρωτήρι, σαν εκείνο που κάποτε αποκαλείτο ως Ακρωτήριο των Τρικυμιών και, επί βασιλέως Ιωάννη Β’ της Πορτογαλίας, μετονομάστηκε σε αυτό που γνωρίζουμε μέχρι σήμερα.
Αυτό το Ακρωτήριο, λοιπόν, φάνηκε να εντοπίζεται όχι μόνο από τις καλές στιγμές των ομάδων μας, αλλά και των κοινών τους στοιχείων, αγωνιστικά και από άποψη ομόνοιας μεταξύ των πρωταγωνιστών, που δείχνουν μια κατεύθυνση για την πορεία της χώρας μας στο μέλλον.
Η διατήρηση της ελπίδας αυτής έμεινε μέχρι το τέλος, με την ανάδειξη μιας πολλά υποσχόμενης γενιάς στους Παίδες, η οποία έδωσε όλες τις «μάχες» της μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, παίρνοντας την 6η θέση μετά την ήττα με τη Γερμανία στους αγώνες κατάταξης με 85-77 και μια διασταύρωση, νωρίτερα, με τη μετέπειτα πρωταθλήτρια Ευρώπης U16, Λετονία, του απίθανου Μπέντζαμιν Μπερουέ, που «έσπασε» το ρεκόρ του Ρίκι Ρούμπιο σε αξιολόγηση, με 36.2 κατά μέσο όρο έναντι 33.1 του Ισπανού, όταν συστήθηκε τότε ως ένας επόμενος σούπερ σταρ.
Η «γαλανόλευκη», σε εκείνο το τουρνουά, είχε καλύτερη επίδοση από τη Σλοβενία, που υποβιβάστηκε, αν και νωρίτερα είχε θριαμβεύσει σε Νέους Ανδρες και Εφηβους. Εκεί, μπορεί οι λεπτομέρειες να στέρησαν τη διάκριση από τις δύο Εθνικές Ομάδες μας, όμως η 5η και η 6η θέση αντίστοιχα, με έναν τρόπο παιχνιδιού που ομοίαζε σε κάθε ηλικιακή κατηγορία, ανέδειξε μια σταθερότητα και στην κατάταξή μας, που ελάχιστες ευρωπαϊκές δυνάμεις παρουσίασαν αυτό το καλοκαίρι, σε ένα πρώτο «βήμα» προοπτικής. Χαρακτηριστικό είναι, άλλωστε, το γεγονός ότι οι Νέοι Ανδρες κατετάγησαν για τέταρτη σερί χρονιά στην πρώτη πεντάδα, ενδεικτικό της δουλειάς που ήδη έχει γίνει και όσων ακολουθήσουν.
Το ίδιο ακριβώς συνέβη με τα κορίτσια μας, όπου το ελληνικό μπάσκετ φέτος πανηγύρισε και έναν τίτλο εντός έδρας, με τις Κορασίδες να ανταποκρίνονται στην πρόκληση στα Ιωάννινα, όπου το 75-72 επί της Ισλανδίας στον τελικό, θα σημαδέψει για πάντα την καρδιά και τις αναμνήσεις των Ελληνίδων πρωταγωνιστριών, στις πρώτες πραγματικά δικές τους μεγάλες εικόνες.
Στο ελληνικό καλοκαίρι ήταν μεγάλη επιθυμία να έχουμε τρεις ανόδους στο μπάσκετ Γυναικών στις αναπτυξιακές μας ομάδες, όμως αυτό για μερικές λεπτομέρειες στις Νεάνιδες δεν κατέστη δυνατό, φανερώνοντας όμως κορίτσια με ταλέντο και προοπτική, παίζοντας η μία για την άλλη.
Κι όλα αυτά οδηγούν στην αρχή αυτού του καλοκαιριού, που ξεκίνησε ιδανικά, με τις Νέες Γυναίκες να δείχνουν πρώτες… το δρόμο προς αυτό το Ακρωτήρι με τη δική τους επιτυχία της ανόδου, κερδίζοντας με θριαμβευτικό τρόπο τον προβιβασμό για τη μεγάλη κατηγορία, προτού ηττηθούν στον τελικό από την Πορτογαλία.
Του χρόνου, λοιπόν, θα έχουμε πέντε ομάδες εκ των έξι στη μεγάλη κατηγορία, με μια καλή μαγιά, όπως δημιουργήθηκε εντός παρκέ και εντός αποδυτηρίων για όλες ανεξαιρέτως.
Και κάπως έτσι μας δόθηκε μια επιβεβαίωση, ότι και τα επόμενα καλοκαίρια θα συνεχίσει… να μας πιάνει μια τρέλα, για τα αγόρια και τα κορίτσια μας.
Ραφαήλ Αλαγάς
