Η ΦΕΑ μεγάλωσε, μετρώντας πλέον τις δυνάμεις της στην Elite League «Ερρίκος Ντυνάν» και ο κόουτς της ομάδας της Νέας Φιλαδέλφειας-Νέας Χαλκηδόνας, Αλέξης Καρατζάς μίλησε στο e-magazine της ΕΟΚ για το υπέροχο ταξίδι που άρχισε από τη Β’ ΕΣΚΑ και κορυφώθηκε φέτος.
Η Φιλαθλητική Ένωση Αθλοπαιδιών, όπως είναι το πλήρες όνομα της ομάδας της Νέας Φιλαδέλφειας-Νέας Χαλκηδόνας απολαμβάνει τη συμμετοχή της στην Elite League «Ερρίκος Ντυνάν» για πρώτη φορά στην ιστορία της, μετρώντας συνεχόμενες ανόδους από τη Β’ ΕΣΚΑ με τον Αλέξη Καρατζά στην άκρη του πάγκου.
Η επιστροφή στις εθνικές κατηγορίες ήταν το ζητούμενο και ο ρεαλιστικός στόχος για τη ΦΕΑ όταν ο κόουτς Καρατζάς γύρισε για την τρίτη θητεία του το καλοκαίρι του 2017, εντούτοις ο σύλλογος μέτρησε μαζεμένες υπερβάσεις κι έφτασε στο σημείο να αγωνίζεται στον προθάλαμο της Basket League, πανηγυρίζοντας τέσσερις ανόδους σε πέντε χρόνια!
Πλέον η ΦΕΑ θέλει να απολαύσει τη συμμετοχή της και παράλληλα, να δείξει ανταγωνιστικό πρόσωπο διατηρώντας τον κορμό που την ανέβασε στην Elite League.
Ο Έλληνας τεχνικός εξήγησε στο e-magazine της ΕΟΚ το πλάνο που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη στο κλειστό «Απόστολος Κόντος» της Νέας Φιλαδέλφειας, μιλώντας αρχικώς για το πως ξεκίνησαν όλα: «Επέστρεψα στη ΦΕΑ το 2017, όταν έπεσε στη Β’ ΕΣΚΑ. Ουσιαστικά διανύω την τρίτη θητεία μου στον σύλλογο της γειτονιάς μου. Η ΦΕΑ ήταν η πρώτη ομάδα που δούλεψα ως προπονητής ανδρικού το 2007, όταν ακόμη λεγόταν “Άτταλος” και συμμετείχε στο β’ τοπικό. Επέστρεψα στα μέσα της σεζόν 2020-11 και έμεινα 1.5 χρόνο. Πριν από πέντε χρόνια, λοιπόν ήταν ένα κομβικό σημείο για το σωματείο που μετρούσε ήδη δυο συνεχόμενους υποβιβασμούς.
Η φάση ήταν “ή διαλυόμαστε ή κάνουμε restart”! Ήταν η περίοδος που η ΦΕΑ ήθελε να κάνει επανεκκίνηση κι εγώ έψαχνα ένα περιβάλλον που θα ένιωθα ξανά καλά, που θα μπορούσα να κάνω όσα είχα στο μυαλό μου.
Μπορώ να πω ότι σε αυτή την κοινή πορεία, βοήθησε ο ένας τον άλλον. Η ΦΕΑ εμένα κι εγώ τον σύλλογο! Η πρόεδρος, η κυρία Ελένη Νικολέτου και ο Κώστας Ρωμοσιός, τότε αρχηγός και νυν ιθύνων νους της ομάδας μού παρείχαν ένα ασφαλές περιβάλλον. Είχα την ελευθερία κινήσεων σε μια νοικοκυρεμένη ομάδα, ένιωσα ξανά καλά, βγήκαν κάποιες επιλογές παικτών και κάπως έτσι ξεκίνησε αυτό το ταξίδι».
«Η πορεία μας στη Β’ Εθνική ήταν κάτι… παρανοϊκό»
Με ποια προοπτική, λοιπόν ξεκίνησε εκείνη η πορεία πριν από πέντε χρόνια; «Βλέποντας το επίπεδο της ομάδας, το επίπεδο της κατηγορίας και τις επιλογές που κάναμε όσον αφορά το στήσιμο του ρόστερ, ο ξεκάθαρος στόχος ήταν η άνοδος στην Α’ ΕΣΚΑ. Το 2017 η ΦΕΑ στήθηκε για να ανέβει στο α’ τοπικό. Στο δικό μου μυαλό ήταν η επιστροφή στις εθνικές κατηγορίες σε βάθος τριετίας. Να φτάσουμε, δηλαδή ως τη Γ’ Εθνική ή έστω να παλέψουμε μέχρι τέλους για τον μεγάλο στόχο. Αυτό ήταν το “ταβάνι” μας, με βάση τις δυνατότητες που είχε το σωματείο στο οικονομικό κομμάτι. Να φτάσουμε ως τη Γ’ Εθνική και ενδεχομένως, να καθιερωθούμε εκεί. Σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να έχεις κάποια υποδομή, οργανωτική, διοικητική και οικονομική για να στηρίξεις το εγχείρημα. Πίστευα πως μπορούσαμε να ανέβουμε στις εθνικές κατηγορίες αλλά μέχρι εκεί. Θα ήταν ουτοπικό να κοιτάξουμε πιο ψηλά».
Και συνεχίζει: «Ουσιαστικά μάς βοήθησε η αναδιάρθρωση. Όταν σταμάτησαν τα πρωταθλήματα εν μέσω Covid-19 ήμασταν δεύτεροι στη Γ’ Εθνική όμως κανείς δεν ξέρει πως θα τελείωνε η σεζόν, αν δηλαδή θα συνεχίζαμε να είμαστε ψηλά ως το τέλος. Εν τέλει, βρεθήκαμε στη Β’ Εθνική με την αναδιάρθρωση. Και για να είμαστε ειλικρινείς, το επίπεδο της κατηγορίας ήταν κάτι ενδιάμεσο μεταξύ Β’ και Γ’ Εθνικής λόγω των μαζικών ανόδων.
Τελικά κάναμε μια ξέφρενη πορεία μαζί με τον Παπάγο, φτάσαμε στο σημείο να πετύχουμε 12 σερί νίκες!
Ήταν κάτι… παρανοϊκό αν σκεφτεί κανείς με ποια λογική στήθηκε η ομάδα το περσινό καλοκαίρι. Αυτό που είπαμε πριν ξεκινήσει η σεζόν ήταν να κατεβάσουμε το μπάτζετ, να μπορούμε να είμαστε τουλάχιστον λειτουργικοί και πάμε να σωθούμε! Και φτάσαμε στο σημείο να διεκδικήσουμε την άνοδο! Ήμασταν πολύ τυχεροί γιατί κάναμε 2-3 μεταγραφές που “βγήκαν” και μαζί με τον βασικό κορμό, φτιάξαμε μια ομάδα που έπαιξε καλά και κέρδιζε ματς. Παίξαμε το καλύτερο μπάσκετ που έχουμε παίξει αυτά τα πέντε χρόνια! Το πιο σημαντικό είναι ότι αφήσαμε το σημάδι μας μας. Είχαμε έναν συγκεκριμένο τρόπο παιχνιδιού που τον υποστηρίξαμε 100%. Ήμασταν “δεμένοι” μεταξύ μας και νομίζω πως αυτό φάνηκε στην πορεία».
«Ξεπεράσαμε τους εαυτούς μας, τρυπήσαμε το ταβάνι μας»
Όσον αφορά την άνοδο της ΦΕΑ στην Elite League «Ερρίκος Ντυνάν» για πρώτη φορά στην ιστορία της, είπε: «Φυσικά, έπαιξε ρόλο το γεγονός ότι δεν ανέβηκε η Γέφυρα που μάς νίκησε στο μπαράζ ανόδου για την επιλαχούσα ομάδα. Χρειάστηκε η άρνηση της Γέφυρας για να κορυφωθεί αυτό το ταξίδι. Είναι η τελευταία σελίδα ενός πραγματικού παραμυθιού! Το να ζήσουμε, δηλαδή αυτή την εμπειρία, να παίξουμε στην Α2. Και όχι απλώς να παίξουμε στην Α2 αλλά να το κάνουμε με τα περισσότερα παιδιά που εξασφάλισαν την άνοδο.
Διότι και άλλες ομάδες ανέβηκαν κατηγορίες όμως άλλαξαν όλους τους παίκτες. Το ζητούμενο είναι να το ζήσουν! Γιατί το αξίζουν.
Με εξαίρεση τον Νίκο Γεωργοπαπαδάκο, ο οποίος είναι τραυματίας και θα αργήσει να μπει, κανένα άλλο παιδί δεν έχει παίξει σε αυτό το επίπεδο! Δεν μιλάω για δίλεπτα-τρίλεπτα που κάποια παιδιά μπορεί να είχαν αλλά για ουσιαστικό ρόλο. Τίποτα! Μηδέν! Είναι ένα στοιχείο που δεν μπορείς να παραβλέψεις. Σίγουρα θα φάμε… φάπες στην αρχή. Θα είναι σκληρό. Το πρωτάθλημα έχει 30 αγωνιστικές. Πρέπει να είσαι πνευματικά έτοιμος για να αντέξεις και να επιβιώσεις. Όχι μόνο σωματικά».
Αναφορικά στη μεγαλύτερη δυσκολία που πλέον καλείται να αντιμετωπίσει η ομάδα της Νέας Φιλαδέλφειας-Νέας Χαλκηδόνας, ανέφερε: «Το πιο δύσκολο κομμάτι σε αυτή τη διαδικασία είναι ότι τα παιδιά θα πρέπει να μάθουν να χάνουν. Γιατί μέχρι τώρα δεν έχαναν. Θα είναι δυσκολότερο για μένα να τους πείσω να συνεχίσουν να κάνουν ό,τι κάνουν, να περνάμε καλά στο γήπεδο, να διασκεδάζουμε, να προπονούμαστε στους ίδιους ρυθμούς, ακόμα και μετά από ήττες. Γιατί όταν νικάς, έρχεσαι στο γήπεδο με χαμόγελο και καλή ψυχολογία. Όταν χάνεις και είσαι ζορισμένος, όταν δεν έχεις παίξει καλά, αλλάζει το πράγμα. Φέτος πρέπει να μπούμε σε αυτή τη διαδικασία.
Σε κάθε περίπτωση, το μότο μας είναι “πάμε να το ζήσουμε”. Δεν λέω ότι θα πανηγυρίζουμε όταν χάνουμε, ότι θα χειροκροτούμε και θα είμαστε χαρούμενοι. Αλλά είναι ξεκάθαρο αυτό… Ξεπεράσαμε τους εαυτούς μας, τρυπήσαμε το ταβάνι μας επανειλημμένως, είμαστε εδώ! Αυτή η ομάδα ενδεχομένως δεν θα παίξει ξανά σε αυτό το επίπεδο. Το λέω στα παιδιά… “Είναι η ευκαιρία σας. Πιάστε την”! Απολαύστε το και χαρείτε το».
Κατέληξε, δε λέγοντας: «Θα είμαι χαρούμενος αν τελειώσει η σεζόν και έχουμε αφήσει κάτι πίσω στο πρωτάθλημα. Να υπάρχει, δηλαδή μια “ταυτότητα” που θα είναι αποδεκτή και σεβαστή σε όλη την κατηγορία. Τώρα αυτό μπορεί να μην είναι αρκετό για να σωθεί η ομάδα αλλά τουλάχιστον να κοιτάξουμε τους πάντες στα μάτια. Να βγάλουμε το… λάδι σε όλες τις καλές ομάδες με τους ξένους, τους Αμερικανούς, τους κοινοτικούς και τα μεγάλα μπάτζετ, που θα έχουν τον κόσμο τους και στόχο την άνοδο. Νιώθουμε σαν το γαλατικό χωριό αλλά μου αρέσει για να πω την αλήθεια».
Γιάννης Σταυρουλάκης
