Μετά τον επίλογο ως ενεργή αθλήτρια στο μπάσκετ κι έχοντας περάσει από το υψηλό επίπεδο ήρθε η στιγμή για την αλλαγή.

Η Δανάη Καμμένου έκανε στροφή καριέρας προφανώς όχι μέσα σε μια μέρα και θα την δείτε πλέον να ασχολείται πια με κάτι εντελώς διαφορετικό. Τη γη και τις ελιές. Όλα ξεκινάνε από τη Μεθώνη όπου και εξελίσσεται η διαδικασία για την παραγωγή ελαιόλαδου.

Αλλά επειδή χωρίς μπάσκετ δεν γινόταν, η 36χρονη πρώην σούτινγκ γκαρντ παραμένει στον χώρο και στην ομάδα που έκλεισε την καριέρα της, τον Κρόνο Αγ. Δημητρίου Plasis και στο γυναικείο τμήμα ως τιμ μάνατζερ.

Μας τα αναλύει όλα άλλωστε, μέσα από τη συνέντευξή της στο e-Magazine της ΕΟΚ.

-Πώς είναι η μετάβαση στον νέο σου ρόλο, στα νέα σου καθήκοντα; Από το παρκέ έξω από τις γραμμές.

«Είναι μια ιδιαίτερη αλλά πολύ ενδιαφέρουσα μετάβαση. Από την μία αλλάζει η θέση μου μέσα στον χώρο, από την άλλη όμως η εμπειρία μου ως αθλήτρια με βοηθά να κατανοώ καλύτερα τις ανάγκες και την καθημερινότητα των αθλητριών. Ο νέος αυτός ρόλος απαιτεί ισορροπία, επαγγελματισμό και υπευθυνότητα, και είναι μια πρόκληση που θέλω να αντιμετωπίσω με την ίδια αφοσίωση και σεβασμό που είχα όλα αυτά τα χρόνια μέσα στο γήπεδο».

-Μία διαδρομή πολλών χρόνων στα παρκέ, τι σού αφήνει ως τελική σκέψη; Συναισθήματα, απολογισμός, απωθημένα;

«Ο απολογισμός που μου αφήνει το μπάσκετ είναι κυρίως ευγνωμοσύνη. Πέρα από νίκες και ήττες, κρατάω τους ανθρώπους, τις στιγμές και όλα όσα με διαμόρφωσαν. Έζησα αυτή την διαδρομή με πάθος, σεβασμό και αφοσίωση, δίνοντας πάντα το καλύτερο που είχα. Απωθημένα δεν έχω. Μόνο συγκίνηση και την αίσθηση ότι έκλεισε ένας πολύ όμορφος κύκλος».

-Συνδέθηκες με πολλές ομάδες, με μερικές εξ αυτών «ταίριαξες» περισσότερο. Πού πέρασες τα πιο καλά και παραγωγικά χρόνια και πού δεν πήγαν τα πράγματα όπως θα ήθελες;

«Κάθε ομάδα μού άφησε κάτι διαφορετικό. Υπάρχουν ομάδες που με βοήθησαν να εξελιχθώ αγωνιστικά, άλλες που με ωρίμασαν σαν άνθρωπο και άλλες που μου έδωσαν πολύ δυνατές σχέσεις. Ο Αμύντας ήταν η αφετηρία μου. Εκεί γεννήθηκε η αγάπη μου για το άθλημα, σε ηλικία μόλις 8 ετών, όταν έκανα τα πρώτα μου βήματα στο γήπεδο και άρχισε να διαμορφώνεται η αθλήτρια που έγινα αργότερα (σ.σ. να προσθέσουμε εδώ ότι σχετικά πρόσφατα έκανε την προσπάθειά της για ανάμιξη και στα αυτοδιοικητικά στον δήμο Δάφνης- Υμηττού).

Ο Κρόνος Αγίου Δημητρίου έχει ξεχωριστή θέση μέσα μου. Ήταν μια ομάδα στην οποία επέστρεψα, με την οποία δέθηκα πολύ και στην οποία ένιωσα πραγματικά ότι ανήκω σε μια οικογένεια. Εκεί έζησα πολύ όμορφα χρόνια, ένιωσα εμπιστοσύνη, ευθύνη και αγάπη. Το να κλείσω την καριέρα μου εκεί, με μια άνοδο και με τόσο έντονα συναισθήματα, ήταν κάτι πολύ δυνατό για μένα. Πολύ σημαντικός σταθμός στην καριέρα μου ήταν ο Αθηναϊκός. Μια ομάδα που πρωταγωνιστεί στο γυναικείο μπάσκετ και ταυτίζεται με τις μεγάλες διακρίσεις και τη νοοτροπία του πρωταθλητισμού. Οι εμπειρίες και οι στιγμές που έζησα φορώντας τη φανέλα του με βοήθησαν να εξελιχθώ και αποτελούν ένα μεγάλο κομμάτι της μπασκετικής μου πορείας. Οι Εσπερίδες αποτέλεσαν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της μπασκετικής μου εξέλιξης, καθώς εκεί έκανα τα πρώτα μου ουσιαστικά βήματα σε εφηβικό επίπεδο και γνώρισα για πρώτη φορά τις απαιτήσεις της Α1 κατηγορίας. Ήταν μια περίοδος γεμάτη εμπειρίες που συνέβαλαν σημαντικά στην εξέλιξή μου. Όσο για τις χρονιές που δεν ήταν όπως θα ήθελα, δεν τις βλέπω με αρνητισμό ούτε κρατάω πικρία για ομάδες ή καταστάσεις. Κάθε εμπειρία, ακόμη και η πιο δύσκολη, είχε κάτι να μου δώσει που με έκανε πιο ώριμη, πιο δυνατή και πιο έτοιμη για όσα ακολούθησαν».

-Έκανες λάθη κοιτώντας πίσω; Κάτι που θα άλλαζες αν ξεκινούσες από την αρχή;

«Φυσικά και έκανα λάθη. Άλλωστε, κάθε πορεία γεμάτη εμπειρίες έχει και τις στιγμές που θα ήθελες να διαχειριστείς διαφορετικά. Αν ξεκινούσα από την αρχή, ίσως να φρόντιζα περισσότερο το σώμα και την ψυχολογία μου και να πίστευα περισσότερο στον εαυτό μου, χωρίς να επηρεάζομαι τόσο από τις απόψεις των άλλων. Παρ’ όλα αυτά, δεν θα άλλαζα κάτι ουσιαστικά, γιατί ακόμα και τα λάθη μου με διαμόρφωσαν ως άνθρωπο και ως αθλήτρια».

-Βλέπουμε μία μεγάλη προσπάθεια αναβάθμισης στο γυναικείο μπάσκετ. Είτε συλλογικά στο επίπεδο του ανταγωνισμού είτε στην Εθνική. Πώς σχολιάζεις εσύ την όλη εικόνα;

«Η εικόνα του γυναικείου μπάσκετ είναι σαφώς βελτιωμένη, με αυξανόμενο ενδιαφέρον, κάτι που είναι πολύ θετικό. Το σημαντικό όμως είναι να υπάρχει συνέχεια μέσα από σωστό πλάνο, καλύτερη οργάνωση, στήριξη των μικρών ηλικιών και πραγματική επένδυση στην καθημερινότητα των αθλητριών. Το γυναικείο μπάσκετ στην Ελλάδα έχει ταλέντο και ανθρώπους που το αγαπούν. Όσο περισσότερο μπει σε επαγγελματικές βάσεις, τόσο περισσότερο θα εξελίσσεται και το επίπεδό του».

-Αν γινόταν να αναδιαμορφώσεις ορισμένα πράγματα στον χώρο, ποια θα ήταν αυτά;

«Θα ξεκινούσα από την καθημερινότητα της αθλήτριας. Πριν μιλήσουμε για αποτελέσματα και ανάπτυξη, χρειάζονται σωστές συνθήκες προπόνησης και υποδομών, υποστήριξη, συνέπεια και σεβασμός στην προσπάθειά της. Παράλληλα, είναι σημαντική η καλύτερη οργάνωση των σωματείων, με ξεκάθαρους ρόλους και υπευθυνότητα. Επίσης, ιδιαίτερη βάση πρέπει να δοθεί και στις μικρές ηλικίες, ώστε τα κορίτσια να έχουν τα κατάλληλα πρότυπα και ευκαιρίες εξέλιξης. Πιστεύω πως το γυναικείο μπάσκετ χρειάζεται μεγαλύτερη και σταθερή προβολή, όχι μόνο στις στιγμές επιτυχίας».

– Τι σημαίνει ο Κρόνος για σένα;

«Ο Κρόνος για μένα είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια ομάδα. Είναι ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου, γεμάτο ανθρώπους, στιγμές, δυσκολίες, χαρές και ένα ξεχωριστό δέσιμο που χτίστηκε μέσα στα χρόνια. Δεν είναι τυχαίο ότι επέστρεψα εκεί. Υπάρχουν ομάδες που απλώς περνάς και ομάδες που μένουν για πάντα μέσα σου. Το να ολοκληρώσω την καριέρα μου στον Κρόνο, με μια άνοδο και όμορφα συναισθήματα, ήταν ο ιδανικός τρόπος να κλείσει αυτός ο κύκλος. Για μένα, ο Κρόνος θα σημαίνει πάντα οικογένεια, εμπιστοσύνη και αγάπη για το μπάσκετ».

-Για την ενασχόλησή σου με το ελαιόλαδο, πώς δημιουργήθηκε και πότε η ιδέα; Αθλητισμός ή επιχειρηματικότητα; Ή και τα δύο;

«Το ελαιόλαδο μπήκε στη ζωή μου πολύ φυσικά, καθώς πλέον είναι κομμάτι της οικογένειάς μου, της ελληνικής γης και των αναμνήσεών μας. Θέλαμε να μεταφέρουμε αυτή την αξία με έναν σύγχρονο τρόπο, διατηρώντας τον σεβασμό στην παράδοση και δημιουργώντας ένα προϊόν με ταυτότητα και προοπτική. Ο αθλητισμός και η επιχειρηματικότητα έχουν πολλά κοινά. Το μπάσκετ με δίδαξε πειθαρχία, υπομονή, συνέπεια και καθημερινή δουλειά, στοιχεία που είναι απαραίτητα και σε μια επιχειρηματική προσπάθεια. Έτσι βλέπω και το Liokastro: μια διαδρομή που χτίζεται βήμα βήμα, με αγάπη, σεβασμό στην ποιότητα και πίστη σε αυτό που κάνουμε».

Για την ίδια, το ελαιόλαδο δεν είναι απλώς ένα προϊόν. «Για μένα το ελαιόλαδο δεν είναι “άλλο ένα προϊόν” στο ράφι. Είναι γεύση, μνήμη, τρόπος ζωής. Είναι εκείνη η μικρή καθημερινή τελετουργία που ξεκινά από την γη, περνά από το τραπέζι και φτάνει μέχρι το πώς φροντίζεις τους ανθρώπους σου. Με το Liokastro θέλουμε να δώσουμε σε αυτή την αξία μια σύγχρονη, premium έκφραση που να στέκεται επάξια στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό» είχε πει πρόσφατα.

«Η ιδέα της επιχείρησης γεννήθηκε μέσα από κοινές σκέψεις και συζητήσεις με τον σύντροφό μου, όμως πολύ γρήγορα μετατράπηκε σε ένα συγκεκριμένο όραμα. Ένα project που, δημιουργείται με τον ίδιο τρόπο που χτίζεται και μια αγωνιστική σεζόν. Χτίζουμε και τώρα όπως μια σεζόν στο μπάσκετ, μέρα με την μέρα, με πλάνο και υπομονή».

Η φιλοσοφία αυτή δεν είναι τυχαία. Η πειθαρχία, η συνέπεια και η αντοχή στις δυσκολίες είναι στοιχεία που η πρώην αθλήτρια κουβαλά από τον αθλητισμό και που πλέον αποτελούν οδηγό και στην επιχειρηματική της πορεία.

Όπως εξηγεί, στον αθλητισμό, όπως και στο επιχειρείν, τίποτα δεν έρχεται από τη μία μέρα στην άλλη.

«Στον αθλητισμό δεν έχει σημασία μόνο το ταλέντο. Σημασία έχει τι κάνεις όταν δεν σε βλέπει κανείς, στις προπονήσεις, στην κούραση, στις μέρες που δεν είσαι καλά. Αυτό ακριβώς είναι και το επιχειρείν. Είναι αποφάσεις, μικρές διορθώσεις, επανάληψη και βελτίωση. Και πάνω απ’ όλα… διάρκεια». Το μήνυμα που στέλνει σε κάθε νέα γυναίκα που θέλει να τα καταφέρει και στα δύο πεδία είναι ξεκάθαρο: «Τις περισσότερες φορές δεν υπάρχει η τέλεια στιγμή. Υπάρχει μόνο η στιγμή που αποφασίζεις να ξεκινήσεις».

Θοδωρής Λινάρδος