Είναι σύνηθες να συνδέουμε τον Ποσειδώνα με την οργή, την εκδίκηση, την τιμωρία. Είναι σύνηθες να συνδέουμε τη Σαντορίνη με την έκρηξη, τη λάβα, την πολυκοσμία, τον τουρισμό, την Καλντέρα, το ηλιοβασίλεμα… Τι πραγματικά, όμως, γίνεται ότι δύει ο ήλιος και δεν είναι πια κανείς εκεί για να τον χειροκροτήσει; Τι μένει στο νησί για να διασκεδάζει το χειμώνες του; Ο αθλητισμός. Ο ΑΟ Θήρας με την σταθερά παρουσία στο υψηλότερο επίπεδο του βόλεϊ. Τα παιδιά. Μια μπάλα. Και, παρά την επιμονή του… φιλέ, μια ανίατη αγάπη για το μπάσκετ.
Γι’ αυτή την αγάπη και εκπορευόμενο από αυτή την αγάπη γεννήθηκε ένα νέο σωματείο. Εκεί που μπορούμε να βρούμε την ταύτιση είναι ο τρόπος που αναδύεται. Ξαφνικός, αρχοντικός και επιβλητικός.
Όπως αναδύθηκε και ο Ποσειδώνας Σαντορίνης για να συμπληρώσει την Αθλητική Ένωση σε ένα νησί, το οποίο λατρεύει το μπάσκετ, αλλά ταλαιπωρείται από την έλλειψη αγώνων και τη χειμερινή απομόνωση εξαιτίας της ακτοπλοϊκής (απο)σύνδεσης των Κυκλάδων.
Σε λίγες εβδομάδες θα κλείσει ένα χρόνο ζωής από τις 28 Σεπτεμβρίου του 2023, όταν εντάχθηκε στα σωματεία της Ένωσης Κυκλάδων και στην Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Κι αφού συμπληρώθηκε αυτός ο πρώτος χρόνος, στον οποίο μέχρι και ο αυθεντικός Ποσειδώνας θα χρειαζόταν για να ακονίσει την τρίαινά του, ετοιμάζεται να δαμάσει τα κύματα. Ή να τα προκαλέσει. Δεν είναι ξεκάθαρο ακόμα. Εκείνη που είναι ξεκάθαρη, είναι η πρόθεση να λειτουργήσει στα πλαίσια του υγιούς ανταγωνισμού, να προωθήσει το ευ αγωνίζεσθαι και να προσφέρει στα παιδιά εκείνο που εξ ορισμού οφείλει να προσφέρει ένα ομαδικό άθλημα: Διασκέδαση!
«Είμαστε άνθρωποι που δεν πιστεύουμε στη λέξη όραμα, αλλά στη λέξη στόχος. Η ομάδα δημιουργήθηκε από μια παρέα ανθρώπων και πηγάζει από την αγάπη για το μπάσκετ και την αγάπη για τα παιδιά», είχε η αρχική τοποθέτηση του προέδρου, Γιώργου Μπαρμπαλιά για τον Ποσειδώνα που ήρθε να γεμίσει ένα κενό, μη ορατό στο άπειρο μάτι. «Στο νησί υπήρχε μόνο ένα σωματείο μπάσκετ. Αυτό εξ ορισμού θα προκαλέσει κάποιους περιορισμούς. Δέκα θα ταξιδέψουν, δέκα θα παίξουν, σε διάφορα επίπεδα σε αγόρια ή κορίτσια. Εμείς θέλουν όσο περισσότερα παιδιά γίνεται να έρθουν στο γήπεδο. Να έχουμε όλα τα παιδιά του νησιού στα γήπεδα, ώστε μέσα από το μπάσκετ να έρθει η κοινωνικοποίηση με όμορφο τρόπο».
Αυτή μοιάζει να είναι και η αποστολή του Ποσειδώνα. Περισσότερο εκπαιδευτική και λιγότερο αγωνιστική. «Θέλουμε να παρέχουμε τη δική μας εικόνα για την εκπαίδευση στο μπάσκετ. Δεν έχουμε σκοπό να κάνουμε πρωταθλητισμό, ούτε να βγάλουμε καταπληκτικούς παίκτες. Αν ένα παιδί έχει ταλέντο, πρέπει να φύγει νωρίς, 13-14 ετών πρέπει να πάει στην Αθήνα ή στη Θεσσαλονίκη για να αναπτυχθεί. Στις Κυκλάδες, υπάρχουν δυστυχώς πολλοί περιορισμοί. Πρωτεύον για μας είναι η αγάπη για το άθλημα και για τα παιδιά. Και είναι εξίσου σημαντικά το γυναικείο και το αντρικό, τα κορίτσια και τα αγόρια. Για μας είναι ισότιμα».
Κι εδώ έρχεται και δένει εις εκ των προπονητών της γυναικείας ομάδας, ο Άρης Αντιμισάρης. Η λογική και η προσέγγιση δεν διαφέρει: «Η ομάδα δημιουργήθηκε για να δώσει στα παιδιά μια διαφορετική προσέγγιση από εκείνη που για χρόνια υιοθετούσαν αρκετά σωματεία. Θέλουμε τα παιδιά να έρχονται με κέφι και χαρά στην προπόνηση. Θέλουμε να ακούμε γέλια και όχι απόλυτη ησυχία και στρατιωτική πειθαρχία για να μην θυμώσει ο προπονητής. Θέλουμε να μας αγαπάνε και όχι να μας φοβούνται. Θέλουμε να μας αγκαλιάζουν πριν και μετά την προπόνηση στο γήπεδο, αλλά και στο δρόμο. Μικρή κοινωνία είμαστε, μην μας βλέπουν και αλλάζουν κατεύθυνση.
Δε θέλουμε τις φωνές, τις προσβολές, τις ειρωνείες, δε θέλουμε παρωχημένες τακτικές προηγούμενων δεκαετιών. Θέλουμε να βάλουμε το λιθαράκι μας στο χτίσιμο των χαρακτήρων και στο χτίσιμο της σχέσης τους με τον αθλητισμό.
Να τον αγαπάνε, όχι να τον νιώθουν ως υποχρέωση. Να θέλουν να βάλουν το… αριστερό λέι απ (σ.σ. γέλια), αλλά να μην φοβούνται και αν το χάσουν. Τα μετάλλια και οι διακρίσεις είναι ευπρόσδεκτα, αλλά ακόμα καλύτερη είναι η αυθόρμητη αγκαλιά ενός παιδιού και το “ευχαριστώ” μιας οικογένειας που βλέπει το παιδί του χαρούμενο».
Τα παιδιά δεν είναι ακόμα πολλά τον αριθμό. Περίπου εβδομήντα έχουν μαζευτεί από πέρυσι σε όλα τα τμήματα. Ο Ποσειδώνας Σαντορίνης είχε πέρυσι μόνο αντρικό και γυναικείο τμήμα, αφού όλα έγιναν πολύ ξαφνικά και γρήγορα, ωστόσο φέτος θα υποδεχτεί παιδιά από πέντε ετών και στοχεύει να μεγαλώνει χρόνο με το χρόνο. Να μεγαλώνει η ακαδημία, να μεγαλώνει το σωματείο και να μεγαλώνει η αγάπη για το μπάσκετ! Μέχρι να φτάσει την αγάπη του Ποσειδώνα για τη θάλασσα!
Μαριάννα Αξιοπούλου
